در حال تایپ رمان آخرین ناتراز | فرشته رحمانی کاربر انجمن یک رمان

[فرشته رحمانی]

نام رمان:

آخرین ناتراز

نام نویسنده:

فرشته رحمانی

ژانر رمان:

فانتزی، معمایی، عاشقانه

کد رمان: 5760
ناظر رمان: @miss_marynovel
در حال بررسی برای BNY... .
درحال نقد... .

بنام خدا

خلاصه رمان:

در آن سویِ پردهٔ هستی، در جهانی که در دلِ جهانِ فانیان جریان دارد و از چشمشان پنهان مانده، تعادل تنها قانونِ ناگفته است.
در این جهان، «لومین» و ترازوی خاموشش حضور دارند؛ سایه‌ای که قرن‌هاست در کمینِ لغزشِ ترازو نشسته و با حکمی بی‌صدا، آن‌هایی را که نباید زاده می‌شدند از صفحه‌ی روزگار پاک می‌کند؛ موجوداتی که از ریشه‌های ممنوعه‌ی فرشته، اهریمن و انسان روییده‌اند.
اما این بار… هیچ حکمی صادر نمی‌شود.
ترازوی لومین، سنگین و...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[Wiseguy]

«به نام داعیه‌ی سر متن‌ها»

نویسنده‌ی عزیز، ضمن خوش‌آمد گویی، سپاس از انتخاب این انجمن برای منتشر کردن رمان خود،
خواهشمندیم قبل از تایپ رمان خود قوانین زیر را به دقت مطالعه فرمایید!
قوانین جامع تایپ رمان

آموزش قرار دادن رمان را در تاپیک زیر دنبال کنید.
نحوه‌ی قرار دادن رمان در انجمن برای مطالعه کاربران

و برای پرسش سوالات و اشکالات خود...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[فرشته رحمانی]

فصل اول: گرانشِ غریبه

النه
خدای من، دیگر بریده‌ام؛ از سر و کله زدن با این بچه‌ی تخس واقعاً خسته شده‌ام. نمی‌فهمم یک موجودِ سه‌وجبی از کجا این‌همه انرژی برای خراب کردنِ روزِ من می‌آورد. وسط پذیرایی کوچک خانه‌ام، روی فرش لاکی که گوشه‌اش زیر پایه‌ی مبل جمع شده، نشسته و با آن چشم‌های سیاه و پر از شیطنتش به من خیره شده است. آباژور کنار مبل نور زرد و خفه‌ای روی صورت گردش انداخته و شیشه‌شیر نیمه‌پر، کنار چند اسباب‌بازی رنگ‌ورورفته، روی میز عسلی جا مانده است. بچه انگار منتظر کوچک‌ترین حرکت از سمت من است تا آن دهان کوچولوی لعنتی‌اش را باز کند و حنجره‌اش را به جیغ‌های پیاپی مزین کند.
از عصبانیت دست‌هایم را مشت می‌کنم؛ آن‌قدر محکم که بند انگشت‌هایم سفید می‌شوند. لبخندی مصنوعی و نصفه‌نیمه روی صورتم...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[فرشته رحمانی]

دست‌هایم را روی پهلویم می‌گذارم و زیر لب غر می‌زنم:
- بسه دیگه… هر کی هستی، برو پی کارت!
خودم هم نمی‌دانم دارم با چه کسی حرف می‌زنم. فقط این را می‌دانم که آن حضور، مثل یک «گرانشِ غریبه»، دارد تعادل زندگی کوچک و درب‌وداغانم را به هم می‌زند.
بچه ناگهان ساکت می‌شود. نه اینکه آرام شده باشد؛ نه. بدن کوچکش یک‌باره خشک می‌شود. دست‌های تپلش در هوا می‌ماند، انگار وسط حرکت متوقف شده باشد. چشم‌های سیاهش باز می‌ماند و به نقطه‌ای در خلأ خیره می‌شود.
دقیقاً همان گوشه‌ای که من جرأت دیدنش را ندارم. گلویم خشک می‌شود. زبانم را روی لب‌هایم می‌کشم اما بی‌فایده است.
چیزی در آن گوشه‌ی تاریک هست. چیزی که مطمئنم سال‌هاست کوچک‌ترین حرکاتم را زیر نظر دارد.
نمی‌دانم چیست و از کدام جهنم‌دره‌ای پایش به زندگی‌ام باز...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[فرشته رحمانی]

