در حال تایپ محکوم به حبس ابد| علیرضا شاه محمدی کاربر انجمن یک رمان

نظرتون درباره رمان؟

  • عالی

  • متوسط

  • ضعیف


نتایج فقط بعد از شرکت در نظرسنجی قابل رویت است.

alirezaa_shah

رفیق انجمن
رفیق انجمن
عضویت
4/2/19
ارسال ها
166
امتیاز
16,263
محل سکونت
تهران
کد: 2118
ناظر: @Zahra_m


نام رمان: محکوم به حبس ابد
نام نویسنده: علیرضا شاه محمدی
ژانر: عاشقانه، اجتماعی، درام
خلاصه:
دختر عمو و پسر عمویی کـه از کودکـی در کنار هم پرورش یافته‌اند.
در سن هجدہ سالگی متوجه علاقه‌شان نسبت به یک‌دیگر می شوند. اما فقر و تنگ‌دستی، مانع آن ها می‌شود. آرشا، پسری یتیم که به خاطر صدای خوبش در رادیو استخدام و مشهور می‌شود و...
این رمان هیچ‌گونه صحنه یا حرف غیراخلاقی نداره و رمانی سراسر احساس هستش.

صفحه نقد رمان محکوم به حبس ابد:

4396765E-F0FC-4935-81C2-0062DC133A29.jpeg
 
آخرین ویرایش

فرزانه رجبی

مدیر تالار کتاب
عضو کادر مدیریت
مدیر تالار کتاب
عضویت
4/2/17
ارسال ها
1,270
امتیاز
30,873
محل سکونت
رفسنجان






نویسنده ی عزیز، ضمن خوش آمد گویی، سپاس از انتخاب این انجمن برای منتشر کردن رمان خود
خواهشمندیم قبل از تایپ رمان خود قوانین زیر را به دقت مطالعه فرمایید

** قوانین جامع تایپ رمان **

** نحوه قرار دادن رمان در انجمن برای مطالعه کاربران **

و برای پرسش سوالات و اشکالات خود در رابطه با رمان به لینک زیر مراجعه فرمایید
♧♡ تاپیک جامع برای مسایل رمان نویسی ♧♡

درصورت پایان یافتن رمان خود در تاپیک زیر اعلام کنید.
**تاپیک جامع اعلام پایان تایپ رمان کاربران**

دوستان عزیز برای سفارش جلد رمان خود بعد از 20 پست در تاپیک زیر اعلام کنید.
♥♥ تاپیک جامع درخواست جلد ♥♥

و برای دریافت جلد خود بعد از تگ شدن به تاپیک زیر مراجعه کنید.
♥♥ تاپیک جامع دریافت جلد ♥♥

به این موضوع هم دقت کنید که وقفه بین پست های رمان حداکثر ۴ هفته است و اگه بیشتر از این باشد به رمان های رها شده منتقل خواهد شد.

** لطفا قوانین را رعایت کنید و از نوشتن مسائل باز و خلاف عرف و قوانین انجمن جدا خودداری کنید. ضمنا از کشیدن حروف و تکرار آن ها نیز بپرهیزید. **

