- تاریخ ثبتنام
- 1/6/20
- ارسالیها
- 7,024
- پسندها
- 30,151
- امتیازها
- 88,273
- مدالها
- 34
- نویسنده موضوع
- #1
توضیح کامل:
وایکینگها باور داشتند اگر کسی در دریا غرق شود، روحش نمیتواند به والهالا (بهشت وایکینگها) برود مگر اینکه یک مراسم خاص روی بدنش انجام شود. جادوگر زن (به نام «ولوا») باید موهای غریق را میبرید، آنها را به شکل طناب میبافت و دور مچ او میپیچید. سپس یک قایق چوبی کوچک درست میکرد، غریق را در آن میگذاشت و روی آب رها میکرد. همزمان، ولوا شعر خاصی میخواند که در آن از الهه دریاها «رآن» میخواست که روح غریق را بپذیرد. عجیبتر اینکه اگر قایق به جای رفتن به دریا، به ساحل برمیگشت، باور داشتند روح غریق «نفرینشده» است و خانواده او باید یک سال تمام هر شب برایش غذا بگذارند تا آرام بگیرد.
منبع: وبسایت موزه کشتیهای وایکینگ
وایکینگها باور داشتند اگر کسی در دریا غرق شود، روحش نمیتواند به والهالا (بهشت وایکینگها) برود مگر اینکه یک مراسم خاص روی بدنش انجام شود. جادوگر زن (به نام «ولوا») باید موهای غریق را میبرید، آنها را به شکل طناب میبافت و دور مچ او میپیچید. سپس یک قایق چوبی کوچک درست میکرد، غریق را در آن میگذاشت و روی آب رها میکرد. همزمان، ولوا شعر خاصی میخواند که در آن از الهه دریاها «رآن» میخواست که روح غریق را بپذیرد. عجیبتر اینکه اگر قایق به جای رفتن به دریا، به ساحل برمیگشت، باور داشتند روح غریق «نفرینشده» است و خانواده او باید یک سال تمام هر شب برایش غذا بگذارند تا آرام بگیرد.
منبع: وبسایت موزه کشتیهای وایکینگ