افشارها
خاستگاهِ اصلی قبیلهٔ اَفشارها، تُرکِستان بود که مدتی طولانی در آنجا ساکن بودهاند و پس از یورشِ مغول در سدهٔ سیزدهم میلادی، از آنجا به غرب و آذربایجان کوچ کردند. در اوایلِ روزگارِ صفوی، اُزبَکها خراسان را آماجِ حملاتِ خویش کردند. در زمانِ حکومتِ عبدالله بن اسکندر شیبانی و پسرش عبدُالْمؤمن، هماره خراسان در وحشت بهسر میبُرد که از سوی دو شهرِ خوارزم، پایتختِ عبدالله و بلخ، مقرِّ حکومتِ عبدالمؤمن، تهدید میشد. زبان و آداب و عاداتِ افشارها چندان تفاوتی با ترکمنهای تهدیدکنندهٔ مرز ایران نداشت، اما مورد اعتمادِ صفویان بودند، بهویژه آنکه برخلافِ ترکمنهای سنی، شیعه بودند. صفویان افزونبر افشارها و قاجارها، طایفههایی از کُردها را نیز به خراسان منتقل کردند. گفته میشود شاه عباس ۴۵۰۰...
لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.