برگزیده رمان معاوضه مهتاب‌ و‌خون | mahsaaa کاربر انجمن یک رمان

این رمان رو دوست دارید؟؟ چطور پیش میره؟

  • اره عالیه❤

  • اره بدنیست

  • نه افتضاحه -_-

  • دیگه ازین رمانا ننویس بلد نیستی بنویسی :(


نتایج فقط بعد از شرکت در نظرسنجی قابل رویت است.

mahsa_arbabi

مدیر تالار آوا + منتقد
عضو کادر مدیریت
مدیر تالار آوای یک رمان
عضویت
3/16/18
ارسال ها
5,239
امتیاز
80,673
محل سکونت
MHD
وب سایت
mahsahossein.6.com
"بسمـ اللهـ الرحمنـ الرحیمـ"
کد رمان:1944
ناظر رمان: افسانه نوروزی

نام رمان: معاوضه مهتاب و خون
نام نویسنده: مهسا اربابی
ژانر رمان: تخیلی، عاشقانه، درام
خلاصه رمان:
این‌جا همه چیز درحالِ مبادله شدن است.
دو حزب که دنیا دنیا با یک‌دیگر فرق دارند و کدورتی که بین‌شان حاکم است، آن‌ها را بی‌نهایت از هم دور کرده است.
دو تن از آن‌ها، ناخواسته با یک‌دیگر پیمان دوستی بسته و سعی بر از بین بردنِ فاصله‌ها دارند.
برای از بین بردنِ این فاصله، تنها معاوضه‌ی دو چیز لازم است!
مهتاب در برابر خون...
خون در برابر مهتاب...

***
متشکرم از کمک‌های بی‌پایان tromprat عزیز
 
آخرین ویرایش

tromprat

مدیر تالار کتاب
عضو کادر مدیریت
مدیر تالار کتاب
عضویت
4/2/17
ارسال ها
372
امتیاز
21,263





نویسنده ی عزیز ، ضمن خوش آمد گویی ، سپاس از انتخاب این انجمن برای منتشر کردن رمان خود
خواهشمندیم قبل از تایپ رمان خود قوانین زیر را به دقت مطالعه فرمایید

** قوانین جامع تایپ رمان **

** نحوه قرار دادن رمان در انجمن برای مطالعه کاربران **

و برای پرسش سوالات و اشکالات خود در رابطه با رمان به لینک زیر مراجعه فرمایید
♧♡ تاپیک جامع برای مسایل رمان نویسی ♧♡


درصورت پایان یافتن رمان خود در تاپیک زیر اعلام کنید.
تاپیک جامع اعلام پایان تایپ رمان کاربران

دوستان عزیز برای سفارش جلد رمان خود بعد از 10 پست در تاپیک زیر اعلام کنید.
♥♥ تاپیک جامع درخواست جلد ♥♥

و برای دریافت جلد خود بعد از تگ شدن به تاپیک زیر مراجعه کنید.
♥♥ تاپیک جامع دریافت جلد ♥♥

به این موضوع هم دقت کنید که وقفه بین پست های رمان حداکثر ۴ هفته است و اگه بیشتر از این باشه به رمان های رها شده منتقل خواهد شد.

** لطفا قوانین را رعایت کنید و از نوشتن مسائل باز و خلاف عرف و قوانین انجمن جدا خود داری کنید ضمنا از کشیدن حروف و تکرار آن ها نیز بپرهیزید . **

با تشکر تیم مدیریت یک رمان​
 

mahsa_arbabi

مدیر تالار آوا + منتقد
عضو کادر مدیریت
مدیر تالار آوای یک رمان
عضویت
3/16/18
ارسال ها
5,239
امتیاز
80,673
محل سکونت
MHD
وب سایت
mahsahossein.6.com
مقدمه:
گرگ مهتابی با وجود سختی‌ها و زخم‌های روی تن و بدنش هنوز درنده‌ست و بر فراز کوه‌ها غرورانه زوزه می‌کشد...!
ملکه‌ای خونین که خورنده خون بی‌گناهان است از خشم و ترس تغذیه می‌کند.
پیمان نامه‌ای می‌نویسند متحد می‌شوند اما زود پیمان‌نامه پاره می‌شود آن هم به دست نوجوانی که از هیچ چیز خبر ندارد...!


