آیین قربانی انسانی در تمدن آزتک: پلی برای ادامه حیات خورشید

[نانارسیـــن ꈍᴗꈍ]

آیین قربانی انسانی در تمدن آزتک: پلی برای ادامه حیات خورشید



در دل آمریکای مرکزی، امپراتوری آزتک در قرن چهاردهم تا شانزدهم میلادی، تمدنی را بنا نهاد که در آن قربانی کردن انسان، نه یک اقدام وحشیانه یا بیرحمانه، بلکه والاترین وظیفه دینی و محور بقای جهان به شمار می‌رفت. آزتک‌ها وارث کهن‌ترِ فرهنگ‌های منطقه بودند و باور داشتند که خدایان برای آفرینش جهان، خود را فدا کرده‌اند؛ بنابراین انسان نیز برای ادامه حیات کیهان، مدیون همان ایثار است. بر اساس اسطوره‌شان، خورشید بدون دریافت «انرژی حیاتی» یا همان خون مقدس (چالچیوتل) از حرکت بازمی‌ایستاد و تاریکی ابدی، جهان را در بر می‌گرفت. به همین دلیل، جنگ و قربانی به عنوان دو رکن جدایی‌ناپذیر تمدن آنها شناخته می‌شد.

 

[نانارسیـــن ꈍᴗꈍ]

مراسم قربانی معمولاً در بالاترین نقطه اهرام سنگی، بر روی تخته‌ای محدب برگزار می‌شد تا سینه قربانی به سمت آسمان باز شود. قربانی اغلب یک اسیر جنگی، یا در برخی مراسم خاص، کودکی بود که باید اشک می‌ریخت تا باران ببارد. چهار کاهن، دست و پای او را بر روی سنگ می‌گرفتند و کاهن اعظم با چاقویی از جنس ابسیدین (شیشه آتشفشانی که تیغه‌ای تیزتر از فولاد داشت)، برش عمیقی در زیر دنده‌ها ایجاد می‌کرد. او با مهارتی خارق‌العاده، قلب همچنان می‌تپنده را بیرون می‌آورد و در حالی که آن را به سوی خورشید می‌گرفت، سرودهایی برای ستایش زندگی می‌خواند. سپس قلب در ظرفی مقدس به نام کوآوشیکالی قرار می‌گرفت و سوزانده می‌شد تا دود آن، پیام قربانی را به آسمان برساند.

 

[شهین]

برای همین ظلم هائی که سرخپوستان مرتکب میشدن ، خداوند اروپائیان را بصورت بلای آسمانی با پرچمداری کريستف کلمب بر سر آنها نازل کرد تا ریشه آنها را از بیخ و بن بر کَنَند