6. انتظار بیپایان در بیمارستان روانپزشکی ولترا، ایتالیا
ویرانههای بیمارستان روانی ولترا در ایتالیا زمانهای تاریک را برای مردم یادآوری میکنند. مردم نه فقط به دلیل مشکلات عاطفی جزئی بلکه به خاطر جرایم سیاسی به آنجا فرستاده میشدند. بیماران تحت درمانهای ستیزهگر (controversial treatment) مانند اغماء انسولینی و تشنج الکتریکی قرار میگرفتند. در دهه 60، این بیمارستان یکی از بزرگترین تیمارستانها در اروپا معرفی شد اما فقط دو توالت برای هر 200 نفر داشت.
بدون شک در سرتاسر جهان تیمارستانها به اندازهای وحشتناک هستند که برای تهیه فیلمهای ترسناک از آنها الهام گرفته شود، به عنوان مثال بیمارستان روانی متروکه گونجیام در کره جنوبی، الهام بخش یکی از موفقترین فیلمهای ترسناک آسیا بود. با این حال، فراموش نکنیم که بیمارستانهای بهداشت روان، داستانهایی از ناامیدی در زندگی واقعی و رویاهایی که هرگز برآورده نشده را روایت میکنند.
4. بدون هیچ روزنه امیدی در تیمارستان سویرالز، انگلیس
یکی از بدترین واقعیتهای موجود در مورد درمانهای روانی در گذشته این است که بیماریهای روانی یک مشکل زنان محسوب میشدند. بسیاری از بیماران، عمدتاً زنان، تحت درمانهای تجربی و آزمون و خطا قرار میگرفتند. زمانی که در مورد بیماران صحبت میکنیم، نباید فراموش کنیم که قربانیان سوء استفاده و زنان باردار بدون خانواده، به زعم آنها دیوانه تلقی میشدند.
اگرچه پناهگاه جنگل به عنوان نمادی از پیشرفت ساخته شد، جایی با برنامههای موسیقی و هنر درمانی، اما این مرکز به آرامی مترادف با وحشت، خشونت، غفلت و سوء استفاده از حق انسانی شد. حتی افراد مبتلا به ناتوانیهای یادگیری و مشکلات جسمی، در آن تیمارستان ترسناک رها شده و فراموش شدهاند.
2. درمان به روش حیوانات در بیماران معلول ذهنی غنا
اگرچه درمانهای بهداشت روان در طول دهههای گذشته بهبود یافته است، اما حقیقت این است که بسیاری از بیماران سلامت روان هنوز هم هدف سوء استفاده و غفلت قرار گرفتهاند. به عنوان مثال، بیماران در غنا، سالها باهم به زنجیر کشیده میشدند و در شرایط غیر انسانی زندگی میکردند. این موضوع بسیار نگران کننده است، زیرا حتی افراد مبتلا به سوء مصرف مواد مخدر هم ممکن بود به یک تیمارستان روانی ارسال شوند.
قرار بود آسایشگاه روانی ترنس آلگینی (Trans-Allegheny) که با مزارع سبز و درختان معطر احاطه شده است، مکان امنی برای بیماران از جمله کودکان باشد. با این وجود، با افزایش تعداد بیمارانی که از جامعه ترد شده بودند، اوضاع بدتر شد. صدها نفر از بیماران مجبور به زندگی در اتاقهای بسیار سرد شدند، در حالی که بعضیها در قفسهای قفل شده به سر میبردند تا کمی جا باز شود. خیلیها نیز ناپدید شدند.
برخی از ساختمانهای متروکه در دنیا در دل خود دنیایی از خاطرات و داستانهای شگفت انگیزی دارند. انگار هر شی باقیمانده و قدیمی در آن، راوی یک ماجرا است. یک بیمارستان روانی متروکه نیز از این قانون مستثنی نیست. گاهی با برملا شدن وقایع مربوط به یک بیمارستان روانی قدیمی همزمان غم، نا امیدی و وحشت را مقابل چشمان خود میبینیم و گاهی اوقات حس کنجکاوی و ماجراجویی ما چنان برانگیخته میشود که از ساعتها تحقیق در مورد یک تیمارستان ترسناک خسته نشویم.