***
امشب شبی بدون ستاره است!
همه جا را مِه فرا گرفته است؛ منظره‌ی زیبای حیاط عمارت را از پنجره‌ی اتاقش نمی‌تواند با چشمان زرد رنگش ببیند فقط منتظر است تا نور روشن ماه به او بتابد.
حال و هوای اتاق به طرز عجیبی عوض شده بود! پسرک چشمان مشکین رنگش به زرد رنگ تغییر کرده بود.
ماه به شکل دایره‌ای بزرگ در آسمان تاریک و مِشکین رنگ می‌درخشد.
امشب ماه کامل است؛ هر لحظه ممکن است نور ماه از پنجره‌ی اتاقش به داخل بتابد و او را مجبور کند تا با چنگال های تیز و بلند و برنده‌اش جان کسی را ناخواسته بگیرد!
کیف آبی رنگی را از زیر تخت خوابش بیرون کشید.
زیپ کیفش را باز کرد زنجیری بزرگ و محکمی را از آن بیرون کشید.
ناراحت و نگران به زنجیر داخل دستش نگاه کرد.
چطور می‌توانست خودش را به زنجیر قفل کند؟
چگونه می‌توانست امشب را با درد، سر کند؟
او به تازگی تبدیل به گرگینه شده است، او به تنهایی قادر به انجام هیچ‌کاری نیست، توانایی هایی دارد که از آن بی‌خبر است!
صدای پیامک گوشی‌اش او را از افکار پریشانش بیرون کشید، با قدم‌هایی سست به سمت گوشی هجوم برد، رمزش را باز کرد و پیامی که برایش آمده بود را خواند:
-باز کن در اتاقت رو خبر مهمی دارم!
برادرش پرهام بود؛ او همواره در تلاش است همانند پارسا به گرگینه تبدیل شود، با اینکه از پارسا چهارسال بزرگتر است اما هنوز تبدیل نشده و سعی بر این دارد همانند برادر کوچکش تبدیل شود، پارسا و پرهام هر دو در خانواده‌ای به دنیا آمده بودند که نسل‌شان از گرگ و گرگینه بوده‌اند، سه شب از تولد هجده سالگی پارسا می‌گذرد و او در شب تولدش با درد های فراوانی که کشید به خانواده و اقوام نشان داد که او می‌تواند تمام دردها و خراش‌های زندگی گرگینه‌ایش را متحمل شود.
اما نمی‌دانست اول کار است و وارد لِول تازه‌ای از زندگی‌اش شروع شده است!
آن‌ شبی که پارسا به گرگی جوان تبدیل شد. حس حسادت در قلب برادر بزرگتر ریشه زد او چهارسال تقلا کرد. اما نتوانسته بود ولی همچنان تلاش می‌کند تا روزی بالاخره تبدیل شود و به امید آن روز هر شبش را سپری می‌کند.
پارسا با قدم های آرامی به سمت در اتاقش حرکت نمود.
در را به آرامی باز کرد و چهره‌ی نگران کننده برادرش را دید.
در را بیشتر باز کرد تا بتواند به داخل بیاید.
پرهام به شدت نگران بود عرق سردی بود که از پیشانی‌اش سرازیر شده و او آن‌ها را با دستمالی که در دست داشت خشک می‌کرد؛ رو به پارسا نگران گفت:
-امشب دسته‌ای از خون آشام ها به این شهر میان!
ترس و تعجب در چهره ی برادر کوچک دیده می‌شود، نمی‌تواند جلوی لرزش دستانش را بگیرد و پرهام به خوبی متوجه این موضوع شد؛ درحالی که سعی داشت به برادرش بفهماند جای نگرانی نیست و آن‌ها از پس خون آشام ها بر می‌آیند گفت:
-نگران نباش پدر گفت تا وقتی که ازشون دور بمونیم آسیب کمتری بهمون می‌رسه.
پارسا دست های مشت شده اش را باز کرد و به چهره‌ی آرامش بخش برادرش نگاه کرد انگار می‌خواهد آرامشی را از عمق وجود چشمان آبی رنگ برادرش به دست بیاورد!
پرهام هیچ شباهتی به پارسا و خانواده آن‌ها نداشت و این بسیار عجیب بود؛ چشمان پرهام آبی فیروزه‌ای بود و موهای سرش و ته‌ریشی که داشت همه‌اش طلایی مایل به قهوه‌ای روشن رنگ بود.
بیشتر شباهت به غربی‌ها داشت تا به شرقی‌ها!
اما پارسا چشمان مشکی رنگی داشت که با رنگ موهایش و ابروهایش ست شده بود و پوست برنزی که او را هرلحظه جذاب‌تر نشان می‌داد.
هردو قدهایشان بلند و بسیار به بدن خود می‌رسیدند باشگاه می‌رفتند و به سلامتی‌شان اهمیت بسیار بالایی می‌دادند.
پرتو (روشنی نور) ماه کامل بیشتر و بیشتر می‌شد و این دو برادر غرق در افکار خویش بودند.
دو برادر همانطور که غرق افکار خود بودند حواسشان به پرتو ماه کامل امشب و سردی سوزناک هوای داخل اتاق خواب نبود، رفته رفته نور ماه کاملا بر روی سر پارسا افتاد!
سرش را در دستانش گرفت.
 