با تشکر تیم مدیریت یک رمان
 

alirezaa_shah

رفیق انجمن
رفیق انجمن
عضویت
4/2/19
ارسال ها
166
امتیاز
16,263
محل سکونت
تهران
«فصل اول»
دكمه‌ی قطع اتصال رو با عصبانيت فشار دادم و گوشي رو پرت كردم روی تخت، از شدت عصبانيت سردرد عجيبي گرفته بودم، داشتم عرض اتاق رو با بغض رژه مي‌ رفتم. توي ذهنم پر شده بود از سوال‌هايي كه هر لحظه بغضم رو بيشتر و بيشتر مي‌كرد:
-آخه چطور ممكنه خدا؟ او...اون مي‌ گفت دوسم داره، مي‌گفت عاشقمه ولي...
نگاهی به عکس روی تخت انداختم و ادامه دادم:
-اين نامه، اين عكس.
با تمام توانم سعي مي‌ كردم بغضم رو قورت بدم، مي‌ خواستم محكم باشم، همه‌ش با خودم زمزمه مي‌ كردم:
نبايد گريه كني، نبايد ضعيف باشي، قوي باش؛ مليكا قوي باش.
ولي نمي‌ شد؛ به خودم اومدم و ديدم باز به آرشاي توي عكس زل زدم، آرشايي كه با يک دختر ديگه داشت گل مي‌ گفت و گل مي‌ شنيد، اشك توي چشم‌هام حلقه زد وقتي ديدم همون لباسي كه براي تولدش خريدم رو پوشيده، آخ كه چقدرم بهش مي اومد.
با هر بار پلك زدن اشك‌هاي بيشتري به چشم‌هام هجوم مي‌ آوردن. ديگه نتونستم خودم رو نگه دارم، بغضم شكست و به هق‌هق افتادم.
-آخه من چرا بايد براي اين آدم اشك بريزم؟ واقعا آرشا ارزش اين اشك‌ها رو داره؟ اصلا مليكا تو براي چي داري گريه مي‌ كني؟ با گريه كردنت مگه چيزي درست ميشه؟
با حرص داشتم خودم رو سرزنش مي‌كردم كه صداي گوشيم بلند شد؛ به صفحه گوشي نگاهي انداختم و چشمم به عكس و شماره‌ی آرشا افتاد. گوشي رو برداشتم و با خشمي كه تا حالا سابقه نداشت گفتم:
-چيه؟ مگه نگفتم ديگه زنگ نزن؟ ها؟ نگفتم؟
هنوزم برام صدای آرشا قشنگی خاصی داشت!
- چرا گفتي ولي تو رو خدا بذار توضيح بدم مليكا!
خون جلوی چشمام رو گرفته بود، دندون‌هام رو محکم به هم ساییدم و گفتم:
- من توضيح نمي‌ خوام؛ فقط مي‌خوام بدونم چرا؟ مگه اون چي داره كه من ندارم؟ چيش از من سرتره آرشا؟ ها؟
بغضم با صدای بلندی ترکید. توي اتاق هيچ صدايي جز صداي هق‌ هق من نبود. اي كاش اون لحظه آخرين لحظه و دقيقه‌ي زندگيم بود.، اي كاش!
- آخ مليكا گريه نكن، جون هر كي دوست داري گريه نكن؛ همه‌ چي رو برات توضيح مي‌ دم.
ديروز بعد از اين‌كه تو رو رسوندم خونه، تو راهِ برگشت، الينا نامي زنگ زد و گفت...
پريدم وسط حرفش، كاري كه اون روزها خوب بلد شده بودم. اخم هام رو توی هم بردم و با صدايي كه بيشتر شبيه به جيغ بود گفتم:
-بسه، بسه! اين‌قدر دروغ تحويل من نده، من همه‌ چي رو مي دونم. اصلا مي‌دوني چيه؟ الان که فکر می‌کنم می‌بینم پیمان خیلی بهتر از توئه، آرشا تو لیاقت من رو نداری، حالم ازت بهم مي‌خوره، از زندگيم برو بيرون. ديگه دوستت ندارم، بهتره توام ديگه دوستم نداشته باشي!
تلفن رو قطع کردم، حتي بهش مهلت ندادم جواب بده. به‌قدري جيغ زده بودم كه گلوم به شدت مي‌سوخت و احساس خفگی می‌کردم؛ رفتم پنجره‌ی اتاق رو باز کردم و خودم رو انداختم روی تخت. چند بار نفس عمیق کشیدم ولی فایده‌ای نداشت، بلند شدم و روی لبه‌ی تخت نشستم و آروم زمزمه کردم:
-یه دفعه چی شد؟ چرا آرشا اون کار رو کرد؟
این رو گفتم و خیره شدم به عکس؛ عکسی که مدرک جدایی من از آرشا بود.
 
