سرزمینم، سرزمینم، سرزمینم
نه کلاهی که درختِ تو بود بر سرم مانده
نه کفشهایی که در راههای تو پیموده شد
نه جلیقهام که دیریست پاره شده
از کرباس شیله بود
تو حالا تنها در خاکستری موهایم ماندهای
در سکتهی قلبیام
در چینهای پیشانیام
آه میهنم، میهنم، میهنم ..
#ناظم_حکمت