آخرین ویرایش

mahsa_arbabi

مدیر تالار آوا + منتقد
عضو کادر مدیریت
مدیر تالار آوای یک رمان
عضویت
3/16/18
ارسال ها
5,239
امتیاز
80,673
محل سکونت
MHD
وب سایت
mahsahossein.6.com
ناگهان سرش از درد تیر کشید، ناخواسته چشمانش را باز کرد به زنجیری که کنارش از تختش آویزان بود نگاه کرد؛ وای بر او یادش رفته بود خودش را به زنجیر قفل کند!
سریع از جایش برخاست و دست برد تا زنجیر را بردارد اما دردی وصف نشدنی در سرش پیچید و تعادلش را برای لحظه‌ای از دست داد، دوباره سرش را در دستانش گرفت.
پرهام متوجه حال او شد با قدم هایی سست رفت رو به روی برادرش و روی دو زانوهایش نشست، سر برادرش را به آرامی بالا گرفت متوجه تغییر رنگ چشمان برادرش شد!
مات و مبهوت به رنگ زرد چشمان برادرش نگاه می‌کرد.
دوست نداشت از نگاه کردن به چشمان زرد رنگ برادرش دست بردارد خیره زل زده بود و نگاهش می‌کرد.
پارسا از این وضعیت خسته شده بود بلکه درد را در تک تک ناحیه های بدنش احساس می‌کرد حالت عجیبی داشت دوست داشت الان کسی سرِ راهش قرار گیرد و او را به هلاکت برساند نه! او باید به اعصابش مسلط باشد او باید تمرکز درونی خود را پیدا کند باید خودش را کنترل کند.
نگاه‌های خیره پرهام روی اعصابش بود ولی نمی‌توانست چیزی بگوید چون او برادر بزرگترش بود و احترامش واجب!
پرهام به خود آمد از جایش بلند شد زنجیر را برداشت نباید وقتش را تلف می‌کرد دست پارسا را گرفت و او را به سمت ستون آهنی کناره پنجره‌ی اتاق که پدرشان از قبل آن را آن‌جا درست کرده بود کشاند.
پارسا با این کار پرهام عصبی تر شد جوری که در ذهنش نقشه‌ی تیکه پاره کردنش را می‌کشید!
پارسا الان در حالی نبود که بتواند به افکار خودش مسلط باشد.
هر لحظه حس جنگجویانه‌ی پارسا بیشتر می‌شد دلش نمی‌خواست به برادرش آسیبی برساند؛ نمی‌خواست خونی ریخته شود، پرهام او را محکم به همان ستون بست قفل آخری زنجیر را که می‌بست پارسا به یکباره با چنگال های تیزش خراشی روی دست او ایجاد کرد که قفل از دست پرهام روی زمین افتاد و قطره های خون سرازیر شد.
پرهام قفل را برداشت و محکم بست تا پارسا نتواند هیچ حرکت دیگری بزند!
چشمان زرد رنگ پارسا در تاریکی اتاق برق می‌زد صورت پر از مویش از دور قابل تشخیص بود دندان های نیش اش بزرگ و بزرگتر همانند گرگی درنده که از آن بزاق دهانش سرازیر شده چینی به دماغش افتاده بود که او را بیشتر از هر وقتی شبیه گرگ‌ها می‌کرد دستانش گرد شده و ناخن‌هایش دیگر ناخن نبود بلکه چنگال‌های برنده‌ای بود که می‌توانست گلوی هرکسی را ببرد.
طولی نکشید که پارسا مانند گرگی درنده زوزه‌ای سر داد و پرهام را در جا لرزاند!
پارسا عصبانیتش بیشتر شده و هی تکان می‌خورد و زیر ل**ب جمله ای نامفهومی می‌گفت.
انگار می‌خواست هرچه سریع تر زنجیر را پاره کند!
پرهام در حالی که از شدت ترس به خود می‌لرزید از جایش برخاست و چماغی که کنار کمد لباس های پارسا افتاده بود را برداشت و به حالت گارد رو به پارسا ایستاد و گفت:
-برادرمی درست ولی اگر بهم حمله کنی حق دفاع از خودم رو دارم.
پارسا دوباره و دوباره سعی می‌کرد زنجیر را پاره کند خراش های بسیاری بر روی پوست برنزه اش افتاده بود و خونی از آن خراش های کوچک سرازیر شده بود سعی بر این داشت خودش را نجات دهد اما چندان زور زیادی نداشت؛ زوزه های بلندی سر داد و پشت سرهم زوزه می‌کشید؛ پرهام چماغ به دست او را تهدید می‌کرد:
-به اعصابت مسلط باش وگرنه...
پارسا با صدای دو رگه و دلخراش و دندان های تیز و بلندش نگذاشت پرهام حرفش را ادامه دهد و فریاد کشید:
-برادر با تهدید کردن کاری رو نمی‌تونی پیش ببری از اتاق برو بیرون تا با چنگال های تیزم گلوتو جر ندادم.
پرهام از ترس به خود می‌لرزید زمزمه وار گفت:
-نه نمی‌تونم تنهات بزارم امشب بلایی سرت میاد.
پارسا دوباره فریاد کشید و به پرهام اخطار داد تا اتاقش را ترک کند اما پرهام به حرفش گوش نداد و این گوش را در و دیگری را دروازه کرد و آنجا ماند.
ده دقیقه ای به همین منوال گذشت ناگهان پارسا زنجیر را پاره کرد و پرید روی پرهام زیر نور ماه دستش را بالا گرفت و با دست دیگری یقه‌ی پرهام را گرفت.
حتی لحظه ای باخود فکرنکرد که این برادرش است.
با چنگال های برنده اش خط و خراش‌هایی بر روی بدن برادرش ایجاد کرد، بدن بی جان پرهام و جان دادن هایش را می‌دید ولی کمکی بهش نکرد بلکه دوباره چنگ‌هایش را بالا برد و این بار گلوی برادرش را با صدای وحشتناکی برید.
خون پاشیده شد بر سر و صورت پارسا او از این کارش ناراحت نبود بلکه خودش را تشویق می کرد!
پرهام انواع طلسم‌ها و کارهایی که پدرش برای تبدیل شدنش به او داده بود را قبلا انجام داده بود و به همین خاطر بدنش توانایی تحمل این خراش‌های عمیق را نداشت و پرهام از درد بسیار بیهوش روی زمین بی جان افتاده بود و کف اتاق را خون بسیاری پوشانده بود.
پارسا در آن لحظه احساس قدرت می‌کرد که توانسته بود کسی را غرق خون کند او نمی‌دانست برادر بزرگترش را زخمی کرده او تنها هدفش فقط ریختن خون است!
او دیگر پسرک ساده و مهربان نیست بلکه گرگی است که عاشق خون ریختن در پرتو ماه کامل است.
 
