سخن بزرگان سخن بزرگان | گلنن دویل ملتن

[~•°REZ-FA°•~]

من خودم را ملاقات کرده‌ام و حالا می‌خواهم از خودم به‌شدت مراقبت کنم؛ دست‌کم به همان شدتی که از آدم‌های دیگرِ زندگی‌ام مراقبت می‌کنم. خودم را تنها نمی‌گذارم، خودم را نادیده نمی‌گیرم و دوباره خودم را گم نمی‌کنم.

 

[~•°REZ-FA°•~]

ما نیاز داریم حقیقت را بشنویم: «لازم نیست همیشه شاد باشید. زندگی سخت است و آسیب‌زننده. نه به‌خاطر اشتباه‌هایتان، بلکه این آسیب‌ها برای همه‌ست. از رنج‌ها فرار نکنید، آن‌ها به دردتان می‌خورند. با آن‌ها سر کنید، بذارید بیاند و بروند. بذارید شما را با سوختی ترک کنند که برای انجام کارهایتان تو این دنیا بسوزونیدش.»

 

[~•°REZ-FA°•~]

عشق، رنج، زندگی. نمی‌ترسم؛ به دنیا آمده‌ام که نترسم.
***
با خودم فکر می‌کنم آن کسی‌که این آسمان را یک‌جا نگه می‌دارد، می‌تواند قلب من را هم یک‌جا نگه دارد؟ فکر می‌کنم کسی‌که این آسمان را تا این حد زیبا می‌کند، ممکن است برای زیباکردنِ زندگیِ من هم کاری کند؟

 

[~•°REZ-FA°•~]

شاید به جای بستنِ در به روی رنج، نیاز دارم در را کاملاً باز بگذارم و بگویم "بفرما داخل! بیا کنار من بشین، و تا وقتی بهم یاد ندادی چیا رو باید بدونم، از پیشم نرو."
***
شاید رنج تغییر نکند، ولی من چرا؟به تلاشم ادامه می‌دهم.

 

[~•°REZ-FA°•~]

رنج، یک زن را دو تکه می‌کند تا کسی را داشته باشد که برایش درد‌ دل کند، کسی‌که در دل تاریکی کنار او بنشیند، حتا وقتی دیگران همگی تنهایش بگذارند!
***
داشتنِ چیزی برای گفتن و نبودنِ کسی برای شنیدن خیلی وحشتناک است اوج بی‌ کسی‌ست.

 

[~•°REZ-FA°•~]

نیاز دارم استراحت کنم و مدتی یک نفر دیگر به جای من زندگی کند.
***
ما هیچ‌وقت بی‌نور نمی‌مانیم، هیچ مصیبتی آن‌قدرها حقیقی نیست.

 

[~•°REZ-FA°•~]

خواب تنها راه فرار من است، و هزینه‌ی فرار، بیدار شدن با هوشیاری کامل و دانستن این است که کابوس نمی‌دیده‌ام.
این زندگی من است!
***
حتی شب‌ها هم نور کمی برای دیدن هست. ما هیچ‌وقت بی‌نور نمی‌مانیم. هیچ مصیبتی آن‌قدرها حقیقی نیست.

 

[~•°REZ-FA°•~]

فرستاده شده‌ام تا بجنگم؛ برای هرچیزی که ارزشش را داشته باشد: حقیقت، زیبایی، محبت، آرامش و عشق. برای رژه رفتن میان عشق و رنج، با قلبی گشوده و چشم‌هایی بینا، برای ایستادن درون ویرانه‌ها، و باور این‌که قدرت من، نور من، حقیقت من و عشق من، قوی‌تر از تاریکی‌ست. حالا دیگر اسم خودم را می‌دانم: جنگجوی عشق...!

 

[~•°REZ-FA°•~]

رنج ما را دو تکه می‌کند. وقتی کسی که رنج می‌کشد، می‌گوید: «خوبم... خوبم...» به این دلیل نیست که حالش خوب است. برای این است که خودِ درونش به خودِ بیرونش فرمان داده که واژه‌ی «خوبم» را به زبان بیاورد. او حتی گاهی اوقات اشتباهی می‌گوید: «خوبیم.» دیگران فکر می‌کنند که خودش و اطرافیانش را می‌گوید، ولی این‌طور نیست. او دو تکه‌ی خودش را می‌گوید: خودِ آسیب دیده و خود نماینده‌اش. نماینده‌ای که برای مصرف عمومی مناسب است.

 

[~•°REZ-FA°•~]

به دخترم می‌گویم؛ در آینده آدمهای زیادی را می‌بینی که خوشگل هستند، ولی هنوز یاد نگرفتند زیبا باشند. زیبایی در درون است و خوشگلی در بیرون. خوشگلی نگاه های زیادی را به خود جلب می کند؛ ولی فرد زیبا در همه جا می‌درخشد... .