- تاریخ ثبتنام
- 29/7/25
- ارسالیها
- 1,326
- پسندها
- 4,273
- امتیازها
- 20,073
- مدالها
- 19
به محض اینکه اطلس در محفظهی اسمیت قرار میگیرد، شروع به برونریزی روانی میکند و ما متوجه میشویم که چرا او اینقدر از هوشمصنوعی و رباتها متنفر است. همزیستی اطلس و اسمیت نوعی تراپی برای قهرمان قصه است. این دوستی و مواجهه سبب میشود که او از پیلهی ترس و بدبینی بیرون بیاد و پلهپله خودش را درمان کند. و در انتهای فیلم ما شخصیتی را میبینیم که دیگر پرخاش نمیکند و برای مرگ دوست رباتاش اشک میریزد. فیلم از نظر بُعد پرورش شخصیت تا حدی توانسته است که قهرماناش را پرداخت کند و او را از لحاظ کهنالگویی به جلو بکشاند.
مشکل اصلی این فیلم کشمکشهای نهچندان قدرتمند آن است. قهرمان فیلم وارد بحران میشود، با ترسهایش همزیستی میکند، رنجر...
مشکل اصلی این فیلم کشمکشهای نهچندان قدرتمند آن است. قهرمان فیلم وارد بحران میشود، با ترسهایش همزیستی میکند، رنجر...