آخرین ویرایش

mahsa_arbabi

مدیر تالار آوا + منتقد
عضو کادر مدیریت
مدیر تالار آوای یک رمان
عضویت
3/16/18
ارسال ها
5,239
امتیاز
80,673
محل سکونت
MHD
وب سایت
mahsahossein.6.com
پارسا حالا دیگر گرگی کامل شده و تمامی بدنش را موهای بلندی پوشانده‌ست روی پنجه هایش حرکت می‌کرد بالای سر پرهام ایستاد و زوزه ای طولانی وحشتناکی سر داد.
نگاهش به پنجره‌ی باز اتاقش افتاد چند قدمی به عقب برگشت و بعد به تندی از پنجره‌ی اتاقش به بیرون پرید او حالا گرگی درنده و بی‌ملاحظه کار است.
حیاط عمارت غرق در سکوت و خاموشی است.
صدای هوهوی باد بود که در هوا می‌پیچید ابرهای سیاه و کوچکی در آسمان شب مشاهده می‌شد.
از کنار فواره‌ی آب(استخری مستطیلی شکل که پر از آب بود و وسطش مجسمه ای بزرگ گزاشته و آب از وسطش فواره میزد و می‌ریخت. دور تا دور استخر گلدان های گل قرمز رنگی گزاشته شده و داخل استخر پر از ماهی های کوچک و بزرگ نارنجی رنگ و مشکی بود)گذشت.
از بین درختان بزرگ داخل حیاط عمارت گذشت و از در خروجی بیرون رفت و به سمت جنگلی که نزدیکی خانه‌شان بود حرکت کرد باید خودش را به قله‌ای از کوه می‌رساند و با زوزه هایش خودش را خالی می‌کرد و یا باید جان کسی را بگیرد تا آرامش قبلی به وجودش برگردد.
ساعت ها گذشت صبح بامداد بود، پارسا روی قله‌ی کوهی همچو گرگی بلند قامت در تماشای پرتو ماه کامل بود.
خوشحال از این‌که امشب را به خوبی گذرانده و آسیبی به هیچ یک از مردم شهر نرسانده است.
تنها خوبی که داشت خانه‌شان توی شمال نزدیک جنگل های مملو از درخت و گیاه بود و او می‌توانست همانند هر گرگی آزادانه برای خود باشد.
وقت برگشتن به خانه بود راه نزدیک بین خانه و جنگل را طی کرد به عمارت بزرگ رسید او دیگر گرگ نبود و حالا کنترل همه چیز به دستش آمده؛ در را باز کرد و به داخل حیاط عمارت رفت نزدیک پنجره‌ی اتاقش شد لحظه‌ای احساس کرد چیزی داخل اتاق تکان می‌خورد!
با خود گفت:
"احتمالا پرهامه بازم اومده سرک بکشه تو اتاقم"
ذهنش ناخودآگاه به سمت صحنه‌های بریده شدن گلوی پرهام پرکشید عرق سردی بر پیشانی و پشتش نشست، ترسیده به پنجره اتاق نگاه می‌کرد او واقعا برادرش را کشته بود؟!
چطور می‌توانست این اتفاق رنج‌آور را به پدرش بازگو کند؟
چگونه با عذاب وجدان سر می‌کرد؟
پرهامی که تا به این سن رسیده با پارسا دعوایی نکرده بود بلکه نمی‌خواستند هیچ دلخوری بین دو برادر ایجاد شود.
طولی نکشید که جسمی سیاه از کنارش به تندی گذر کرد و او مات و مبهوت به پنجره اتاقش خیره مانده بود.
با خود گفت:
"این دیگه چی بود؟!"
تکه سنگی جلوی پای پارسا قرار گرفت او را با شدت فراوانی به سمت پنجره اتاق شوت کرد.
شیشه‌ی پنجره باصدای خیلی بدی شکست.
پارسا با فکر این‌که وقتی وارد اتاقش شود باید جنازه برادرش را جمع کند ناراحت و عصبی به سمت اتاقش راه افتاد.
دستگیره ی در ورودی خانه را به آرامی پایین کشید؛ در با صدای آرامی باز شد و پارسا رفت داخل.
کسی خانه نبود و پدر پارسا چنین گفته بود که کسی موقع تبدیل شدن پارسا کنارش نباشد بهتر است اما پارسا حالا می‌خواهد جنازه‌ی برادرش را با خود به جایی ببرد که هیچ‌کس دستش به آن نرسد.
دستگیره ی سرد در اتاقش را گرفت و پایین کشید در را به آرامی باز کرد و چشمانش را بست دوست نداشت جنازه ی برادرش را در اتاقش ببیند، دوست نداشت کسی را که این همه سال به او محبت کرده بود را در غرق خونی ببیند که مسبب اتفاقاتش خودش بوده است.
چشمانش را باز کرد برق اتاقش را روشن نمود و برگشت به جایی که پرهام افتاده بود، لحظه ای جا خورد و چندبار پلک زد تا تصویر را به وضوح ببیند اما با جای خالی پرهام رو به رو شد!
نه تنها پرهام نبود بلکه هیچ قطره ی خونی روی زمین و در و دیوار اتاقش نبود!
با خود فکر کرد حتما خواب دیده که پرهام را کشته است اما با یاد آوردن آن صحنه‌های واقعی ضربان قلبش شدت گرفت و به فکر فرو رفت.
 
