آدم ممکنه ندونه و از این دسته باشه پس:
چرا ناامیدان، دوست دارند که نا امیدی شان را لجوجانه تبلیغ کنند؟
چرا سرخوردگان مایلند که سرخوردگی را یک اصلِ جهانی ازلی ابدی قلمداد کنند؟
چرا پوچ گرایان، خود را، برای اثبات پوچ بودنِ جهانی که ما عاشقانه و شادمانه در آن میجنگیم پاره پاره کنند؟
آیا همین که روشنفکران بخواهند بیماریشان را به تن و روحِِ دیگران سرایت کنند دلیل بر رذالت بی حساب ایشان نیست؟
من هرگز نمی گویم در هیچ لحظه ای از این سفرِ دشوار گرفتار ناامیدی نباید شد..
من میگویم: به امید برگردیم قبل از اینکه ناامیدی نابودمان کند......
لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.