نقد و بررسی بازی بررسی بازی Resident Evil Requiem

amın · 18/6/26

سی سال گذشت؛ از روزی که گیمرها قدم به عمارت اسپنسر گذاشتند. بااین‌حال بازی Resident Evil Requiem ثابت می‌کند که کابوس رزیدنت ایول هنوز هم رویایی است.
شرکت ژاپنی کپکام این‌گونه رزیدنت ایول رکوئيم را توصیف کرد: «مرثیه‌ای برای مردگان و یک کابوس برای آن‌هایی که زنده ماندند». من درباره‌اش می‌گویم: «ادای احترام مثال‌زدنی به یکی از مهم‌ترین مجموعه‌های تاریخ ویدیوگیم و کابوسی برای آن کمپانی‌های بازی‌سازی معروفی که مدت‌ها است گویا دیگر بلد نیستند قدر آی‌پی‌های ارزشمندشان را بدانند».

amın · 18/6/26

خلاقیت‌ورزی هزینه دارد؛ چه روزی که گذاشتند شینجی میکامی در سال ۱۹۹۶ میلادی با انتشار نخستین «رزیدنت ایول» تعریف زیرژانر ترس‌وبقا را کامل کند و چه روزی که حدود دو دهه‌ی بعد فهمیدند نباید جلوی کوشی ناکانیشی را بگیرند؛ تا او بتواند یک بازی ترسناک اول‌شخص میخکوب‌کننده را در قالب «رزیدنت ایول ۷ بایوهازارد» به مخاطب تحویل بدهد.

بخشی از هزینه‌اش این است که امکان دارد بعضی‌ها در اوایل دوران عرضه‌ی هر اثر، حرف‌های تندی را بیان کنند؛ «چه‌قدر دیالوگ‌ها کلیشه‌ای هستن و اصلا این چه وضع دوربینه؟»، «چرا بازی ترس‌وبقا رو تبدیل به اکشن زامبی‌کشی توی روستا کردن؟» یا «اینکه دیگه رزیدنت ایول نیست و بیشتر اوت‌لست شده!». ولی وقتی علی‌رغم همه‌ی مخالفت‌ها، بارها سرمایه‌گذاری روی آدم‌های خلاق جواب بدهد،...

amın · 18/6/26

به همین دلیل زمانی که کپکام از بازی Resident Evil Requiem رونمایی کرد، با نگاه به ری‌اکشن مردم دیدیم که این مجموعه چه قدرتی در خیره کردنِ آدم‌ها به خود و متقاعد کردن‌شان برای دوباره در دست گرفتنِ کنترلر دارد.

ولی یک بخش دیگر از هزینه‌ی سال‌ها خلاقیت‌ورزی و به دست آوردن چنین جنسی از قدرت زیاد، چیزی نیست جز اینکه مسئولیت زیادی را روی دوش سازندگان می‌گذارد؛ مسئولیت در قبال میلیون‌ها نفر که به دلایل مختلف و به مدل‌های متفاوت عاشق مجموعه شدند. این‌جا است که رزیدنت ایول رکوئیم از راه می‌رسد؛ جدیدترین نسخه‌ی اصلی مجموعه‌ای که بیشتر از ۳۰سال سن دارد. و چه بازیِ مسئولیت‌پذیری.

رکوئیم به شکلی ساخته شده که کم‌وبیش می‌توان حدس زد ناکانیشی از همان ابتدا برای معرفی پروژه به تمام همکارها گفت: «بیاین...

amın · 18/6/26

به شکلی شاید طعنه‌آمیز، به دوش کشیدنِ این بار سنگین باعث شده در قالب «رزیدنت ایول رکوئيم» یک بازی را ببینیم که اصلا جزو خلاقانه‌ترین نسخه‌های مجموعه نیست، اما به خلاقیت همه‌ی آن‌ها بها می‌دهد؛ ویدیوگیمی که با احترام عمیق به کل سری تبدیل می‌شود به پکیجی کامل از هر آن‌چه که رزیدنت ایول/بایوهازارد را تعریف می‌کند. از کجا می‌فهمیم که هدف نهایی فقط سواستفاده از احساسات بازیکن‌های قدیمی نبود؟ از اینکه بازی هم در معرفی یک شخصیت عالی جدید، هم در قرارگیری بین بهترین بازی‌های سال و هم در جمع‌بندی بخش زیادی از داستان قسمت‌های گوناگون RE بعد از چند دهه موفق است؛ به شکلی که شاید بتوان گفت هیچ‌کدام از ۱۰ها بازی پیشین رزیدنت ایول انقدر به فکر نسخه‌های دیگر مجموعه نبودند.

