شعر °•اشعار گاه و بی‌گاه•°

[Eccedentesiast]

"شعری از شاعر خوش‌ذوقمون به مناسبت فرارسیدن فصل بهار"



***
در خیالاتِ خودت ز دل بی‌جانِ بهار
در سحرها ز هوایِ دلِ خویش در انتظار

تا هوایِ نفسم هم نفسی دارد و هیچ
هی بگویم ز تو و چشم تو و بویِ بهار

ز خیالاتِ خودت در زیر بارانی که نیست
هی ندانی و بمانی و بخوانی ز نهار

قافله در وصفِ شیدایی سبزه‌ها گم است
ما ز جانی گفته‌ایم در وصله‌ی جانِ بهار

شاعر:
@Ocean angel​

 

[Eccedentesiast]

"شعری به مناسبت زادروز زرتشتِ پیامبر"
"ششم فروردین"




ای فروغ مهر ای جان جهان
ای پیام‌آور ز سوی آسمان
نور حق از جان تو تابنده شد
راه نیکی از لبت زاینده شد
با صدای تو شبم آرام یافت
روشنی در خاک ما آباد ساخت
زادروزت جشن نور و روشنی
رونق مهر است و عشق و بندگی
ای زرتشت ای نور و نشان
نام تو جاری است در کل زمان

شاعر:
@Kalŏn​

 

[Eccedentesiast]

•°•قلمی موزون از شاعری خوش ذوق برای بزرگداشت حکیم سخن•°•

درود و سلامی به شاه سخن
نگهبانِ فرهنگِ ایرانْ کهن
که فردوسی است گنج دیرین ما
نماینده‌ی مهر و آیین ما
اگر او نمی‌بود این گنج ناب
نمی‌ماند این سان به آیینه تاب
ز هر بیت او پارسی زنده است
دل پارسی دوستان آکنده است
چو خواهی شوی هرکجا سربلند
بخوان نام او را به هرجا بلند

@salaman
​

 

[Eccedentesiast]

~شعر دیگری از شاعران خوش‌قریحه‌ی انجمن در باب بزرگداشت این شاعر عالی‌رتبه~

پاسبان زبان
به نامِ نامورِ طوس، آن بلندآواز
که داد جانِ دوباره به واژه‌های دراز
ز خاکِ خاموشِ تاریخ، شعله‌ای افروخت
که شد چراغِ شبِ تیره در گذرگاهِ راز
اگرچه تیغِ زمان بر گلوی فرهنگ نشست
قلم گرفت و برآورد نامِ ایران باز
حماسه در نفسِ شاهنامه جان گرفت
چو رستم از دلِ اسطوره خاست سربلند و ناز
هزار سال گذشت و هنوز در دلِ ما
طنینِ گامِ تو جاری‌ست در سرودِ فراز
فردوسی ای نگاهِ بلندِ جاودانِ سخن
به نامِ توست که این خاک مانده سرفراز

@✭NiLdA☽​

 

[قمر]

~. به پاس ذوقی، شعری به مناسبت خردادگان داریم .~


آمد آن خردادگانِ پاک‌زاد
مژده‌آور، خرّم و شیرین و شاد
چشمه‌یِ اندیشه را بیدار کن
جانِ خود را مخزنِ اسرار کن
همچو آب، از جان بپو سویِ کمال
تا رسی بر فرّ و بر جاه و جلال
این چنین جشنی مبارک بادتان
پاک و روشن باد دایم یادتان

@PETRØVA.MIR​

 

[قمر]

~. به پاسِ ذوق شاعری، شعری برای فرش و صنایع دستی داریم .~


تو ای فرش کهن، گویی که دیوار صدف باشی
و اندر سینه‌ات، در موج خون، دُرّ ثریا بافت

چه اسراری که در پود تو پنهان مانده تا امروز
ز نخل‌انگشتِ بافنده که افسانه ز رویا بافت

بساطِ جان فشانَد آن هنر و اینک بهارِ تو
ز دستِ رفته‌تر از باد، طرحی نو به غوغا بافت

ز پودت رشته‌های نور تا خورشید پیچیدند
ز تارت شعله‌های آتشینْ ققنوسِ دیبا بافت

بمان بر جای محکم، یادگارِ سرزمینِ من
که [COLOR=rgb(184, 49...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.