آخرین ویرایش

mahsa_arbabi

مدیر تالار آوا + منتقد
عضو کادر مدیریت
مدیر تالار آوای یک رمان
عضویت
3/16/18
ارسال ها
5,239
امتیاز
80,673
محل سکونت
MHD
وب سایت
mahsahossein.6.com
"چطور ممکنه من خودم دیدم پرهام مرده بود خودم گلوش رو بریدم!"
"ممکنه من خواب دیده باشم؟!"
اما ظاهر آراسته اتاق‌اش او را به شک می‌انداخت؛ اتاق خوابش متشکل از تخت تک نفره ای که در کنج اتاق کنار پنجره بود، میز مطالعه، لبتاب کامپیوتر و مودم اینترنتش که در گوشه دیگری اتاقش گذاشته شده بود، قفسه های مشکی رنگ فلزی که پر از کتاب های مختلف بود، گلیم فرش سرمه ای رنگی که نزدیک تخت پهن شده و کمد قهوه ای رنگ لباس هایش که حتی قطره ای از خون به آن ها پاچیده نشده بود او را حیرت زده تر از قبل می‌کرد!
فکر کردن‌های پی در پی عصبانی‌ترش می‌کرد یک آن با خود تصمیم گرفت تا به اتاق پرهام که کنار اتاقش بود برود، آهسته قدم برمی‌داشت، از اتاقش خارج شد به در قهوه ای رنگ اتاق پرهام خیره شد و دستش را لرزان روی دستگیره در گذاشت، بعد از مکثی کوتاه در را تا نیمه باز کرد صدایی به گوشش خورد!
صدای خرخره‌ای انگار کسی در حال خفه شدن بود با فکر این که پرهام داخل اتاق است نیمه‌ی دیگر در را محکم کنار زد، بادی سرد و سوزناک به سر و صورتش برخورد کرد.
دو مرد قد بلندی را دید که سیاه پوش کرده بودند و با جسمی که روی تخت افتاده بود ور می‌رفتند، به صورت‌شان نگاه کرد آن دو مرد چشمانی سیاه رنگ داشتند یا شاید هم مردمک چشمان‌شان آنقدر بزرگ بود که نتوانست تشخیص دهد چرا این شکلی هستند!
رگه های سیاه رنگی از چشمان‌شان تا روی گونه های‌شان کشیده شده بود و آن دندان‌های نیش براق‌شان توی ذوق می‌زد، ناگهان چشمان پارسا به جسمی که روی تخت خواب افتاده بود افتاد! با خود گفت:
"خدای من اون پرهامه...من چیکار کردم با برادرم!"
یکی از آن دو مرد گلوی خونین پرهام را درمان می‌کرد اما دیگری به سمت پارسا رفت و گویی با چشمانش پارسا را کنترل می‌کرد، پارسا با ترس و لرز به چشمان گرد و قلمبه‌ی مرد نگاه کرد کاری از دست او بر نمی‌آمد نمی‌توانست دیگر به برادرش کمک کند نگاهش به مرد دیگری افتاد رگ دستانش را زد و در دهان پرهام گزاشت تا خونش را بِمَکَد، حال دیگر گلوی پرهام خونین نبود و همه اش بخیه زده بود چشمان آبی رنگ پرهام باز شد و نگاهی کوتاه به سمت پارسا انداخت، دندان‌های نیش او بیرون زده بود و تشنه خون بود و آن مردک با خوشحالی خونش را در اختیار پرهام گذاشته بود تا هر چه قدر میخواهد بِمَکَد!
پارسا از این حرکات و رفتار این دو مردک متعجب شده بود دستانش می‌لرزیدند چشمانش را بست، تسلطی بر روی مغزش نداشت هرلحظه امکان داشت تشنج کند او طاقت دیدن چنین چیزی را ندارد.
چشمانش را به یک باره باز کرد پرهام را دید که چشمانش همانند چشمان آن دو مرد شده است مردی که کنار پرهام ایستاده بود رو به مردی که کنار پارسا ایستاده و حالت گارد گرفته بود گفت:
-معطل چی هستی؟ماموریت رو تمومش کن.
مردی که کنار پارسا به حالت گارد ایستاده بود با لحن قاطعانه ای گفت:
-نه...اون بهمون کاری نداشت من ذهنش رو پاک می‌کنم تو و ولیعهد فرار کنید.
پارسا در حالی که از این سخن مردک وا رفته بود با شگفتی نگاهی به آن دو مردک انداخت و با تعجبی که در صورت و صدایش موج می‌زد گفت:
-ولیعهد؟! ولی پرهام برادره منه! شماها کی هستین؟
مردی که کنار پرهام ایستاده بود دست پرهام را محکم گرفت و به سرعت خودشان را از پنجره بیرون انداختند و حالا پارسا و آن مرد دیگر مانده که مرد رو به پارسا با حیله گری گفت:
-به چشمای من نگاه کن.
 
آخرین ویرایش

mahsa_arbabi

مدیر تالار آوا + منتقد
عضو کادر مدیریت
مدیر تالار آوای یک رمان
عضویت
3/16/18
ارسال ها
5,239
امتیاز
80,673
محل سکونت
MHD
وب سایت
mahsahossein.6.com
پارسا به چشمان گرد مرد خیره شد و زیرلب زمزمه کرد:
-می‌تونم اسمت رو بدونم؟
مرد با خود فکر کرد:
-من که حافظش رو پاک می‌کنم پس اشکالی نداره که خودم رو بهش معرفی کنم.
مرد در حالی که رنگ چشمانش را عوض می‌کرد رو به پارسا با حیله گری گفت:
-من خون آشام هستم اسم من لیانِ.
و بعد لیان زیر ل**ب چند بار زمزمه کرد:
-به چشمام نگاه کن تو هیچی نشنیدی و ندیدی.
و پارسا به چشمانش خیره شد و هم آن جمله را تکرار می‌کرد انگار در عالم دیگری سیر می‌کرد چون دیگر یادش نبود آن مرد کیست و یا اینجا چه می‌کرد پارسا تمام اتفاقاتی که در چندساعت اخیر افتاده بود را به فراموشی سپرد و انگار که اتفاقی نیوفتاده است روی تخت برادرش که کمی خون ریخته بود روی آن خوابید و مرد که مطمئن شد او دیگر چیزی به یاد ندارد او را تنها گذاشت و به دنبال پرهام و رفیقش رفت.
***
روی تخت نشسته بود شب قبل به دوتا از بهترین افرادش دستور داده تا جانشینش ر پیدا کنند و برگردانند به عمارت بزرگی که متعلق به او و فرزند عزیزش است.
پرده‌هایی سورمه‎ای رنگ اتاقش کشیده شده بودند و فضای تاریکی را ایجاد کرده بود. هرگاه داخل عمارت تنها است کارهایی که می‌کند برنامه ریزی برای کشتن دشمنان پسرش است.
ریختن خون کسانی که باعث شدند زندگیش از هم متلاشی شود و او بعد از سال‌ها توانست جا و مقامش را برگرداند.
هر لحظه ممکن است توسط یکی از دشمنانش کشته شود زیرا خون خیلی‌ها را ریخته‎ست و انتقام از خیلی‌ها گرفته، خون بی گناهان را خورده او یک تبهکار است بی توجه به سرانجام کارهایش ظلم می‌کند.
دست برده سمت پرده‎ها و بی مهابا پرده را کشید کنار، نور خورشید تابید روی دست و صورتش جیغی از درد کشید و به عقب برگشت دوباره زخمی شد! پوست سفید رنگش تا حدودی سوخته بود!زیرلب با خود گفت:
-این فراموش کردن‎های من آخر کار دستم می‎ده!
روزها و سال‎ها می‎گذرد او دیگر پیر شده‎ست ششصد و هفتاد و چهار سالِ دارد زندگی می‌کند!
انگشترش را با خود ندارد باید ببیند کجا گذاشته‎اش بدون آن نمی‌تواند در نور تابان خورشید راه برود.
کشوی کمد کنار تختش را کشید و انگشترش را برداشت، برقش چشمان زیبایش را می‌زد حلقه را داخل دستش کرد این همون حلقه‎ایِ که وقتی ملکه شد به او تعلق گرفت یک حلقه‌ی نقره‎ای رنگ براق که وسطش نگین قرمز رنگی داشت.
لباس‌هایش که بیشتر شبیه به اشراف زاده‌ها بود را پوشید.
لباسی مشکی رنگ که در آن رگه‎های طلایی رنگ خودنمایی می‌کرد.
شانه را برداشت و موهای بازش را که لَخت بودند را شانه و بعد بافت؛ دور سرش پیچید و یک گیره کوچکی زد تا باز نشود، تاج طلایی زیبایش را روی سرش گذاشت و توی آیینه به چهره سرد و بی روحش خیره شد.
به لوازم آرایشی که روی میز آرایش به خوبی چیده شده بودند و هرکدام منظم بودند نگاه کرد.
دست برد سمت کرم سفید کننده‌اش کمی را روی صورتش مالاند کاملا زد تا جای لک‎های سیاه رنگ روی پوستش دیده نشود خط چشمی برای چشمان درشت آبی رنگش کشید و بعد با ریمل مژه‌های بلندش را فر کرد؛ رژلبی تیره‌تر از رنگ ل**ب‌هایش روی لبانش کشیدو در آیینه به خود خیره شد، یاد حرف مادرش افتاد:
یک ملکه باید زیباترین عروس دنیا باشد!
نه تنها به زیبایی صورت!
بلکه به زیبایی اخلاق زیرکانه اش."
اما او اخلاق درست و حسابی ندارد، مدام سرد رفتار می‎کند و روحیه‎ای جنگ‎جویانه‎ای دارد.
لبخندی روی ل**ب‌هایش نقش بست که او را زیباتر از قبل کرد.
بعد از اتمام صبحانه‌ی خونین‎اش که توسط خدمتکار عمارت درست شده بود به سمت سالن بزرگ رفت روی مبل‌های سلطنتی که رنگشان ترکیبی از قهوه‌ای و طلایی بود نشست پا روی پا انداخت و پره‎ای از موهایش را که روی صورتش افتاده بود بالا زد.
به دستور او عمارت همیشه سوت و کور بود و تاریک! او مانند یک خفاش عمل می‌کرد و تا می‌توانست از نور فرار می‌کرد اما گاهی دستور می‎داد تا پرده‎ها را بکشند کنار تا کمی نور به داخل بی‎افتد.
 