آخرین ویرایش

alirezaa_shah

رفیق انجمن
رفیق انجمن
عضویت
4/2/19
ارسال ها
166
امتیاز
16,263
محل سکونت
تهران
تمام خاطراتمون؛ تمام لحظه‌های خوبمون؛ مثل فیلم داشت از جلوی چشمام رد می‌شد. نمی ‌تونستم باور کنم. همیشه فکر می‌کردم فقط من هم که آرشا رو دوست دارم، فقط من هم که شب‌ها تا ساعت دو بیدار می‌موندم تا برنامه آرشا شروع بشه و صداش رو بشنوم ولی اشتباه می‌کردم.
آه بلند و سوزناکی کشیدم و تلفن رو برداشتم؛ باید به سمیرا زنگ می‌زدم. بعد از دو تا بوق، صداي شادش رو شنيدم:
-به‌به سلام ليلي خانم، خوب هستيد شما؟ چه عجب يادي از ما كردي؟ راستی از آقاتون چه خبر؟ آرشا خان بزرگ، مجنون هميشگي، هنرمند مشهور و خوش صد!
همیشه عادت داشت زیاد حرف بزنه، ولی با این حال دوستم بود؛ دوست صمیمی. با لحنی سرد و کوتاه جوابش رو دادم:
-عليك سلام، آره خوبم.
ولي اصلا خوب نبودم. احساس ناامیدی سراسر وجودم رو گرفته بود، احساس می‌کردم دیگه هیچ وقت اون ملیکای قبل نمی شم. دوباره اشك داشت راه خودش رو روي گونه‌هام پيدا می‌كرد.
- به من كه ديگه دروغ نگو ملیکا، چي شده؟ صدات چرا مي‌لرزه؟
بازم بغضم ترکید و اتاق پر شد از صدای گریه.
- سميرا ديگه تموم شد، همه چي تموم شد!
صداش رنگ نگرانی گرفت:
- يعني چي تموم شد؟ اصلا چی تموم شد؟‌!
نگاهی کوتاه به عکس انداختم و گفتم:
- آرشا... دیگه تموم شد سمیرا، دیگه دوسش ندارم.
- دیوونه شدی ملیکا؟ این حرف‌ها چیه؟!
گوشی رو دادم به دستم دیگه‌م و با صدای کمی بلند گفتم:
-آره ديوونه شدم، آره؛ توام اگه اين عكس رو ببيني ديوونه ميشي!
تو صداش نگرانی موج می‌زد:
-وای ملیکا تو رو خدا آروم باش. من همین الان میام اون‌جا. یکم دراز بکش من زودی می‌رسم.
منتظر جواب نموند و زود تلفن رو قطع کرد و بازم من و یک دنیا فکر و یک دنیا اشک و یک دنیا غصه موندم.
سرم رو بین دستام گرفتم و شروع کردم آروم‌آروم اشک ریختن؛ من خیلی دوستش داشتم، خیلی!
سرم عجیب درد می‌کرد، مغزم انگار می‌خواست اون روزی رو که برای اولین بار حس کردم دوستش دارم رو بهم یادآوری کنه. بهم یادآوری کنه که از اون روز تا الان چی‌ها دیدم؛ شنیدم؛ حس کردم.
من آماده بودم؛ باید اشتباهاتم بهم یادآوری می‌شد!
ناگهان انگار به گذشته پرت شدم. برگشتم به هجده سالگي، به زمان دلدادگي من و آرشا.
 
آخرین ویرایش

alirezaa_shah

رفیق انجمن
رفیق انجمن
عضویت
4/2/19
ارسال ها
166
امتیاز
16,263
محل سکونت
تهران
+مليكا+
-مليكا... ملیکا... مليكا ساعت هشت شدا، نمي‌خواي بيدار شي دخترم؟
سرم رو از زيرِ پتو بيرون آوردم و با صداي خش‌دار گفتم:
-باشه مامان، بيدار شدم.
دلم نمي‌اومد تو اين سرما، پتوي گرمم رو ول كنم؛ ولي مجبور بودم. با هزار زحمت از تخت جدا شدم و به سمت پنجره رفتم. پرده رو كنار زدم و زير ل**ب، جمله‌ي هميشگيم رو مثل هر روز تكرار كردم:
-باز هم شروع صبحی دیگر از زندگی تازه من به دستان خورشیدی که تمام گرمایش را در این روز زیبا به من هدیه کرد و آواز گنجشک‌های کوچکی که روح تازه در من آغاز كردن.
پنجره رو تا آخر باز كردم و سرم رو بردم بيرون. هواي سرد زمستون نوازشگر صورتم شد. با تمام لذت چشم‌هام رو بستم و يك نفس عميق كشيدم؛ عميقِ عميق.
-من عاشق زمستانم؛ عاشق سرما؛ عاشق برف؛ عاشق گرماي بخاري... من عاشق زمستانم چون زاده‌ي فصل سرمام!
نمي‌دونم چند دقيقه چشمام بسته بود كه بازم صداي مادرم بلند شد:
-مليكا بلند شدي يا خودم بيام بلندت كنم؟
با خنده پنجره رو بستم و رفتم سمت دستشويي و بعد از شستن دست و صورتم، راهيِ آشپزخونه شدم. مادرم روی میز سه‌نفره، نشسته بود و با قاشقکی در حال قاطی کردن شکر توی چاییش بود:
-سلام بر كدبانوي طايفه‌ي روشن، البته به‌غير از زن‌عمو بهاره!
مادرم سرش رو بالا آورد و با لبخندی كه چند برابر زيباش مي‌كرد، گفت:
-عليك سلام بر جواهر طايفه‌ي روشن، البته به‌غير از نازنين!
بلندبلند شروع كردم به خنديدن و همون‌جور که ابروهام به سمت بالا رفته بود، گفتم:
-مامان توام خوب جواب ميدی‌ها!
چند بار سرش رو تکون داد و با یه لحن بامزه گفت:
-بله پس چي؟ همينم مونده جلوي دخترم كم بيارم!
من و مامان زیبام با هم زدیم زیر خنده.
«زندگي ما اين بود، پر از آرامش؛ پر از خوشبختي؛ پر از عشق!
ما يك خانواده‍ي سه‌نفره هستيم، خانواده‌اي كه ممكنه وضعيت ماليشون خوب نباشه، ولي عشق موج ميزنه تو خونشون؛همين مهمه!»
رفتم سر میز نشستم و شروع كردم به صبحانه خوردن، ولي تمام حواسم به ديشب بود.
وقتی آرشا زنگ زد و گفت حال مادرش بد شده و داره می‌برتش بیمارستان، پدرم هیچ‌چیزی برای گفتن نداشت. انگار زبونش قفل شده بود. مادرم هم حسابی رفت بود توی فکر و ریزریز گریه می‌‌کرد.
این‌که چه فکری؟ نمی‌دونم!
 
