سخن بزرگان سخن بزرگان | کارلوس فوئنتس

[~•°REZ-FA°•~]

زندگی می‌تواند ناشادمانه باشد آن‌گاه که امید از میان می‌رود اما تمنّا دست‌ناخورده می‌ماند.
***
چشمانش، دو فانوس دریایی در توفان گلبرگ‌های سپید و زیتون‌های نمناک، تصویرها را در جهشی شتابناک از خود گذر می‌داد. چشمانش بالکن اپرایی بود ناتمام و بی‌انتها... .

 

[~•°REZ-FA°•~]

مرزی هست که ما فقط شبانه دلِ گذشتن از آن را داریم. مرزِ تفاوت‌های خودمان با دیگران، مرزِ نبردهامان با خودمان... .
***
گیج و کرخت می‌افتی در ژرفایِ رویایی که تنها گریزگاه توست، تنها راهِ نه گفتن به جنون!

 

[~•°REZ-FA°•~]

تو واژه‌ای که از آنِ من است، آنگاه‌ که شبح‌وار در همه‌ی ابعاد زمان و مکان، حتی فراتر از مرگ، حرکت می‌کند.
***
شاید راه های دیگری هم برای زندگی باشد، که به اندازه‌ی این چیزی که ما داریم وحشیانه نباشد.

 

[~•°REZ-FA°•~]

بعضی از آدم‌ها با رفتنشان به ما درسی می‌دهند که اگر می‌ماندند هرگز آن را نمی‌آموختیم.
***
آن‌ها به ما می‌گویند انزوا تنها راه رسیدن به قداست است. فراموش می‌کنند که وسوسه در انزوا، خیلی قوی‌تر است.

 

[~•°REZ-FA°•~]

امروز که همه‌چیز شتابان تنزل می‌کند، با حسرت به یاد روزهایی می‌افتیم که اوضاع رو به ترقی داشت. آدم مبتذل و راضی باشد بهتر است تا مفلوک و فرهیخته. این را دیگر من نباید به شما بگویم.

 

[~•°REZ-FA°•~]

گیج و کرخت می‌افتی در ژرفایِ رویایی که تنها گریزگاه توست، تنها راهِ نه گفتن به جنون!
***
به نام ما زنده بمانی، مگذار قهر و غلبه‌ی تاریخ نابودت کند... ما را با خاطره‌ات حفظ کن، ما را با چشمانت مُهر کن...!

 

[~•°REZ-FA°•~]

ما عشق می‌ورزیم و کلمات عاشقانه را می‌گوییم و می‌نویسیم فقط به این خاطر که غیرواقعی بودنِ دنیا را بیشتر کنیم. به این خاطر که زندگی را تبدیل به دروغِ بهتری بکنیم.

 

[~•°REZ-FA°•~]

و انسان گردن خواهد نهاد. رنج خواهد برد. عشق خواهد ورزید. بدین گونه. مثل همیشه چنان خواهیم بود که از پیش بودیم. رنج خواهیم برد. بناهای سوخته را برپا خواهیم کرد. آواز خواهیم خواند و لیوان نوشیدنی را بر میز خواهیم کوبید و بر شور بختی خواهیم گریست.

 

[~•°REZ-FA°•~]

در ایام صلح پسرها پدرانشان را دفن می‌کنند و وقت جنگ پدرها پسرها را... .
***
اگر لازم باشد ذهن چند پاره‌ی ما، عشق را ابداع می‌کند عشق را تصور می‌کند یا ادای عشق را در می‌آورد اما بی آن سر نمی‌کند.

 

[~•°REZ-FA°•~]

گرگی استخوانی در گلویش گیر کرده بود، بدنبال کسی می‌گشت که آن را در آورد تا به لک‌لک رسید و از او درخواست کرد تا او را نجات دهد و در مقابل گرگ مزدی به لک‌لک بدهد. لک‌لک منقارش را داخل دهان گرگ کرد و استخوان را درآورد و طلب پاداش کرد. گرگ به او گفت همین که سرت را سالم از دهانم بیرون آوردی برات کافی است.
وقتی به فرد نالایقی خدمت می‌کنی تنها انتظارت این باشد که گزندی از او نبینی، گاهی اشتباهمان در زندگی این است که به برخی آدم‌ها جایگاهی می‌بخشیم که هرگز لیاقت آن را ندارند!