سخن بزرگان سخن بزرگان | میلان کوندرا

[ALBALO]

آنچه فرد تحصیل کرده را از فرد خوآموخته مشخص می سازد، وسعت دانش نیست بلکه اعتماد به نفس است.
***
زمانی که قلب، لب به سخن می گشاید شایسته نیست که خرد خرده بگیرد...

 

[ALBALO]

قدرت در هرجا که خود را خداگونه بنمایاند، خودبخود الهیات خاص خویش را تولید می کند.
***
عشق، به یک امپراتوری شبه است؛ اگر اندیشه ای که بر مبنای آن به وجود آمده از میان برود، خود عشق نیز از میان خواهد رفت.

 

[ALBALO]

هیچ چیز خوار کننده تر از دویدن با همه ی نیرو از روی ناتوانی نیست.
***
آدم زمانی که هدف، برایش اهمیت نداشته باشد، نمی پرسد که به کجا دارد می رود.

 

[ALBALO]

بی توجهی به زن، کفر کبیر و بی احترامی بزرگی به آفریده های خداوند است.
***
بشر چون تنها یک بار زندگی می کند به هیچ وجه امکان به اثبات رساندن فرضیه ای را از راه تجربه ی شخصی خود ندارد، به گونه ای که هرگز نخواهد فهمید که پیروی از احساسات، کار درست یا نادرستی بوده است.

 

[ALBALO]

نخستین خیانت، جبران نا پذیر است و از طریق واکنش زنجیره ای، خیانت های دیگری را بر می انگیزدکه هر کدام از آنها مارا بیش از پیش از خیانت پیشین دور می کند.
***
اگر ما شایستگی دوست داشتن را نداریم، شاید به این دلیل است که خواهانیم تا دوستمان بدارند؛ یعنی چشم داشتن چیزی (عشق) را از دیگری داریم؛ به جای آنکه بدون ادعا و توقع به سویش برویم و تنها خواستار حضورش باشیم.

 

[ALBALO]

از کودکی بیرون می آییم، بی آنکه بدانیم جوانی چیست، ازدواج می کنیم، بی آنکه بدانیم متاهل بودن چیست، و حتی زمانی که قدم به دوره ی پیری می گذاریم نمی دانیم به کجا می رویم: سالخوردگان، کودکان معصوم کهنسالی خویش اند. از این جهت، سرزمین انسان سیاره ی بی تجربگی است.

 

[~•°REZ-FA°•~]

آدم وقتی دستش به جایی بند نیست سراغ آرزوها می‌رود؛ آرزوهایش که محال شد، غرق می‌شود در خاطراتش!

***
وقتی که دیگر دلواپس آن نباشیم که در چشم محبوبمان چگونه دیده شویم، معنایش این است که دیگر عاشق نیستیم!

 

[~•°REZ-FA°•~]

از همان اول دقیقاً می‌دانستم که این هوا و هوس نیست. از همین هم ترسیدم. می‌دانستم که احساسم نسبت به تو حقیقی است. تو حقیقت من بودی و هیچ کاریش نمی‌توانستم بکنم.
***
در پهنه‌ی زمان، خطی تصور می‌کنیم که فراسوی آن خط درد و رنجِ‌ ما پایان خواهد یافت...!

 

[~•°REZ-FA°•~]

آن‌ها باید مردم را به دام بیاندازند تا بتوانند آن‌ها را به خدمت خود در آورند و برای به دام‌انداختن سایرین از آن‌ها استفاده کنند. و بدین ترتیب است که به مرور از یک ملت، سازمان بسیار گسترده‌ای از مأموران پلیس درست می‌کنند.

 

[~•°REZ-FA°•~]

آدم‌ها به دو شکل در خاطر ما می‌مانند. نخست آن‌هایی که دیده‌ایم و می‌شناسیم و از آن‌ها خاطره‌ای داریم. این آدم‌ها با مرگ‌شان و مرگ کسانی که آن‌ها را می‌شناخته‌اند در تاریکی عدم ناپدید می‌شوند. ولی گروه اندکی هستند که ما آن‌ها را هرگز ندیده‌ایم اما می‌شناسیم. درک و شناختن آن ها محدود به پیکر انسانی‌شان نیست و ما ندیده آن‌ها را به یاد می‌آوریم. بودن این آدم‌ها فراتر از زندگی جاری ست. بودن آن‌ها وابسته به بودن هیچ کسی نیست و از نسلی به نسل دیگر زنده می‌مانند. آن‌ها کسانی هستند که به کاخ درخشان جاودانگی قدم می‌گذارند.