آخرین ویرایش

mahsa_arbabi

مدیر تالار آوا + منتقد
عضو کادر مدیریت
مدیر تالار آوای یک رمان
عضویت
3/16/18
ارسال ها
5,239
امتیاز
80,673
محل سکونت
MHD
وب سایت
mahsahossein.6.com
منتظر نشسته بود دیگر حالا باید رسیده باشند.
خدمتکارش که جنی بیش نبود با لباس سیاه و سفیدی و روسری کوتاهی که موهای طلایی‌اش را به نمایش گذاشته بود جلو آمد، تعظیمی کرد و با لبخندی که همیشه مهمان لبان سیاه رنگش بود گفت:
–بانوی من کسانی که برای پیدا کردن ولیعهد فرستاده بودید آمدند.
خوشحال نگاهش کرد دستش را به جلو حرکت داد چهار انگشتش به جز انگشت شصت جمع کرد و گفت:
-منتظر چی هستی...بگو بیان داخل.
دستانش می‌لرزید، انگار استرس داشت سری تکان داد رفت تا اجازه‌ی ورود لیان و ایان را به آن‎ها بگوید.
(اجنه همیشه به بردگی این خون آشام ها در آمده‌اند چون آن‎ها قدرتمند تر از اجنه هستند)
باورش نمیشد!
ولیعهد و جانشینش پسری که سال‎ها پیش مجبور شد بزارد پشت در پرورشگاه تا کسی سر برسد و او را ببرد تا زنده بماند حالا اینجاست!
منتظر اجازه او بودند تا بیاورند داخل، حال چطوری با پسری که سال‎ها دیدنش در دلش مانده بود برخورد کند؟
اصلا چه شکلی شده‎ست؟ شبیه اوست یا شبیه پدرش که سال‎ها پیش به اموات پیوست؟ آیا او میداند خون آشام‎ست یا هنوز در فکر گرگینه شدن‎ست؟
تقه ای به در خورد، سریع دستی به سر و صورتش کشید و در توسط خدمتکار باز شد.
لیان و ایان هر دو برادر آمریکایی با روپوش‎های مشکی رنگی که خودش برای‎شان پیدا کرده، با ظاهری نامنظم و خون آلود آمدند و رو به روی ملکه ایستادند تعظیم و ادای احترام کردند، همزمان گفتند:
-بانوی بزرگوار ماموریت به اتمام رسید.
با دستان ظریفش برای‎شان دست زد خیلی کوتاه و مختصر، چشمان آبی رنگش برق خوشحالی در آن دیده می‌شد:
-خب...پس کجاست؟ چرا نیومد داخل؟
به ایان که سرش را پایین انداخته بود نگاه کرد، چند لحظه‎ای را منتظر ماند اما صدایی نشنید با خود گفت:
"از این چیزی دستگیرم نمیشه"
به لیان برادر کوچکتر ایان که از او پنج دقیقه کوچکتر بود چشم دوخت تا بلکه اون به حرف بیاید و بگوید که ولیعهد کجاست، انگار این دوقلو ها سعی نداشتند حرف بزنند.
لیان با چشمان گرد سبز رنگش زل زد به ملکه و خیلی آروم شروع کرد به حرف زدن:
-بانو ولیعهدتون حالش خوب نیست!
متعجب در حالی که با انگشتانش روی صندلی نقره‎ایش ریتم اهنگی را میزد گفت:
-چیشده؟ ولیعهد من الان کجاست، حالش خوب نیست؟
این بار برعکس لیان، ایان به حرف آمد و با من و من کردن گفت:
-من تل..اشم رو کردم گل..وش رو بخیه زدم اما... .
ملکه حرفش را قطع کرد مشتش را به دسته صندلی کوبید و فریاد کشید:
-چه اتفاقی اونجا افتاد؟
لیان دستی بر صورتش کشید و رو به برادر بزرگترش ایان گفت:
-تو برو من همه چیز رو به بانو توضیح می‌دم.
اما ایان با ترس به ملکه خیره شده بود حتی پلک نمی‌زد، ناگهان ملکه دستش را به سمت گلدان حرکت داد و گلدان را از روی میز رو به رویش برداشت به طرف ایان پرتاب کرد و گفت:
-جرأت حرف زدنم نداری گمشو تا برادرت توضیح بده.
ایان با پرتاب گلدان به سمتش یک آن به خود آمد و با قدم های سست از سالن خارج شد.
 
