تفسیر شعر تفسیر شعر | شماره 36 اشعار نیما یوشیج

تاسیان؛ · 1/4/26

در دامن این مخوف جنگل

و این قله که سر به چرخ سوده است

اینجاست که مادر من زار

گهواره ی من نهاده بوده است

اینجاست ظهور طالع نحس

کامد طفلی زبون به دنیا

بیهوده بپرورید مادر

عشق آمد و در وی آشیان ساخت

بیچاره شد او ز پای تا سر

دل داد ندا بدو که : برخیز

اینجاست که من به ره فتادم

بودم با بره ها همآغوش

ابر و گل و کوه پیش چشمم

آوازه ی زنگ گله در گوش

با ناله ی آبها هماهنگ

اینجا همه جاست خانه ی

من

جای دل پر فسانه ی من

این شوم و زبون دلم که گم کرد

از شومیش آشیانه ی من

اینجاست نشان بچگی ها

هیچم نرود ز یاد کانجا

پیره زنگی رفیق خانه

می گفت برای من همه شب

نقلی به پسند بچگانه

تا دیده ی من به خواب می رفت

خیزید می از

میانه ی خواب

هر روز سپیده دم بدانگاه

که گله ی گوسفند ما بود...

تاسیان؛ · 1/4/26

این شعر به بیان احساسات عمیق شاعر نسبت به دوران کودکی و عشق می‌پردازد و در عین حال، حسرت و دلتنگی را نیز در خود دارد. در ادامه، این شعر را به زبان ساده توضیح می‌دهم:

1. محیط جنگل و قله: شاعر از دامن جنگل و قله کوه صحبت می‌کند، جایی که مادرش گهواره او را گذاشته بوده. این مکان برای او یادآور دوران کودکی و محبت مادر است.

2. ظهور طالع نحس: شاعر به تولد خود اشاره می‌کند و می‌گوید که مادرش بیهوده او را پرورش داده، زیرا عشق وارد زندگی‌اش شده و او را دچار مشکلات کرده است.

3. عشق و دل‌باختگی: شاعر بیان می‌کند که عشق به زندگی‌اش آمده و او را از دنیای کودکی دور کرده است. او حالا درگیر احساسات پیچیده‌ای شده که باعث ناراحتی‌اش شده.

4. یادآوری دوران کودکی: شاعر به یادآوری لحظات شیرین کودکی‌اش...

تفسیر شعر تفسیر شعر | شماره 36 اشعار نیما یوشیج

تاسیان؛

امضا : تاسیان؛

تاسیان؛

امضا : تاسیان؛

موضوعات مشابه