دفتر متفرقه دفتر | دفتر متفرقه کاربر نگار 1373

[نگار 1373]

یارو جنگندهه چسبیده بالای آسمون شهر ما و نمیره (بار پنجمه که داره می‌چرخه)
حاجی چه کوفتی این‌جا گم کردی، بگو پیدا کنم بدم بهت. استرس خفه‌مون کرد، برو دیگه!
سوزن هم گم کرده بودی تا الان پیداش کرده بودی به خدا!

 

[نگار 1373]

آقا مگه این نیست که میگن آدم هر چی تو یه زمینه‌ای پیش بره، پیشرفت می‌کنه؟
داشتم داستانایی که قدیم تو انجمن نوشته بودم که فرستاده بودم متروکه یا حذفشون کرده بودم رو می‌خوندم
باورم نمیشد اونا رو من نوشته باشم! پس چرا من دچار پسرفت شدم؟! :/ نوشته‌های الانم بیشتر شبیه داستانای نوشته شده برای مناطق صعب‌العبور آفریقاییه. یعنی چی این وضعیت کثیف و مستهجن؟!
کجاست اون توصیفات خفنی که داشتم؟ چرا قلمم جای پیشرفت مسموم شده، من چه خاکی به سرم بریزم الان؟ :((

 

[نگار 1373]

نمی‌دونم شما هم این مشکل من رو دارید یا نه؛ یا فقط منم که رد دادم
بعضی اوقات شدیداً دلم می‌خواد یه چیزی بخرم، ولی خودمم نمی‌دونم چی؟ :/ یعنی فقط باید یه آتیشی به پولام بندازم و خلاص شم.

 

[نگار 1373]

هیچی به اندازه‌ی آدمی که میاد روابط خصوصیش رو با رل/همسرش پیش این و اون جار می‌زنه رو مخم نمیره. اصلاً اسم این چیزا با خودشه، روابط خصوصی! یعنی چی؟ یعنی این‌که این مسائل باید شخصی و بین همون دو نفر باقی بمونه.
واقعاً کاش میشد این رو به اون دسته از آدما فهموند.

 

[نگار 1373]

اگه این روزا حالتون بده، نیاز به روحیه دارید و می‌خواید حال و احوالتون بهتر بشه، هیچ کمدی‌ای رو دست مجموعه شکرآباد نیست. بعد از اون هم خنده‌بازار
بشینید از تلوبیون ببینید و لذت ببرید.

 

[نگار 1373]

یه بار با اعتماد به نفس زیاد برداشتم برنامه‌ی طراحی نصب کردم رو گوشیم. گفتم باو نقاشی با گوشی که راحته کاری نداره، هه
خلاصه، این شد نتیجه‌ی ساعت‌ها بدبختی کشیدن و ترسیم با نوک انگشت با فلاکت بسیار تا من باشم دیگه فکر نکنم که نقاشی دیجیتال آسونه :/
گربهه شبیه جوجه‌ی مناطق رادیواکتیو شد بیچاره

​

 

[نگار 1373]

تو بازی Bioshock Infinite (محبوب‌ترین بازی عمرم) شخصیت زن (الیزابت) تو یه سکانس یه جمله‌ای گفت، این دیالوگ هیچ وقت از یادم نمیره. گفت:

.Time rots everything, even Hope​

[گذر] زمان باعث پوسیدن همه‌چیز میشه، حتی امید.
حقیقتاً چقدر خلاصه و مفید.

 

[نگار 1373]

آهنگای دهه ۸۰ و تقریباً اوایل ۹۰ میلادی تو یه فاز دیگه‌ای از خدا بودن هستن. هر چقدر تلاش کنی که بقیه رو با اونا مقایسه کنی شکست می‌خوری. انگار رنگ و لعاب دارن، پر از رنگای خیلی شادن حتی آهنگای غمگینشون‌.
اصن وقتی بهشون گوش میدی موهات سیخ میشن. لعنتیا چجوری می‌تونستید چنین آهنگایی خلق کنید؟ چرا دیگه هیچ‌وقت تکرار نشدن؟

 

[نگار 1373]

خلاصه، این شد نتیجه‌ی ساعت‌ها بدبختی کشیدن و ترسیم با نوک انگشت با فلاکت بسیار تا من باشم دیگه فکر نکنم که نقاشی دیجیتال آسونه :/

از اونجایی که من خنگ با انگشت می‌کشیدم، فلاکت داشت. با قلم راحت‌تره (تازه این قلم که دارم مال مناطق صعب‌العبوره) و این‌جاست که فهمیدم
عجب حاللللییی میدددددههههه

 

[نگار 1373]

گاهی اوقات هست که دلم می‌خواد انقدر هوار بکشم، هوااار بکشم‌ تا حنجره‌م جر بخوره و نابود شه
ولی حوصله‌ی این‌که از بابت این کار به اطرافیانم توضیحات کافی رو بدم، ندارم.