فصل دوم: گسست زمان

صدای زمزمه‌اش شبیه برخورد دو تکه سنگ سرد است. کلماتش در گوشم طنین نمی‌اندازد؛ مستقیم در استخوان‌هایم می‌لرزد.
«ناتراز…» این کلمه مثل جرقه در انبار باروت است.
تمام سال‌هایی که سعی کرده‌ام عادی باشم، تمام لحظاتی که مشتم را گره کرده‌ام تا لیوانی جابه‌جا نشود یا چراغی نشکند، ناگهان در گلویم جمع می‌شود. ترس جایش را به خشم کور می‌دهد.
نفس تندی می‌کشم و دستم را از لبه مبل رها می‌کنم. کف پایم روی فرش سُر می‌خورد و با تمام وجود به سمت تاریکی گوشه اتاق هجوم می‌برم.
جیغ نمی‌زنم؛ صدایی ندارم. فقط می‌خواهم آن حضور نامرئی را لمس کنم. می‌خواهم یقه‌اش را بگیرم و بپرسم به چه حقی هجده سال زندگی مرا با حضور هراس‌انگیزش آلوده کرده است.
دستم در هوا به چیزی برخورد می‌کند که نباید آنجا...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[فرشته رحمانی]

فصل سوم: گزارشِ ناتمام (از بایگانی لومین)

موردِ مطالعاتی: آنومالی ۸۴
مقطعِ زمانیِ ثبت شده: ۱۸ سال پیش (مختصاتِ زمینی: ایران، لرزشِ خفیفِ *لواما)

***

لومین:

من برای حذف آمده بودم. طبقِ فرمانِ ترازوی مرکزی، هر نوسانی که هارمونیِ هستی را تهدید کند، باید در نطفه خفه شود.
آن روز، در حیاطِ کوچکِ خانه‌ای فرسوده ، با دیوارهای سیمانیِ ترک‌خورده و شمعدانی‌هایِ قرمز در گلدان‌های پلاستیکی، بویِ تندِ خاکِ خیس و برگ‌های له‌شده در هوا می‌چرخید. نسیمِ گرمی از لابه‌لای طنابِ رخت می‌گذشت و صدایِ دورِ تلویزیون از پنجرهٔ نیمه‌باز می‌خزید بیرون. ترازوی کوچکِ من، لواما، لرزشی را ثبت کرده بود که شبیهِ هیچ‌چیز نبود؛ یک «فریادِ فیزیکی» که از حنجره‌ی یک کودکِ هفت‌ساله برمی‌خاست.
در شکافِ میانِ ثانیه‌ها...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[فرشته رحمانی]

فصل چهارم: نشتِ واقعیت

النه:

دردِ ستون فقراتم، واقعی‌ترین چیزی است که در آن فضای مبهم وجود دارد. پارکت کف پذیرایی سرد است، اما نه به سردیِ آن نگاهِ خاکستری که برای چند لحظه، تمامِ سلول‌های بدنم را منجمد کرده بود.
با زانوانی لرزان بلند می‌شوم. دستم را به مبل تک نفره کرم رنگ می‌گیرم تا دنیا از چرخش بایستد. اولین چیزی که می‌بینم، بچه است. او دیگر نه دست‌وپا می‌زند و نه برای جیغِ بعدی نفس می‌گیرد. روی تشکچه‌ آبی‌اش لبه‌یِ قالی کز کرده و با آن چشمانِ تیله‌ای و سیاهش، به نقطه‌ای در هوا زل زده؛ دقیقاً همان‌جایی که چند لحظه پیش، آن موجود از درونِ دیوار بیرون زده بود.
ناخنم را کف دستم فشار می‌دهم بلکه از این کابوس هولناک بیدار شوم.
عصبی و بلند می‌خندم و بعد آرام آرام به هق هق می‌افتم. اما کودک،...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[فرشته رحمانی]

