- تاریخ ثبتنام
- 10/7/21
- ارسالیها
- 2,617
- پسندها
- 27,512
- امتیازها
- 53,373
- مدالها
- 32
- سن
- 23
- نویسنده موضوع
- مدیر
- #1
فرضیهٔ درّهٔ وهمی میگوید که اگر ظاهر یک ربات هر چه بیشتر شبیه یک انسان واقعی شود، در آغاز واکنش احساسی برخی از بینندگان به ربات مثبتتر میشود، ولی از مرحلهای به بعد این واکنش به سرعت افت کرده و تبدیل به حس دافعه میشود. با این حال، اگر شباهت ربات به چهرهٔ انسانی آن قدر زیاد شود که از چهرهٔ انسان واقعی قابل تشخیص نباشد، واکنش احساسی دوباره مثبت میشود و به درجهٔ همذاتپنداری بین آن دو میرسد.
این مفهوم به نقطهای خاص اشاره دارد که در آن، شباهت یک موجود یا جسم مصنوعی (مانند رباتها، شخصیتهای کامپیوتری و عروسکها) به انسان واقعی به حدی میرسد که دیگر «جذاب» یا «دوستداشتنی» نیست، بلکه برعکس، احساسی عمیق از ناخوشایندی، وحشت و بیزاری را در بیننده برمیانگیزد.
این مفهوم به نقطهای خاص اشاره دارد که در آن، شباهت یک موجود یا جسم مصنوعی (مانند رباتها، شخصیتهای کامپیوتری و عروسکها) به انسان واقعی به حدی میرسد که دیگر «جذاب» یا «دوستداشتنی» نیست، بلکه برعکس، احساسی عمیق از ناخوشایندی، وحشت و بیزاری را در بیننده برمیانگیزد.
