مقاله تئوری پلی واگال

[FATMAGOL]

سیستم عصبی و تئوری پلی واگال
در تئوری پلی واگال، پورگز شرح می دهد که سه مرحله تکاملی برای توسعه سیستم عصبی غیر ارادی وجود دارد. از آنجایی که تعادلی بین فعالیت های سیستم عصبی سمپاتیک و پاراسمپاتیک وجود دارد، پورگز توضیح می دهد که سلسله ای از پاسخ های عصبی در سیستم عصبی غیر ارادی ما وجود دارد.

عدم تحرک. از مطالعات قدیمی، پاسخ های عدم تحرک وجود داشت. اگر یادتان باشد، قسمت پشتی عصب واگوس به خطرات شدید پاسخ می داد و ما را از حرکت بازمی داشت. این به این معناست که ما با متوقف شدن، بی حس شدن و خاموش شدن به این ترس ها پاسخ می دهیم. تقریبا از زمانی که سیستم عصبی پاراسمپاتیک شروع به کار می کند، پاسخ های غیر ارادی باعث سرد شدن بدن ما می شود.

 

[FATMAGOL]

تحرک. این پاسخ که از سیستم عصبی سمپاتیک است و همانگونه که به یاد دارید، این سیستم باعث تکان خوردن ما برای مواجهه با خطر است. با ترشح آدرنالین می توانیم از خطر فرار کرده یا با آن مبارزه کنیم. تئوری پلی واگال پیشنهاد می دهد که مرحله بعدی این فرآیند باعث توسعه سلسله تحولی فرد می شود.

مشغولیت اجتماعی. جدیدترین سلسله ای که به پاسخ ها اضافه می شود، در قسمت جلویی عصب واگوس است. همان گونه که به خاطر دارید، این قسمت از عصب واگوس به احساسات و موقعیت های امن و مشغولیت اجتماعی پاسخ می دهد و به ما اجازه می دهد که محکم باشیم و فعالیت عصب واگوس را نیز راحت تر می کند. در این فاصله، می توانیم احساس هایی از قبیل امنیت، آرامش و مشغولیت به انجام کارهای اجتماعی داشته باشیم.

 

[FATMAGOL]

زنجیره پاسخ در زندگی روزانه
همانگونه به امورات زندگی مشغول هستیم، لحظات ناگزیری وجود دارد که احساس امنیت برای خودمان و دیگران داریم و یا لحظاتی هستند که حس ناراحتی یا خطر می کنیم. تئوری پلی واگال پیشنهاد می دهد که این سرعت برای ما سیال است و می توانیم در مکان های مختلف، زنجیره های پاسخی متنوعی را داشته باشیم.

 

[FATMAGOL]

ممکن است تجربه ما از مشغولیت اجتماعی، سپری کردن زمان در آغوش کسی که دوستش داریم باشد و همزمان در آن روز با پاسخ های حرکتی مربوط به خطر نیز مواجه شویم، مثل حمله سگ، دزدی یا یک درگیری شدید با همکار.

زمان هایی هستند که مغز خطر را شناسایی کرده و در پروسه پاسخ آن، ما را در یک محل نگه داشته و اجازه حرکت به ما نمی دهد. در آن لحظات، بدن ما به احساس خطر و پریشانی پاسخ داده و ما را از حرکت بازمی دارد. قسمت پشتی عصب واگوس تحت تاثیر بوده و ما را در جای خود مثل یک جسم منجمد قفل کرده و بی حسی و فروپاشی درونی را به ما القا می کند.

 

[FATMAGOL]

اثر روانی
اگر مشکلات روانی را تجربه کرده باشید، مخصوصا رفتارهایی که باعث عدم تحرک می شود، ممکن است برایتان پیش آمده باشد که در این زمان ها ن توانید صاف حرکت کنید و ناخودآگاه کج راه بروید. البته هدف بدن دور کردن ما از موقعیت های ترسناک است، بنابراین هر اقدامی برای محافظت از ما انجام می گیرد.

 

[FATMAGOL]

فعالیت اجتماعی به ما اجازه می دهد تا بیشتر در تعامل با دیگران باشیم و احساس ارتباط و امنیت داشته باشیم. وقتی که بدن سیگنال ناامنی دریافت می کند، شروع به پاسخ دادن می کند. در این مواقع ممکن است واکنش های حرکتی صورت بگیرد و برای امنیت، جسم شما را ملزم به ترک محلی کند که در آن خطر وجود دارد.

 

[FATMAGOL]

کسانی که آسیب های روانی را تجربه کرده اند، باید بدانند که احساس خطر می تواند باعث ایستایی فرد شود. زمانی که این وضعیت های خطر شناسایی می شود، حرکاتی مثل تغییر حالت صورت، خاص شدن تن صدا، یا حرکت خاصی در بدن به وجود می آید که همه ی اینها نوعی راه دفاعی برای حفاظت از بدن می باشد. بدن پاسخ حرکتی را به عنوان یک گزینه انتخاب نمی کند. ممکن است این اطلاعات برای افرادی که دچار آسیب بوده اند، یا از زنجیره پاسخ ها مطلع نیستند، کمی گیج کننده باشد.