فصل پنجم: پذیرشِ سایه‌ها

چشمانم را می‌بندم و نفسی عمیق می‌کشم؛ نفسی که امیدوارم کمی از فشارِ نشسته در سینه‌ام را سبک کند، اما هوایی که وارد ریه‌هایم می‌شود هنوز بوی خاکِ باران‌خورده می‌دهد، همان بوی نمناکی که سال‌هاست پیش از هر حسِ مبهمی از راه می‌رسد، پیش از هر باری که خیال می‌کنم کسی در اتاق خالی نگاهم می‌کند یا چیزی بی‌صدا از کنارم رد می‌شود. همیشه به خودم گفته بودم این‌ها توهم است، بازی ذهنی که زیادی خسته شده، اما حالا دیگر نمی‌توانم همان دروغ قدیمی را تکرار کنم، چون چیزی که چند دقیقه پیش دیدم خیال نبود؛ آن حضورِ نامرئی برای اولین بار از پشت حس و حدس بیرون آمد و درست جلوی چشمم ایستاد.
نفسِ سردی کنار گوشم می‌لغزد و موهای ریز گردنم را به لرزه می‌اندازد. پلک‌هایم را بسته نگه می‌دارم،...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[فرشته رحمانی]

جیغِ مادرم از آشپزخانه بلند شد و صدای گام های تندش را تا نزدیکی خودم شنیدم. وقتی برگشتم، او را دیدم که در چارچوبِ در با صورتی بی‌رنگ ایستاده بود. پشتِ سرش منوچهر را دیدم؛ با چشمانی لبریز از وحشت که بعدها این ترس را در قالبِ خشونت و آزارهای فیزیکی نشان داد. خوب به‌خاطر می‌آورم که در همان لحظه، نسیمِ سردی از کنارم گذشت و بویِ خاکِ باران‌خورده در هوا پیچید. برای اولین بار حضورِ غریبه‌ای را حس کردم که گویی آنجا ایستاده و ما را تماشا می‌کند. اولین بار همان موقع بود که مشامم با بوی جنگل بارانی آشنا شد.
پلک می‌زنم و دوباره در اتاقِ نشیمنِ خودم هستم. هجده سال گذشته و من دیگر آن کودک هفت ساله نیستم، بلکه یک دختر جوان بیست و پنج ساله‌ام. اما آن نگاه، آن سنگینی و آن سرما هنوز همان است که بود. زیر...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[فرشته رحمانی]

نور مانیتور مثل لایه‌ای از سرمایِ سپید روی پوست دستم می‌نشیند. ذهنم در تاریکی دنبال واژه‌ای می‌گردد که هنوز متولد نشده؛ نامی نیمه‌جان که نه در دهان آدم‌ها جا می‌شود و نه در قالب الفبا آرام می‌گیرد. نوع لباس پوشیدن و آن ترازویی که در دست داشت، مدام پیش چشمم زنده می‌شود.
انگشتانم پیش از آنکه فکر کنم تصمیم می‌گیرند و عبارت روی صفحه می‌نشیند: قاضی ماورایی.
نتایج جست‌وجو مثل ورق‌های خاک‌گرفته‌ی صندوقچه‌ای بی‌صاحب بالا می‌آیند؛ روایت‌هایی از موجوداتی که فرمانشان نه متوجه انسان، بلکه معطوف به تعادل جهان است. کلمات قدیمی روی صفحه می‌لولند اما جان نمی‌دهند؛ هیچ‌کدام به او نمی‌رسند؛ نه در معنا و نه در ظاهر.
لپ‌تاپ را می‌بندم. تاریکی اتاق غلیظ می‌شود. نفسی از میان دندان‌هایم بیرون می‌لغزد: «هیچی به...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.