فیلم فیلم | فیلم نشست ۹ (Session 9) - ۲۰۰۱

[سَنا]

· کارگردان: برد اندرسون (Brad Anderson)

· نویسنده: برد اندرسون و استیون گوین

· سال انتشار: ۲۰۰۱

· کشور سازنده: آمریکا

· ژانر: ترسناک روانشناختی

· مدت زمان: ۱۰۰ دقیقه

· بودجه ساخت: حدود ۲ میلیون دلار

· فیلمبردار: اوستازکیو (Uta Briesewitz)

· موسیقی: کلاینیو (Climax 1roman Twins)


بازیگران اصلی:

• دیوید کاروسو در نقش گوردون فلمینگ (سرپرست گروه)

• استیون گیوِن در نقش مایک (یکی از کارگران)

• پل گویلفویل در نقش هانک (کارگر خشن)

• جاش لوکاس در نقش جف (کارگر جوان و ناآرام)

• پیتر مولان در نقش گوردون فلمینگ (نقش صوتی سایمون در نوارها)

• لاری فونگ در نقش دکتر (صدای نوارها)

• برندان سکستون سوم در نقش جف (صحنه اول)

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[سَنا]

خلاصه فیلم:

گروهی از کارگران پاکسازی آزبست به اسم «شرکت پاکسازی هیزاول» به سرپرستی گوردون فلمینگ، ماموریت پیدا می‌کنند تا ساختمان عظیم و قدیمی «بیمارستان روانی دنیورز» در ماساچوست را پاکسازی کنند تا بعداً تخریب شود. بیمارستان در سال ۱۸۷۸ ساخته شده و دهه‌ها سابقه نگهداری از بیماران روانی حاد را دارد.

بنا به دلایل نامعلومی، تیم فقط ۵ نفر است و باید ظرف یک هفته ساختمان را تمیز کنند. خیلی زود متوجه می‌شوند که بیمارستان چیزهایی را در خودش پنهان کرده. گوردون که چندین کارگر در اختیار دارد، اما خودش دچار اختلال دو قطبی و مشکلات مالی شدید است، استرس زیادی را تحمل می‌کند.

کارگر جوان و کنجکاو به اسم مایک، در حین کار در زیرزمین و اتاق‌های متروکه، چند حلقه نوار کاست از جلسات روان‌درمانی یک...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[سَنا]

نکات جالب و تکان‌دهنده انتهایی (اسپویلر):

در پایان فیلم مشخص می‌شود که شخصیت «سایمون» همان گوردون است. گوردون نه فقط بیمار، بلکه قاتل همسر و دختر شیرخوارش بوده. در حقیقت، تمام داستان کار در تیمارستان چیزی جز توهمات یک بیمار دیوانه نبوده که در حال گوش دادن به جلسات درمانی خودش است.

فیلم با این جمله معروف سایمون به پایان می‌رسد: «جایی که زندگی می‌کنم، جایی که چیزهایتان را می‌گذارید... جایی که در تاریکی می‌خوابید... جایی که با ترس‌هایتان روبرو می‌شوید... و هیچ چیز بهتر از این نیست...»

 

[سَنا]

حقایق پشت صحنه:

بیمارستان دنیورز واقعی در ماساچوست وجود داشته و در سال ۱۹۹۲ بسته شده. فیلم در خودِ این بیمارستان واقعی فیلمبرداری شده، چند ماه قبل از اینکه ساختمان اصلی در سال ۲۰۰۶ تخریب شود. خیلی از عوامل فیلم و بازیگران معتقد بودند که واقعاً ارواح در آن مکان وجود دارند و حین فیلمبرداری اتفاقات عجیبی مثل صداهای ناشناخته، قدم‌هایی در راهروهای خالی و حس دیده شدن رخ می‌داده.

بودجه فیلم فقط ۲ میلیون دلار بود و بازیگران واقعاً در همان ساختمان خاموش و سرد می‌خوابیدند و غذا می‌خوردند. دیوید کاروسو (بازیگر نقش گوردون) می‌گوید: «روز دوم فیلمبرداری، مطمئن بودم که دیوانه خواهم شد. آنجا چیزهایی وجود دارد که نمی‌توانی ببینی، اما حسشون می‌کنی.»

نوارهای صوتی بیمار «سایمون» واقعی نیست، ولی...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.