تبریک روز بزرگداشت شیخ اجل سعدی شیرازی | انجمن یک رمان

[raha]

درود خدمت کاربران یک‌رمان

نکوداشت سعدی را روزی می‌شماریم برای تعظیم در برابر شکوه و شوکتِ رقص کلماتی ‌که به ادبیات پارسی ورود کرد.

شیخ اجل که با معجزه بر واژه‌های بی‌آلایش و بی‌نقشِ ژنده، حیات موزون کلمات را استمرار بخشید و نگارین کرد؛ نقش‌هایی که از پوست و گوشت آدمی گذر کرده و به جان می‌نشیند، نقش‌هایی برای زدودن افکار ناپاک و سرگردان روزمره.

ای ساربان آهسته رو کآرام جانم می‌رود
وآن دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود
من مانده‌ام مهجور از او بیچاره و رنجور از او
گویی که نیشی دور از او در استخوانم...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[raha]

به مناسبت فرارسیدن ایام بزرگداشت استاد سخن، از شما علاقه‌مندان دعوت می‌شود تا شعر مورد علاقه خودتون از این شاعر گرانقدر رو در این تاپیک با ما به اشتراک بگذارید​

 

[MAEIN]

سخن از بهار و ماه دل‌انگیز اردیبهشت که به میون میاد، رنگ‌وبوی اشعار سعدی یک‌بار دیگه با عطر این فصل جان می‌گیره و تازه میشه.
نمی‌شد به این‌جا برخورد و ننوشت بیت به بیت سروده‌ای رو از این شاعر که بی‌اندازه باب دل بنده‌ست:

کسی گفت پروانه را کای حقیر
برو دوستی درخور خویش گیر
رهی رو که بینی طریق رحا
تو و مهر شمع از کجا تا کجا؟
سمندر نه‌ای گرد آتش مگرد
که مردانگی باید آنگه نبرد
ز خورشید پنهان شود موش کور
که زهر است با آهنین پنجه زور
کسی را که دانی که خصم تو اوست
نه از عقل باشد گرفتن به دوست
تو را کس نگوید نکو می‌کنی
که جان در سر کار او می‌کنی
گدایی که از پادشه خواست دخت
قفا خورد و سودای بیهوده پخت
کجا در حساب آورد او چون تو دوست
که روی ملوک و...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[ROSALINE]

"حاکم ظالم به سنان قلم
دزدی بی‌تیر و کمان می‌کند
گله ما را گله از گرگ نیست
این همه بیداد شبان می‌کند
آن‌که زیان می‌رسد از وی به خلق
فهم ندارد که زیان می‌کند
چون نکند رخنه به دیوار باغ
دزد، که ناطور همان می‌کند"

مواعظ؛ قطعات، قطعه‌ی 89.

همین و بس.​

 

[Mohammadmahdimn]

مرا دو دیده به راه و دو گوش بر پیغام
تو مستریح و به افسوس می‌رود ایام
شبی نپرسی و روزی که دوستدارانم
چگونه شب به سحر می‌برند و روز به شام
ببردی از دل من مهر هر کجا صنمیست
مرا که قبله گرفتم چه کار با اصنام
به کام دل نفسی با تو التماس منست
بسا نفس که فرورفت و برنیامد کام
مرا نه دولت وصل و نه احتمال فراق
نه پای رفتن از این ناحیت نه جای مقام
چه دشمنی تو که از عشق دست و شمشیرت
مطاوعت به گریزم نمی‌کنند اقدام
ملامتم نکند هر که معرفت دارد
که عشق می‌بستاند ز دست عقل زمام
مرا که با تو سخن گویم و سخن شنوم
نه گوش فهم بماند نه هوش استفهام
اگر زبان مرا روزگار دربندد
به عشق در سخن آیند ریزه‌های عظام
بر آتش غم سعدی کدام دل که نسوخت
گر این سخن برود در جهان نماند خام

- غزل 362​

 

[.ARENA.]

من ندانستم از اول که تو بی‌مهر و وفایی
عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی
دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم
باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی
ای که گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه
ما کجاییم در این بحر تفکر تو کجایی؟
آن نه خالست و زنخدان و سر زلف پریشان
که دل اهل نظر برد که سریست خدایی
پرده بردار که بیگانه خود این روی نبیند
تو بزرگی و در آیینه کوچک ننمایی
حلقه بر در نتوانم زدن از دست رقیبان...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.