متون و دلنوشته‌ها بختیار علی

[قمر]

تماشای آسمان نشانهٔ سقوط زندگی‌ام به سوی پوچی بی‌پایان بود...

~ جمشیدخان عمویم که باد همیشه او را با خود می‌برد

 

[قمر]

که تو از ازل غمگین بودی، خنده غمگین‌ترت می‌کند. که تو از ازل تنها بودی، خنده تنهاترت می‌کند. آن‌که چون من با دردی ژرف به زمین آمده باشد، با خنده خوشبخت نمی‌شود.

~ خنده غمگین‌ترت می‌کند

 

[قمر]

تو ای آنی که از سر سفره‌ها همیشه به مستی برمی‌خیزی، هرگز هوشیاری را نوشیده‌ای؟ هرگز به پای فهم یک زندگی نشسته‌ای، که می‌خواهیم بنوشیمش و برویم، بنوشیمش و سر را پر کنیم از فراموشی زندگی فراموش‌شُدگان، بنوشیمش و برخیزیم و سخن از هر آسودگی‌ای برانیم که دور است از آسودگی درک وجود.

~ خنده غمگین‌ترت می‌کند

 

[قمر]

من که به دیدن گلی می‌میرم، چرا به رگبار می‌کشی‌ام؟

~ خنده غمگین‌ترت می‌کند

 

[قمر]

تو خورشید نیستی اما خورشید غمگین است که تو خورشید نیستی، تو خدا نیستی اما خدا غمگین است که تو خدا نیستی.

~ خنده غمگین‌ترت می‌کند

 

[قمر]

من که به آواز می‌میرم، چرا به خنجر می‌کشی‌ام؟

~ خنده غمگین‌ترت می‌کند

 

[قمر]

هر یک از ما در یک ساعت به اندازهٔ تمام ماهی‌های دنیا خسته می‌شویم.

~ خنده غمگین‌ترت می‌کند

 

[قمر]

ما، غروب را آباد می‌کنیم. حیاتمان تا انتها آغاز است

~ خنده غمگین‌ترت می‌کند

 

[قمر]

ما از این‌جا می‌گذریم، فکر نکن عابریم، ما رهگذر نیستیم، برای آن از این‌جا می‌رویم تا بار دیگر از این‌جا نگذریم.

~ خنده غمگین‌ترت می‌کند

 

[قمر]

من همیشه به آب می‌زنم و جز صدای زخم خود چیز دیگری نمی‌شنوم

~ خنده غمگین‌ترت می‌کند