بازی Resident Evil Requiem...

amın · 18/6/26

چه در طراحی بازی (Game Design) و چه در طراحی مراحل (Level Design) تقریبا بخشی از رزیدنت ایول رکوئيم نیست که دقیقا یادآور یک یا چند نسخه‌ی پیشین مجموعه نباشد. سازندگان در این زمینه بسیار محافظه‌کارانه جلو رفتند و به سیستم‌هایی امتحان‌شده و آشنا اعتماد کردند. باید بپذیریم که چه وقتی با گریس مشغول حل پازل‌های محیطی و تلاش برای جان سالم به در بردن از تهدیدهای خوفناک هستیم و چه وقتی داریم با لیان زامبی‌های گوناگون را تکه‌تکه می‌کنیم، مدام یا قاب‌هایی از بازی‌های قبلی یا نکات مثبت یک یا دو بازی سروایول‌هارر درجه‌یک چند سال اخیر را به یاد می‌آوریم.

اصلا اگر فقط سه نسخه‌ی مهم از سری بازی Resident Evil را تجربه کرده باشید، هنگام ورود به چند محیط از رزیدنت ایول رکوئیم احتمالا اکثر اتفاقاتی را که...

amın · 18/6/26

به بیان بهتر، بازی Resident Evil Requiem به ویژه در بخش‌های مربوط به لیان، استفاده‌هایی مثال‌زدنی از مکانیک‌ها و حتی هیولاهای آشنا دارد. چرا که مدام از آن‌ها برای نمایشِ ملموسِ تغییرات لیان کندی بعد از این همه سال بهره می‌برد.

لحظه‌ای که یک‌سری دشمن قدرتمند، ترسناک و خاص معرفی‌شده در یک بازی قدیمی دوباره بعد از ۲۸ سال جلوی بازیکن‌ها می‌ایستند، میخکوبِ این می‌شویم که دیگر لیان به هیچ عنوان از چنگ‌شان فرار نمی‌کند و به جایش مثلا دست‌شان را از جا می‌کند. به بازی گرفته شدنِ دشمن‌ها توسط لیان به قدری تماشایی است که شاید مواجهه با همین صحنه باعث شود اشک شوق در چشم بعضی از طرفدارها حلقه بزند.

amın · 18/6/26

در همین حین یکی از داشته‌های مهم بازی، کاری می‌کند که این ویدیوگیم فقط یک اکشنِ بی‌کله‌ی خالی از ترس نباشد: مراحل گریس. گریس فقط ابزار سازندگان برای ترساندنِ بازیکن‌ها از دشمن‌های بازی نیست. بلکه هم نماینده‌ی طرفدارهای تازه‌تر بازی است تا آن‌ها با اثر همراه شوند و هم کاراکتر ارزشمندی است که طرفدارهای قدیمی و حرفه‌ای با کنترل او به سرعت خاطرات ترس عمیق‌شان از این موجودات جهش‌یافته را مرور می‌کنند.

حتی بازیکنانی که در ریمیک Resident Evil 2 و در رزیدنت ایول 4 به درجه‌ی استادی رسیده‌اند، سی بازی رزیدنت ایول را تجربه کرده‌اند و با تمام وجود آماده‌اند که با کنترل لیان، فلان دشمن را سلاخی کنند، به لطف کنترل گریس به هیچ عنوان فراموش نمی‌کنند که یک روز چه‌قدر باید با دست‌های بسته با همان موجود...

amın · 18/6/26

پس عملا جذابیت مراحل لیان هم به لطف مراحل گریس افزایش می‌یابد. از آن طرف حتی برای گیمری که هیچ خاطره‌ای با هیچ نسخه‌ای از رزیدنت ایول ندارد، تنش و دلهره‌ی شدیدی که طی بخش‌های گریس در کل بدن جمع می‌شود، سوخت معرکه‌ای است که در بخش‌های لیان، گرمای اکشن آتشین بازی را تامین می‌کند.