آخرین ویرایش

alirezaa_shah

رفیق انجمن
رفیق انجمن
عضویت
4/2/19
ارسال ها
166
امتیاز
16,263
محل سکونت
تهران
صداش کردم:
-مامان زيبا؟
چرخی به لقمه‌ای که توی دهنش بود داد و گفت:
-جانم دخترم؟
نگاهی مردد به کنج آشپزخونه کردم و همون‌جور که گوشه لبم رو به زبون گرفته بودم، گفتم:
-حال زن‌عمو بهتر شده؟
تمام سعیش رو کرد لبخند امیدبخشی بزنه، ولی نتونست:
-آره دخترکم. قبل از اين‌كه تو بيدار بشي زنگ زدم و با نازنين صحبت كردم؛ دكتر بهش گفته هيجان و استرس براش مثل سم مي‌مونه. خیلی حالش خوبه، آوردنش خونه... .
نگاهش رو به چایی توی دستش داد و با حالت مظلوم ادامه داد:
-بيچاره آرشا، ديشب تا صبح نخوابيده. نازنین می‌گفت تا خود صبح کنار مادرش بوده!
هر دومون ساكت شديم. عشقي كه آرشا به مادرش داشت، واقعا ستودني بود.
بعد از چند ثانيه که دیدم مادرم عجیب به چایی زل زده و توی فکره، گفتم:
-پس امروز زن‌عمو بهاره نمياد مدرسه؟
سرش رو بلند کرد و لبخند تلخی زد:
-نه ديگه، اگرم بخواد بياد آرشا نمي‌ذاره! دکتر گفته یه چند روزی باید استراحت کنه و زیاد راه نره.
سری به معنای فهمیدن تکون دادم و گفتم:
-آها؛ مامان من ميرم لباس عوض كنم بريم. خیلی داره دیر می‌شه!
بقیه چاییم رو یه نفس بالا کشیدم. رفتم توی اتاق و در رو پشت سرم بستم و مشغول عوض کردن لباس‌هام شدم.
بعد از این‌که با دقت و وسواس لباس‌های خوابم رو توی کمد گذاشتم، جلوي آيینه ايستادم و خودم رو با دقت نگاه كردم.
-چشم‌هاي مشكي كه مثل چشماي مامان زيبام بود؛ صورت گرد، دماغ قلمي و چال روي گونه‌هام كه به خوشگليم اضافه می‌كرد. در کل به گفته‌ی بقیه، دختر خیلی خوشگلی بودم.
می‌شه گفت همه چيزم شبيه مادرم بود، لحن صحبت کردنم، چشمام، صدام، قدم و... !
بابام هر از گاهي اسمم رو زيبا صدا مي‌كرد، آخ كه چقدر ذوق مي‌كردم وقتي بهم مي‌گفت زيبا خانوم!
موهاي بلندم رو داشتم مي‌بافتم و فكر مي‌كردم كه مادرم تقه‌اي به در زد:
-مليكا چي‌كار مي‌كني يه ساعته؟ يه روپوش پوشيدن كه اين‌قدر زمان نمي‌بره دختر!
تک خنده‌ای کردم و بلند گفتم:
-چشم مامان اومدم!
مقنعه‌ام رو روي سرم تنظيم كردم و آخرین نگاه رو از آینه به خودم کردم، همه‌چی عالی بود. کیفم رو از زمین برداشتم و در رو باز کردم و رفتم بیرون. مادرم رو كه ديدم يكم چشمام رو تنگ كردم و گفتم:
-مامان چشمات چرا قرمزه؟ گريه كردي؟!
دستمال توی دستش رو کشید روی چشم‌های قشنگش و گفت:
-هيچي مادر بيا بريم... بیا بریم ديرت مي‌شه!
ولی من از سرجام تکون نخوردم، خیلی جدی پرسیدم:
-اتفاقي افتاده؟
نگاهی جدی کرد:
-گفتم هيچي نشده، بدو كفشات ‌رو بپوش بریم!
عجیب رفتم تو فکر! ولی بهتر دیدم حرکت کنیم، چون خیلی داشت دیر می‌شد و ممکن بود خانوم قیدی خشن بشه!
در حیاط رو بستيم و با هم به سمت مدرسه رفتيم. سكوت بين ما رهبري مي‌كرد. تو تمام مسير، من فكر چشماي خيس مادرم بودم و توی ذهنم داشتم دنبال جواب مي‌گشتم.
-يعني مادرم براي كي گريه مي‌كرد؟
آرشا؟ نازنین؟ يا زن‌عمو بهاره؟
نمی‌دونستم و این خیلی کنجکاوم کرده بود.
آرشا و نازنين بعد از فوت پدرشون خيلي ضربه‌ها خوردن؛ بيشتر از همه آرشا. آرشایی كه با بیست و یک سال سن، هم داشت درس مي‌خوند و هم شبانه روز كار مي‌کرد تا مادر و خواهرش محتاج كسي نباشند.
آرشا واقعا يه مَرد بود؛ یه مَرد!»
 