آخرین ویرایش

mahsa_arbabi

مدیر تالار آوا + منتقد
عضو کادر مدیریت
مدیر تالار آوای یک رمان
عضویت
3/16/18
ارسال ها
5,239
امتیاز
80,673
محل سکونت
MHD
وب سایت
mahsahossein.6.com
گلدان با صدای بسیار بدی روی سرامیک‌های سفید رنگ سالن شکسته بود، ایان از سالن خارج شد لیان بی‎خیال به ملکه‎ی خشمگین نگاه می‌کرد قبل از اینکه حرف بزند متوقفش کرد و در حالی که پوست سفید و پر چین و چروکش از خشم قرمز شده بود گفت:
-من چندروز بهتون مهلت دادم؟
به صندلی نقره‎ای رنگی که در کنار صندلی‎های دیگر رو به روی میز گذاشته شده بود و مختص جلساتی که برقرار می‌کرد بودند اشاره کرد و گفت:
-بانو می‌تونم بشینم؟
ملکه گاهی از این همه بی‌خیالیش آتش می‌گرفت گاهی از خشم و عصبانیت می‌داد تا کتکش بزنند اما لیان دیگر بچه نیست که به خاطر بی‌توجهی‌هایش کتک بخورد بلکه یک خون آشام عاقل و بالغ که به دستورات ملکه عمل می‌کند.
ملکه تای ابرویش را بالا داد و سری تکان داد که لیان با یک حرکت صندلی را کشید و نشست شروع به حرف زدن کرد:
-بانو شما ده روز الی پانزده روز برای ما فرصت دادین تا ولیعهدتون رو پیدا کنیم این در حالی بود که اصلا نمی‌دونستیم کجاست.
ملکه با چشمانش به او اشاره کرد تا ادامه بدهد:
-بانو ما بوشون رو احساس کردیم البته با بوی خونشون تونستیم پیداشون کنیم!
کنجکاو و ترس هر دو در وجود ملکه رخنه زده بودند در انتظار بقیه صحبتش بود که ادامه داد:
-ولیعهد توسط برادر ناتنی ایشون که گرگینه‌ست زخمی میشه ایشون از این که خون آشام هستند خبر ندارند و طلسم‌هایی که برای تبدیل شدن به گرگینه رو انجام می‌دادن ایشون رو ضعیف کرده ما وقتی رسیدیم گرگینه گلوشون رو با چنگال های تیزش بریده بود.
هر چه قدر که لیان صحبت می‌کرد ملکه خشمگین تر از قبل می‌شد او با خود می‎گفت:
-باید جِگر اون پسره آشغال رو که سعی کرده ولیعهد من رو بکشه رو می‌خورم من فقط به دنبال انتقامم!
لیان در آخر گفت:
-پرهام حالا دیگه خون آشام نیست ما تونستیم زنده نگهش داریم اما اون به حالت عادی بر نمی‌گرده چون دارویی بهشون تزریق کردیم که تبدیل به انسان شده و... .
خدمتکار در سالن را باز کرد سخن لیان را قطع و هراسان گفت:
-بانو ولیعهدتون... .
ملکه از جایش بلند شد و رو به خدمتکار که ظاهری نامنظم داشت گفت:
-ولیعهد چیشده؟
خدمتکار در حالی که گریه می‌کرد گفت:
-بانو جناب ولیعهد نفس‌های آخرشونه.
تنها چیزی که گفت این بود:
-لیان من رو به جایگاه ولیعهد ببر.
لیان بی توجه به حرفش گفت:
-ولی بانو... .
ملکه عصبانیتش بیشتر شد و فریاد کشید:
-مگه نمیشنوی چی میگم؟ من رو ببر پیشش همین الان!
تعظیمی کرد و گفت:
-اطاعت میشه بانو به دنبال من بیاید.
با لیان از سالن جلسه بیرون آمدند داخل راه رویی که پزشکان معالج او آن جا بودند شدند راه رویی دور و دراز که سمت راست و چپ آن در های شش ضلعی شکلی بود که هر کدام برای معالجه بیماران به شمار می‌رفت.
به نیمه های راهرو که رسیدند در شش ضلعی و مشکی رنگی را دیدند ملکه خیلی خوب به یاد آورد این در را وقتی که همسرش در اینجا جان داد و تبدیل به واکر مُرده شد.
در به صورت اتوماتیک باز شد.
 
