بسام کُرد از پیشگامان سرایش شعر به زبان پارسی است. بسام از خوارج سیستان بود و به یعقوب لیث صفاری پناه آورده بود.[۱] از نوشتهٔ مؤلف ناشناختهٔ
تاریخ سیستان بر میآید که شعرها گفتهاست. خود مؤلف از وی تنها شعری یاد میکند که به مناسبت قضیهٔ جنگ یعقوب با عمار خارجی[۲] سروده شدهاست:[۱]
| هر که نبود او به دل متهم | | بر اثر دعوت تو کرد نعم |
| عمر ز عمار بدان شد بری | | کاوی خلاف آرد، تا لاجرم |
| دید بلا بر تن و بر جان خویش | | گشت به عالم تن او در الم |
| مکه حرم کرد عرب را خدای | | عهد ترا کرد حرم در عجم |
| هر که درآمد همه باقی... | | |
لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.