آخرین ویرایش

alirezaa_shah

رفیق انجمن
رفیق انجمن
عضویت
4/2/19
ارسال ها
166
امتیاز
16,263
محل سکونت
تهران
همگی منتظر جواب خانم زمانی برای تشکیل نمایشگاه بودیم. کلاس پر از زمزمه بود.
یکی می‌گفت:
- خیلی زمانش کمه.
یکی دیگه می‌گفت:
- من چه کار کنم؟
یکیشونم می‌گفت:
- مجری کی باشه؟
خلاصه همهمه زیاد بود.
با شروع صحبت‌هاي خانم زماني همه ساکت شدیم.
- من کار تک تک بچه‌ها رو تقسيم بندي كردم و مشخص كردم كه هر كس بايد چه كاري رو ارائه بده، فقط يه مسئله مي‌مونه. اونم اينه كه کی می‌تونه مجری بشه؟
همه‌ي بچه‌ها به همديگه نگاه مي‌كردن. خب کار سختی بود، هر كي انتخاب مي‌شد بايد جلوي ٣٠٠نفر صحبت مي‌كرد و تمام نقاشی بچه‌ها رو باید چک و اصلاح می‌کرد.
خانوم زماني به تمام بچه‌ها نگاه مي‌كرد و منتظر جواب بود.
بلافاصله سمیرا دستش رو بالا برد و با نگاه خانوم زماني شروع كرد صحبت کردن:
- خانوم از نظر من ملیکا خیلی برای اجرا خوبه. چون هم‌خوش صحبته و فن بیانش قویه، و هم تجربه داره، مهم‌تر از همه كارا و طرحاش از همه‌ي ما بهتره و خوب می‌تونه ما رو مدیریت کنه.
خانوم زماني بعد از حرف‌هاي سميرا نگاهش رو سمت بقيه‌ي بچه ها داد و گفت:
- نظر شماها چيه بچه ها؟ موافقين؟
دوباره توي كلاس همهمه شد. يكي مي‌گفت:
- آره عاليه!
يكي دیگه مي‌گفت:
- تازه قدشم به ميز كنفرانس مي‌رسه!
همه موافق بودن.خانم زمانی لبخندی زد و نگاهی به من کرد.
- قبول می کنی؟
منم که برام تقریبا راحت بود، لبخندی زدم و گفتم:
- باعث افتخاره!
لبخند غلیظی زد و همون‌جور که برگشت و به سمت میزش رفت گفت:
- خب حالا كه قبول كردي، لطفا بلند شو برو برگه‌ي حضور غياب رو از دفتر خانوم كمالي بيار. حسابي حواس پرت شدم.
«چَشمي» گفتم و از کلاس بیرون اومدم.
 
