هرکدام از ما در سوگمان احساس کردهایم قضاوت و تصحیحمان کردهاند. ما برای هم داستانهایی تعریف میکردیم که چطور تشویقمان میکردند که «دیگر به آن فکر نکنیم» گذشته را پشتسر بگذاریم و در مورد عزیزانِ ازدسترفتهی خود صحبت نکنیم. ما را نصیحت میکردند که به زندگیمان بازگردیم و بهمان میگفتند حتماً به آن مرگها نیاز داشتیم تا یاد بگیریم چه چیز در زندگیمان مهم است. حتی کسانی که سعی میکردند کمکمان کنند نهایتاً به ما ضربه میزدند. توصیه و نصیحت، حتی زمانی که با نیت خوب گفته میشود، تحقیرآمیز به نظر میآید؛ انگار چنین دردِ بزرگی را به جملهای پشتِ کارتپستالها تبدیل میکند.
-صفحه ۱۲-
