شعر مجموعه اشعار اقلیمِ زار | آذربان شاعر انجمن یک رمان

[Eccedentesiast]

***
رنج‌ها در غم ما خفته و ناپیدا بود
درد در سینه ما شعله‌ور و برپا بود
کس ندانست چه آمد به سر ما زیرا
خنده بر چهره و در سینه غمی برجا بود​

 

[Eccedentesiast]

***
سینه دگر نمی‌کشد جور مرا ننگ مرا
اشک فرسوده دگر دیده پرسنگ مرا
روزگاریست که غم همدم شب‌های من است
مرگ اگر در بزند می‌برد آهنگ مرا​

 

[Eccedentesiast]

***
غمم آمد به جهان و همه بی‌رنگ شدند
گل و آیینه و لبخند همه از سنگ شدند
بس که اندوه در این سینه‌ی ویران جوشید
اهل عالم ز غم من همه هم‌رنگ شدند​

 

[Eccedentesiast]

***
من غم‌انگیزترین سرو جهانم تبری بر جانم
از پس حادثه‌ها مانده غمی بر جانم
خواستم دم نزنم از غم دیرینه خویش
اشکی آمد به دو چشم و اثری بر جانم​

 

[Eccedentesiast]

***
دیگر از غم به خدا هیچ شکایت نکنم
درد اگر خانه کند قصد روایت نکنم
بس که دیدم ستم چرخ و جفا را به دلم
لب ببندم که دگر حرف و حکایت نکنم​

 

[Eccedentesiast]

***
غرفه جور غمم باز پرآوازه شده
قصه درد دلم ورد هر افسانه شده
هر که از کوچه اندوه من امروز گذشت
دید کاین خانه ز غم گوشه ویرانه شده​

 

[Eccedentesiast]

***
حسرتم داغ خوشی بر دل من غبطه شده
بخت من از غم ایام پر از شِکوه شده
سال‌ها رفت و ندیدم رخ آرامش را
آرزوی دل من حسرت یک خنده شده​

 

[Eccedentesiast]

***
غم خود را به دل پهنه دریا دادم
درد جان‌سوز سرایم همه یکجا دادم
موج از آن بار گران، تاب و تلاطم کم کرد
هر چه در سینه نهان داشتم او را دادم​

 

[Eccedentesiast]

***
بس که غم خورد دلم طاقت درمان نرسید
در من امید کسی میل به سامان نرسید
گر جهان یکسره امروز به کامم گردد
آن دل رفته ز کف در پی جبران نرسید​

 

[Eccedentesiast]

***
خسته‌ام خسته ز اندوه مکرر خسته
دل من مانده ز جور شب آخر خسته
بس که با غصه نشستم به درازای زمان
گشته‌ام از ستم گردش داور خسته​