آخرین ویرایش

alirezaa_shah

رفیق انجمن
رفیق انجمن
عضویت
4/2/19
ارسال ها
166
امتیاز
16,263
محل سکونت
تهران
دفتر خانم كمالي انتهاي سالن بود و همیشه هم پشت ميزش با ابُهت و اخم، به كاراي مدرسه رسيدگي مي‌كرد.
نگاهي به طرح‌ها و نقاشي‌هايي كه روی ديوار نصب بودن كردم. من باید بهترین متن‌ها و مطالب رو براي نمايشگاه انتخاب كنم. باید اجرام با دفعه‌های پیش فرق داشته باشه. پس باید متن ها رو زودتر آماده کنم و سریع تر شروع به تمرین کنم؛ که برای روز نمایشگاه آماده‌تر باشم، چون دوست داشتم همه ازم تعریف کنن. دوست داشتم خاص‌ترین اجرا رو نسبت به بچه های قبل داشته باشم. انقدر خاص که همه‌ی بچه های مدرسه منو بشناسن، مخصوصا دریا!
این موضوع تمام ذهنم رو درگیر کرده بود. خدا می‌دونست چقدر سرم شلوغ می‌شد، چون رسیدگی به نقاشی‌های بچه ها و تمرین، خیلی انرژی و وقتم رو می‌گرفت.
وقتي از فكر نمايشگاه بيرون اومدم، ديدم جلوي دفتر خانوم كمالي ايستادم. چند نفس عميق كشيدم و تقه‌اي به در زدم!
با «بفرماييد» بلند خانوم کمالی در رو باز كردم و انگار وارد دنياي جديدي شدم.
چقدر خوبه بعضي وقت‌ها چيزي كه اصلا انتظارش رو نداري جلوي روت سبز مي‌شه و حالت رو بهتر و بهتر و بهتر مي‌كنه.
به چشم‌هاي خودم شك كردم، بدون اينكه اجازه بگيرم وارد اتاق شدم.
خودش بود...آرشا بود.
امكان نداشت بوي عطرش رو يادم بره. عطري كه فضاي اتاق رو پر كرده بود. تو اون لحظه از هر نفسی که می‌کشیدم لذت می‌بردم.
چند قدم جلو رفتم، سرش پايين بود كه با «سلامِ» من سرش رو بالا آورد و من رو تو چشمان به رنگ شبِش غرق كرد.

«آرشا»
- چشم... چشم، حواسم هست.
- ...
- چشم زن عمو، اگه منم يادم بره آرشا صد در صد يادش مي‌مونه.
- ...
- دکتر گفت فقط بايد استراحت كنه، هيجان و استرسم براش مثل سمِ، همین!
با زحمت چشم‌هام رو باز كردم و نازنين رو پشت تلفن ديدم كه با صداي خيلي ضعيف داشت حرف مي‌زد.
نگاهي به ساعت روي ديوار انداختم ساعت هفت و چهل و پنج دقیقه بود.
- بله، آرشا گفت براي جلسه مياد.
- ...
- نمي‌دونم والا؛ ولي خانوم كمالي مي‌دونه حال مادرم خوب نيست، صد در صد اجازه‌ي ورود به آرشا رو مي‌ده.
- ...
- مرسي كه زنگ زدي زن عمو، حالمون خيلي خرابه؛ مخصوصا آرشا، ديشب تا صبح پيش مامان بهاره نشسته بود، هر چه‌قدرم بهش گفتم بيا بخواب گفت نه»
دوباره نگاهم رو سمت نازنين كشيدم و با صداي خش دار پرسيدم:
- كيه؟
كمي گوشي رو از دهنش جدا كرد و با ل**ب زدن بهم فهموند كه زن عمو زيباست.
- چشم زن عمو خانم، امري نداري با من؟ آرشا بيدار شد، برم براش صبحونه آماده كنم و كم كم راهيه مدرسه شيم.
- ...
- خداحافظ.
گوشي رو گذاشت و با لبخند اومد کنارم نشست:
- سلام بر بهترين برادر دنيا!
شيرين زبونی های نازنين، هميشه حالم رو خوب مي‌كرد. منم مثل خودش لبخندی زدم و گفتم:
- سلام بر آبجي خوشگله‌ي خودم، ديشب خوب خوابيدي؟
با لبخند سری تکون داد و گفت:
- بله؛ ولي تو اصلا خوب نخوابيدی؛ امروزم كه بايد بري سر كار. نمي شه امروز رو مرخصي بگيري داداش؟
با انگشتم زدم روي نوك بينيش و گفتم:
- نخيرم نمي‌شه، خيره سرم تازه تو شرکت ارتقا گرفتم. از امروز تو شرکت به من مي‌گن مهندس، آرشا روشن!
صداي خنده‌ي نازنين فضاي اتاق رو پر كرد و منم فقط با لبخند داشتم نگاهش می‌کردم.
دلخوشیِ من همين خنده بود؛ خنده رو كه رو ل**ب نازنين و مامان بهاره مي‌ديدم برام کافی بود. مگه من به غیر از اين دو موجود دوست داشتني كس ديگه‌ايم داشتم؟
 
