دلنوشته مجموعه دلنوشته‌های نوای اشک | میم.هویار کاربر انجمن یک رمان

[هویار]

به هر طریق، دنیا به همان سو گشت که بود. همان طور که می‌خواست، همان طور که نباید می‌بود. زمین نه ایستاد و نه برگشت. با همان دست تنگ، گلوهای سرخ ما درید. ندید و نخواست ببیند، نشنید و نخواست بشنود. نوای اشک‌های سپید ما را برف آسمان، نعمت تلقی کرد. دنیا به هر طریقی به همان اصل که بود ثابت ماند، آدمیان نیز به همان رسم که بودند ثابت ماندند.