آخرین ویرایش

mahsa_arbabi

مدیر تالار آوا + منتقد
عضو کادر مدیریت
مدیر تالار آوای یک رمان
عضویت
3/16/18
ارسال ها
5,239
امتیاز
80,673
محل سکونت
MHD
وب سایت
mahsahossein.6.com
لیان بر عکس ایان فردی بیخیال بود، چون اکثر مواقع توی هیچ کاری گیر نمی‌کرد اون می‌توانست ذهن هرکسی را پاک کند، دقیقا مانند خود ملکه بود البته قابلیت پاک کردن ذهن را همه خون آشام ها دارند این یک امر عادی در بینشان است.
ملکه بارها سعی کرد لیان را به عنوان ولیعهدش قبول کند اما حس مادرانه‎اش نمی‌خواست بلکه باید پرهام ولیعهدش شود اما حالا او به پدرش پیوست، چطور می‌تواند برگرداندش؟ اگر می‌توانست وضعیتش این نبود!
نگاهش به جسم بی‌جان پسری لاغر اندام با موهایی طلایی به رنگ موهای خودش افتاد.
قدم هایش آهسته شد آرام آرام به سمتش حرکت کرد، نزدیک تخت ایستاد و به صورت سفید رنگش خیره شد.
اشک توی چشمانش حلقه زد، این پسر خودش بود "پرهام" امروز رنگش سفید شده.
رگ گردنش تا نزدیکی چانه‎اش بیرون زده بود، به خودش آمد!
شعله ی خشم در وجودش ریشه زد این کار همان گرگینه‌ نادان‎ست!
هیچ‎وقت کار کسی را بدون تلافی نمی‌گذاشت.
پریشان بود اختلال روانی در ذهنش به وجود آمده بود فریاد کشید:
-همتون از این اتاق برید بیرون.
ایان از ترس همه را به بیرون هدایت کرد اما لیان با بی‌توجهی و بی‌خیالی کامل آرام و آهسته قدم برمی‌داشت تا این‌که همه پزشکان به علاوه آن دو برادر از اتاق بیرون رفتند.
دوباره نگاهش کرد او دیگر مرده بود آن گرگینه احمق بی همه چیز گردنش را کاملا بریده بود چطور ممکن بود این گردن دوباره سره جایش بماند آن هم با بخیه‎های ایان؟!
همه‌ی بدنش را بررسی کرد همه جای بدنش رگ هایش زده بود بیرون و سفید رنگ شده بود دقیقا شبیه شوهرش آن هم وقتی مرد پوست بدنش سفید رنگ شد و رگ های بدنش بیرون زده بودن.
اما پرهام قسمت مغزش هنوز کاملا سفید نشده و هنوز کمی تیره‌ست!
نمی‌فهمید دارد چه کار می‌کند اشک هایش بودند که دانه دانه مانند مروارید روی زمین می‌ریختند.
در باز شد، صدای ایان باعث شد اشک هایش را پاک کند:
-بانو من یک راه حل برای زنده موندنشون دارم اما با انجام این کار من زنده موندنش پنجاه درصده!
دست یخ زده پرهام را توی دست‎هایش گرفت و متعجب به ایان نگاه کرد که لای در گیر کرده بود (همه خون آشام های جنس مذکر شیک پوش هستند قامتی صاف و بلند دارند لاغر اندام اما قوی، لباسشون تقریبا شبیه به هم هست بلوز سفید و شلوار مشکی و یک شنل مشکی یا پالتوی مشکی یا کت یا...) گفت:
-چطور ممکنه؟ چیکار باید بکنی اون رو انجام بده تا پسرم زنده بمونه.
ایان سرش را بالا گرفت دستش را ول کرد؛ آمد جلوتر گفت:
-میشه زنده موند اما تا به حال ندیدم کسی روی خون آشام انجامش بده چون من این رو از یک گروه گرگینه یاد گرفتم.
دستش را محکم کوبید روی میزی که کنار پرهام بود و تجهیزات پزشکی مخصوص خون آشام‎های بیمار روی آن بود.
تجهیزات پزشکی هر کدوم به سمتی ریخته شدند هاله‌ی تیره رنگی کنار فیروزه‎ای رنگ چشمانش قرار گرفت از شدت عصبانیت همه چیز را به هم ریخت سر و صداها بالا رفت پشت در صدای پچ پچ به گوش می‌رسید اینجا همه چیز را به هم ریخت و گفت:
-تو چطور جرأت می‌کنی چنین حرفی رو به زبون بیاری؟ تو رسم و رسومات گرگینه ها رو می‌خوای روی پسر من انجام بدی؟ هنوز تو گوشت فرو نرفته ایان گرگینه ها دشمن ما هستند.
ایان بدنش می‌لرزید روی پیشانیش عرق نشسته بود با سماجت کامل گفت:
-بلاخره هرکار بخواین بکنین یا نکنین پسرتون می‌میره به نفعتونه من این کار رو انجام بدم تا زنده بمونه.
ملکه پوزخندی زد و گفت:
-خوب اگه زنده موند دوباره همون پرهام سابق میشه؟
سرش را به معنای منفی تکان داد که ملکه اخم‎هایش را در هم کشید و با عصبانیتی که در صدایش مشهود بود گفت:
-پس زنده بودنش به چه دردم می‎خوره هان؟
ایان لبخندی نشست روی ل**ب‎هایش و گفت:
-می‌تونه خودش انتقامش رو از گرگینه ها بگیره شما می‎تونین حمایتش کنین اونوقته که می‌بینید حتی برای شما جونش رو هم میده اون بعد کار من یک هیولای شکست ناپذیر میشه.
ملکه لبخند عریضی زد و راه را برایش باز کرد و گفت:
-می‌تونی کارت رو شروع کنی امیدوارم همونی که می‌خوام بشه وگرنه باید بری به ارواح بپیوندی.
لحظه ای ترس در چشمانش نمایان شد اما بعد با اضطراب گفت:
-من به یک جمجمه اسکلت از یک حیوان(گاومیش یا گرگ) مُرده نیاز دارم با پوست گرگ، یک جای آروم و ساکت زیر نور ماه در نزدیکی یک جنگل اینجوری تبدیل به یک برزرکر میشه.
 
آخرین ویرایش

بالا