آخرین ویرایش

alirezaa_shah

رفیق انجمن
رفیق انجمن
عضویت
4/2/19
ارسال ها
166
امتیاز
16,263
محل سکونت
تهران
توی فکر بودم، كه با صداي نازنين به خودم اومدم:
- داداش؟
با دستم تره‌اي از موهاش رو فرستادم پشت گوشش و گفتم:
- جان داداش؟
سرش رو پایین انداخت و آروم گفت:
- مامان خوب مي‌شه؟
سوالی که می‌ترسیدم بپرسه رو پرسید:
- بله كه خوب مي‌شه؛ چرا نبايد خوب شه؟ ديدي كه دكتر چي گفت، استرس نداشته باشه هيچي نمی‌شه.
با دستم سرش رو بالا آوردم و زل زدم به چشم‌هاي پر از اشكش و ادامه دادم:
- نبينم آبجی ِ من گريه كنه ها!
يك قطره اشك از چشمش روي گونه‌هاش ريخت. با بغض گفت:
- آرشا اگه مامان طوريش بشه چي كار كنيم؟
صورتش رو كه حالا پر از اشك شده بود، محکم چسبوندم به سينه‌ام و گفتم:
- مامان قرار نيست طوريش بشه، داروهاش رو به موقع بخوره خوب مي‌شه. الانم اين مرواريدها رو نريز، مامان بلند شه ببينه داري گريه مي‌كني نگران مي‌شه؛ باشه خواهري؟
سرش رو تکون داد و گفت:
- قول مي‌دي داداش؟
سرش رو از روی سینم برداشتم و با نگاه به چشم‌های مشکی رنگش گفتم:
- چه قولي عزيزم؟
با چشم‌های اشک‌بارش لبخندی زد:
- اگه قول بدي كه مامان پيشمون بمونه، منم قول مي‌دم ديگه گريه نكنم؛ باشه؟
چقدر سخت بود دادن قولي كه هيچ‌وقت نتوني بهش عمل كني.
بدون معطلی گفتم:
- باشه قبول؛ حالا بلند شو صبحونه آماده كن بخوريم كه روده كوچيكه روده بزرگه رو تيكه پاره كرد.
با لبخندی غلیظ بو*س*ه‌اي روي گونم كاشت.
با تعجب پرسيدم:
- اين ديگه چي بود؟!
همون‌طور كه داشت اشك‌هاش رو پاك مي‌كرد گفت:
-جايزه‌ات بود ديگه، بخاطر اينكه بهترين داداش دنیایی!
 
