شعر باغ اشعار انعکاس احساسات | نیلدا کاربر انجمن یک رمان

[✭NiLdA☽]

لحظه بی‌تو

در آینه مانده رد تنهاییِ من
خاموش شده‌ست شمعِ رویاییِ من
گفتم که فراموشت کنم…اما دیدم
پر می‌شود از تو همه دنیایِ من.​

 

[✭NiLdA☽]

عبور

ما
آدم‌های عجیبی هستیم؛ تمامِ عمر
به دنبالِ کسی می‌گردیم
که
شبیهِ زخم‌هایمان باشد.
و وقتی پیدایش می‌کنیم،
اسمش را
عشق می‌گذاریم.
اما حقیقت
چیزِ دیگری‌ست…
آدمی
بیشتر از آنکه
از تنهایی بترسد،
از فراموش شدن می‌ترسد.​

 

[✭NiLdA☽]

سایه‌های روشن

در کوچه‌های خسته شب رد پا گرفت
دلتنگیِ غریبه من شکلِ ما گرفت
از پشتِ شیشه‌های گرفته غبارِ درد
آرام حوالیِ چشمم صدا گرفت
گفتم بمان که بی‌تو جهان سرد می‌شود
اما زمانه فرصتِ این ماجرا گرفت
ماندم میانِ آینه‌های پر از سکوت
جایی که بغض، گوشه لب‌ها مرا گرفت
شاید شبی دوباره به یادِ هم شویم
وقتی غروب، از دلِ تنهایی‌ام هوا گرفت​

 

[✭NiLdA☽]

ایستگاه آخر

قطار رفت و سکوتِ سکو بلندتر شد
دوباره شهر در آیینه‌ها غمگین‌تر شد
تو رفته‌ای و زمان روی نیمکت‌ها ماند
و عصر، مثل مسافری خسته، کم‌ سفر شد
هنوز بوی تو از شالِ جا مانده پیداست
شبیه خاطره‌ای که در اتاق پخش‌تر شد
نگاه کردم و دیدم بدون تو حتی
چراغ ساده این کوچه هم کم‌ نورتر شد
کسی نفهمید از آن روز در دلِ من چه گذشت
فقط جهان کمی آرام‌تر…ولی سردتر شد​