تفسیر شعر تفسیر شعر | شماره 4 اشعار رباعی

[تاسیان؛]

گر می نخوری طعنه مزن مستان را

بنیاد مکن تو حیله و دستان را

تو غره بدان مشو که می می‌نخوری

صد لقمه خوری که می غلام است آن را​

 

[تاسیان؛]

این شعر از خیام، شاعر بزرگ ایرانی، به موضوعاتی چون عشق و حالاتی که انسان‌ها در حالت مستی و عشق تجربه می‌کنند، می‌پردازد. بیایید هر بیت را به زبان ساده توضیح دهیم:

1. گر می نخوری طعنه مزن مستان را


اگر تو ش*ر..اب نمی‌نوشی، به م**س.ت‌ها طعنه نزن.

بنیاد مکن تو حیله و دستان را

نگذار که به خاطر این طعنه‌ها، نقشه‌ها و حیله‌هایی بسازی.

توضیح: در این بیت، خیام به این نکته اشاره می‌کند که افرادی که عشق یا حالتی خاص (مانند مستی) را تجربه نمی‌کنند، حق ندارند به کسانی که در آن حالت هستند، انتقاد کنند. او به ما می‌گوید که بهتر است از قضاوت کردن بپرهیزیم.

2. تو غره بدان مشو که می می‌نخوری


به خود مغرور نشو که تو ش*ر..اب نمی‌نوشی،

صد لقمه خوری که می غلام است آن را

زیرا حتی اگر صد لقمه...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.