آخرین ویرایش

alirezaa_shah

رفیق انجمن
رفیق انجمن
عضویت
4/2/19
ارسال ها
166
امتیاز
16,263
محل سکونت
تهران
چشم‌هام رو تنگ كردم و با حالت تهديد گفتم:
- برو دختر...برو و اين‌قدر زبون نريز.
نازنين خنده‌كنان رفت و من به جاي خاليش خيره موندم.
دو ساله كه من و نازنين تو حسرت آغوش گرم پدريم، آغوشي كه بوي حمايت بده؛ آغوشي كه بهمون اميد بده. ولي فقط حسرتِ...يه حسرت.
بعد از فوت پدرم، مادرم از پا افتاد. هزار و چندي بيماري سراغش اومد؛ موهاش كم كم سفيد شد؛ چشم‌هاش از گريه‌ي زياد ضعيف شد؛ صورتِ صاف و زيباش چروك شد. من و نازنين هم همه‌ي دردهاي مادرم رو ديديم، آب شدنش رو ديدم؛ شب تا صبح اشك ريختن‌هاش رو ديديم؛ زجه‌هاش رو شنيديم و هيچ كاري نتونستيم بكنيم، يعني هيچ كاري نمي شد کنیم.
به خودم که اومدم، ديدم كنار مادرم نشستم.
دستش رو گرفتم تو دست‌هام و آروم آروم نوازش كردم. تمام قد محو صورت زيباش شدم. با اينكه پُر بود از چروك؛ ولي براي من هنوزم زيبا بود، يه صورت معصوم و مهربون. سرم رو خم كردم و بو*س*ه‌اي روی دستش نشوندم. با فكر به اتفاقات ديشب اشك توي چشمام حلقه زد.
اگه خدايي نكرده سكته مي‌كرد چي؟ اگه از پيشمون مي‌رفت چي؟ جواب نازنين رو چي بايد مي‌دادم؟
چشم‌هام رو بسته بودم و فقط داشتم فكر مي‌كردم، به همه‌چي؛ به زندگيمون كه بعد از مرگ پدرم چه بلاهايي كه سرش نيومد، به نازنيني كه بعد از مرگ پدرم كارش به روان پزشك و متخصص اعصاب و روان كشيد؛ درحالي كه فقط ١٥سالش بود! به خودم كه بعد از مرگ پدرم علاوه بر درس خوندن، شبانه روز كار مي كردم تا خرجیِ خونه رو در بيارم تا دستمون جلوي غريبه و آشنا دراز نباشه.
ولی هر کاری می‌کردم نمی شد!
سرم رو بالا آوردم و با ديدن چشم‌هاي باز مامانم، رفتم جلو و بو*س*ه‌اي روي گونَش كاشتم.
- سلام مامانی جونم، صبحت بخير!
مادرمم با لبخند هميشگيش گفت:
‌- سلام به روي ماهت، به چشمون سياهت! صبح توام بخير پسرم.
مثل يه بچه‌ي ٦ ساله با اخم به دماغم چين انداختم و گفتم:
- آخه مامان، من چند دفعه بگم از این شعر خوشم نمیاد؟
تمام سعیم رو کردم لبخند نزنم و اخم کنم ولی نشد، ادامه دادم:
- این‌قدر نخونش. باشه؟
اما مادرم از ته دل به خنديدن شروع كرد.
- آخ آرشا نمي‌دوني وقتي اين‌جوري حرصي مي‌شي چقد بانمك مي‌شي که!
با خنده هاي شيرين مادرم كه حالا ديگه به قهقهه تبديل شده بود منم شروع كردم به خنديدن.
صداي خندمون كُلِ خونه رو پر كرده بود، خونه‌اي كه بي‌نور بود، بي‌چراغ بود، خونه‌اي كه غم توش حكم‌فرمايي مي‌كرد، ولي الان پر از خنده بود!
كم كم خنده‌هاي بلندمون محو شد و تبديل به لبخند شد.
مادرم دستم رو توي دستاش گرفت و گفت:
- ببين پسرم، درسته تو پسرمی، ولی اصلا دلم نمي‌خواد تو بخاطر من خودت رو عذاب...!
منظورش رو فهمیدم و سریع پريدم وسط حرفش:
- بسته مامان، ديشبم گفتم كه همه‌ي اين كارا وظيفست نه عذاب. من خودم رو موظف مي‌دونم وقتي مادرم حالش خوب نيست تا خود صبح كنارش بشينم تا خدايي نكرده حالش بد نشه، من خودم رو موظف مي‌دونم با هر زحمتي كه شده پول بيمارستان و داروهايي مادرم رو جور كنم تا خم به ابروش نياد.
مامان اينا وظيفست نه عذاب»
مادرم سکوت کرد و با لبخند دستاش رو باز كرد و بدون حرف تو آغوشش جا گرفتم.
- به به، مي بينم كه مادر و پسر خوب گرم گرفتيد. انگار نه انگار كه يه دختر و خواهريم هست تو اين خونه!
نگاه من و مامان، سمت چهارچوب در چرخيد، كه نازنين بهش تكيه زده بود .
مادرم دست آزادش رو باز كرد و گفت:
- تو كه كدبانوي اين خونه‌اي دخترم!
نازنينم بدون معطلي پريد بغل مامان و صورتش رو غرق در بو*س*ه كرد.
 
آخرین ویرایش

بالا