چالش چالش استعداد بازی با کلمات | تالار ادبیات

[-SETAREH-]

با سلام خدمت کاربران انجمن🫶
این دوره اومدیم با یه چالش جذاب از دل ادبیات.
*
*
*
با استفاده از هنر نویسندگی‌ای که داری، بنویس «فرصت از دست رفته» بدون اینکه این جمله رو مستقیماً رو بنویسی!

به کاربرانی که در این چالش شرکت کردند، امتیازاتی طبق صلاح دید مدیریت اهدا میشه✨
مدت زمان باز بودن چالش، تا هفته‌ی آینده‌ست و تا اون زمان می‌تونید نوشته‌هاتون رو در همین تاپیک بفرستید.
پس از اتمام، متون ارسال شده توسط مدیریت ادبیات بررسی و نمره‌‌ی منصفانه داده میشه.

[COLOR=rgb(147, 101...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[Lili.Da]

اگر می‌دانستم حافظه چطور قلب را تسخیر می‌کند
یا که نه
قلب چطور حافظه را تسخیر می‌کند
و دستان و پاهایم چطور حضورش را به خاطر می‌آورند
بیشتر به اغوشم می‌‌فشاردمش.
حیف است که این احساس به فراموشی برود.

 

[Łacrîmosã]

بر سنگ‌نوشته‌ی کهنه، خطی ناخوانا حک شده بود؛ گویی کسی تلاش کرده باشد چیزی را جبران کند…اما جوهرِ دیرهنگام، حکم سکوت را تغییر نمی‌دهد.

 

[G.ASADI]

باد آرامی از حوالی حضورت گذشت،
شاخه‌های خشکیده‌ی جنگل دلم
برای نخستین بار
صدای زندگی را شنیدند…،
امّا من،
به جای آغوش،
دیوار ساختم!

 

[Ayan]

زمان می‌گذرد و بر قصه‌مان خاک می‌نشیند، تبحر عجیبی می‌خواهد بی‌تو زیستن! فاصله است که تصویرت را پشت پلک‌هایم روی تکرار می‌اندازد و تو، همراه معنا دور و دورتر می‌شوی. اگر روزی از دشت حزن‌انگیز روحم گذر کردی، آنچه بر "ما" گذشت را بازگو کن؛ آن‌قدر بلند که قاصدک‌ها راوی سرگذشت‌مان شوند. بُعد مسافت به دوست داشتنت رنگ می‌بازد، آن‌گونه که می‌خواهم بدانم که دلت را چنین ماهرانه ربوده، یا برای دیدار تو به گندم‌های آفتاب‌خوردهٔ چند آبادی درود فرستاده، که من در انتهای تمام این راه‌ها، غمین و چشم به راهت نشسته‌ام... .

 

[G.ASADI]

بعضی لحظه‌ها
آن‌قدر شبیهِ تقدیرند
که اگر بگذرند،
دیگر
هیچ بهاری
درختِ همان حسرت را
سبز نخواهد کرد… !

 

[Łacrîmosã]

زنجیرهایِ زنگارگرفته‌ بر درِ معبدِ متروک، آهی سرد می‌کشیدند؛ آهِ خدایی که در لحظه‌یِ نیاز، از میانِ مردمانش گریخت و دیگر باز نیامد.

 

[faezeh_ka_]

صدای تیک تاک ساعت در گوشم زنگ میزد
چرا باطری هایش هیچ گاه تمام نمی شد؟!
ظاهرا از یاداوری زمان به من لذت می برد
از این باخت ثانیه ها
تو نبودی ، از بودنت سال ها می گذشت
خاک غم بر سر در و دیوار خانه نشسته
دیگر شب و روز معنای خود را از دست داده
تو نیستی و نیامدی
و من هنوز پی کلماتی می گردم که تو را پشیمان کند...

 

[برهون]

من به سمت ستارگان پرواز کردم تا شاید به انتهای این ناامیدی دست پیدا کنم.
حیف که دستم به ستارگان نرسید. اگر می‌توانستم یکی از آن‌ها را برای خود داشته باشم، مسلماً زندگی‌ام روشن‌تر می‌شد.
هنگامی که عزرائیل دستانش را به سمتم دراز کرد، فهمیدم که خیلی وقت است بال‌هایم را بریده شده.

 

[زهرآگیٖـن]

زندگی‌اش سفید بود به سان آسمان شب
لحظاتش سبز به سان برگ‌های درخت پاییزی
یارش در کنارش به سان دیدار خورشید و ماه
چایش گرم به سان قطرات آب چکیده از قندیل‌های زمستانی
به تمام خواسته‌هایش رسیده بود به سان لیلی به مجنون
او هنوز هم زندگی می‌کرد به سان مرده‌ای در تابوت