گیمر عاشق بازی‌های رزیدنت ایول بارها از پیاده‌سازی درست و دلچسب بسیاری از اصول «طراحی بازی» این مجموعه در رکوئيم لذت می‌برد. چنین مخاطبی مدام از بررسی ریزترین جزئیات داستانی و توجه به نکات مهم لذت می‌برد. البته بازیکن تازه‌وارد به مجموعه هم حسابی خوش می‌گذراند. چون فرصت کشف این همه جذابیت گیم‌پلی رزیدنت ایول برای اولین بار را دارد.

چهره جذاب لیان اس کندی در بازی Resident Evil Requiem
در بهترین ساعات بازی، تعادل...

amın · 18/6/26

تمرکز تیم سازنده روی پیاده‌سازی درست مکانیزم‌های موفق گیم‌پلی نسخه‌های درخشان قبلی مجموعه کاری کرده که حتی یک سیستم صیقل‌داده‌نشده در رکوئیم وجود نداشته باشد. گان‌پلی؟ عالی. پازل‌های محیطی؟ درگیرکننده. مبارزات؟ هیجان‌انگیز. مخفی‌کاری؟ رعب‌آور. رخدادهای ناگهانی که جان تازه‌ای به گیم‌پلی می‌دهند؟ فکرشده. تنوع دشمن‌ها و نوع حمله‌ور شدنِ آن‌ها به بازیکن در مراحل مختلف؟ مثل یک ساعت دقیق، درست تنظیم شده‌اند.

حالا همه‌ی این‌ها را به‌علاوه‌ی گره خوردنِ عالی گیم‌پلی به روایت قصه کنید تا بدانید چرا انقدر این بازیِ داستانی تک‌نفره، دلچسب است. گریس با هنرنمایی عالی انجلا سنت‌آلبانو به شکل شوکه‌کننده‌ای قوس شخصیتی خوبی دارد و از شخصیتی که اول می‌پرسیدم «چرا دارم کنترلش می‌کنم؟» به شخصیتی تبدیل...

amın · 18/6/26

کجا همه‌چیز قشنگ‌تر می‌شود؟ جایی که تغییرات گریس در دل داستان بازی روی گیم‌پلی و نوع برخورد وی با چالش‌ها هم تاثیر می‌گذارد. در نتیجه قصه چیزی نیست که صرفا در کات‌سین‌ها جلو برود. در بخش لیان هم همین‌طور. زیرا لیان این‌جا یک جمع‌بندی داستانی قابل قبول بعد از سال‌ها ماجراجویی دارد و لحظه به لحظه‌ی گیم‌پلی او یک هدف اساسی را دنبال می‌کند: به رخ کشیدنِ قدرتی که او بعد از سال‌ها مبارزه با بیوتروریسم کسب کرد. راحت‌تر بگویم: من لیان را بعد از این بازی، بیشتر از قبل دوست دارم و راستش به‌عنوان کسی که با بازی رزیدنت ایول ۴ گیمر شده، قبل از بازی Resident Evil Requiem نمی‌دانستم که ممکن است بتوانم لیان را حتی بیشتر از آن زمان دوست داشته باشم.

جزئيات داستانی را اسپویل نمی‌کنم. ولی رزیدنت ایول...

نقد و بررسی بازی بررسی بازی Resident Evil Requiem

amın

امضا : amın

amın

امضا : amın

amın

امضا : amın

amın

امضا : amın

amın

امضا : amın

amın

امضا : amın

amın

امضا : amın

amın

امضا : amın

amın

امضا : amın

amın

امضا : amın

موضوعات مشابه