نقد نقد بررسی | Hyakuemu (100 Meters)

[vanıa]

اگر تصمیمِ استودیوی Rock'n Roll Mountain در تمایزِ معنادارِ زمانِ روایت و تنشِ میدان با روتوسکپی را «جسورانه» تلقی کنیم، احتمالاً نزدیک‌ترین صفت به قرارگیریِ برداشتی بلند (Long Take) در حیاتی‌ترین رقابتِ پرده‌ی دوم «دیوانه‌وار» باشد. چیزی درباره‌ی شلاقِ قطراتِ آب بر دوشِ دوندگان بی‌تاب وجود دارد که نه با صرف لایواکشن و نه با شیوه‌های مرسومِ انیمه‌‌سازی می‌توانست این‌‌چنین نزدیک و ملموس جلوه کند. موسیقی چندلایه از درام و گیتار و شیپور را هم اضافه کنید تا با یکی از میخکوب‌کننده‌ترین سکانس‌های ورزشی تاریخ روبرو باشیم.
لانگ‌تیک زیر رگبارِ خاکستری به‌مَثابهِ دوربینِ تلویزیونی که یک دورِ ۳۶۰ درجه می‌زند؛ ابتدا فشارِ حاکم بر دوندگان را تداعی می‌کند، سپس با برگردان به سوی سکونشینان، به...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[vanıa]

اما نتیجه‌ی این مسابقه (حداقل از نگاهِ توگاشی) نمی‌تواند در ابعادِ لانگ‌تیکِ پیش از آن باشکوه باشد، چون شکستِ او هرچند دراماتیک، اما غرقِ در سکوت و گمگشتگی است. او برای نخستین بار، در مقابلِ خود دیگر دیواری نمی‌بیند، چون حالا آن‌جا کومیا ایستاده و پشتِ توگاشی هم دیگر کسی مثلِ گذشته در راه نیست. آگاهی توگاشی نسبت به شکست، تصویر را مانند یک مانگا سیاه‌وسفید می‌کند و این باران است که اشک‌هایش را بین خط‌زنی‌هایِ مداد پنهان می‌کند.

در مصاحبه‌ای با کِنجی ایوایساوا (Kenji Iwaisawa)، کارگردانِ Hyakuemu از دو و میدانی با عنوان «ورزش رواقی» (Stoic Sport) یاد می‌کند و اگر این یک ورزشِ رواقی باشد، پس کومیا هم نمونه‌ای بی‌نقص از «شخصیتِ رواقی» (Stoic Character) است چرا که خیلی سخت می‌توان...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[vanıa]

تضادِ بینِ شکستِ توگاشی از کومیا در پرده‌ی میانی و پیروزی او بر کاباکی در پرده‌ی نهایی که نوعِ نگرشِ رقیبانش را نسبت به او نشان می‌دهد؛ اولی که نسبت به او بی‌تفاوت است و دومی که او را تحسین می‌کند.
اکتِ سوم و پرده‌ی نهایی، ما را به ده سال بعد می‌برد که خود بازتابی از میانگینِ ده ثانیه‌ای دوی ۱۰۰ متر و شتاب گرفتنِ زندگیِ بزرگسالانه است. با اینکه چنین پرشِ زمانی روی کاغذ جواب می‌دهد، اما این اکت را در عمل به پراکنده‌ترینِ آن‌ها تبدیل می‌کند. این رویکرد موجب شده که تماشاگر خود را وسطِ ماجرا پیدا و کمی احساس غریبی کند؛ به‌خصوص وقتی می‌بیند از دورانِ دبیرستان، تنها نیگامی است که برای یک سکانسِ کوتاه بازمی‌گردد و دیگر خبری از آساکوسا نیست. به‌هرحال، توگاشی در این مدت به یک آژانسِ دو و...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[vanıa]

اما چگونه Hyakuemu جای خالیِ شخصیت‌های پرده‌ی میانی را پر می‌کند؟ درست است، شخصیت‌های جدیدی به صحنه می‌آورد و این کایدو-سان (Kaidou) است که همه‌ی نگاه‌ها را می‌دزدد؛ پیشکسوتی که حتی با موهای خاکستری‌، رکوردهای پیشین‌اش را جابه‌جا می‌کند اما هیچ‌وقت نمی‌تواند به زایتسو برسد. همان‌طور که کایدو می‌گوید، این واقعیتی جدید در زندگی‌ بود که فردی مثل زایتسو همیشه چند قدم از او جلوتر قرار بگیرد و اگر کنار آمدن با این واقعیت کافی نبود، حالا جوانی به نام کومیا هم در میادین جولان می‌دهد.
در تمامِ این مدت پوسترها و نماهایی از کومیا و زایتسو در پشتِ توگاشی به نمایش درمی‌آیند اما او دیگر به اول شدن فکر نمی‌کند.
وجودِ چنین رقبایی، شاید برای ثانیه‌ای این آرزو را در دلِ کایدو خلق کند که کاش در...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[vanıa]

در همان حوالی است که یکی از طرفدارانِ توگاشی – قهرمانِ جدیدِ دبیرستانی – به سراغش می‌آید و او را جوهره‌ی الهامِ خود معرفی می‌کند و همین به نقطه عطفی در نگرشِ توگاشی نسبت به واقعیتِ زندگی‌اش تبدیل می‌شود. توگاشی برای پیروزی نمی‌دود، توگاشی برای کسی می‌دود که مثل او در این جهان نمی‌داند برای چه ادامه می‌دهد؛ درست مثلِ زمانی که هدفی بهتر به زندگی کومیا بخشید. اما این خبرِ خوش، خیلی زود جایش را به زنگِ خطری برای توگاشی می‌دهد: کشیدگی عضلات. توگاشی یا باید با صدمتر وداع بگوید و به مربی‌‎گری رضایت دهد یا خطرِ آسیبِ جدی را به جان بخرد و در این مسابقه شرکت کند؛ دوراهی‌ای که به یک تخلیه‌ی هیجانی غیرمنتظره منتهی می‌شود.
پیش‌تر به تماشای روندِ فرسایشیِ توگاشی با تصاویرِ مغشوش او نشسته بودیم...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[vanıa]

پرده‌ی نهایی به دلایلِ ویژه‌‌ی دیگری نیز پراکنده به نظر می‌آید، چرا که از سویی تکیه‌ی دوچندان بر مونولوگ‌‌‌‌هایی دارد که چند دقیقه بعد، زیرِ سایه‌ی مونولوگ‌های دیگری قرار می‌گیرند و از سویی دیگر، باید قوسِ (Arc) شخصیت‌ها را در این زمانِ محدود به پایان برساند. این مونولوگ‌ها در پرده‌ی اول و دوم جواب می‌دهند، چون فاصله‌ی معناداری بین آن‌ها است اما به مسلسل بستنِ واژگان لزوماً طبیعی‌ترین شیوه‌‌ی شخصیت‌پردازی نیست و برای برخی تماشاگران عجولانه جلوه می‌کند.

با شکستِ کومیا در نیمه‌نهایی، نظامِ ارزشی او فرو می‌ریزد، چون کایدو کسی است که به هیچ کدام از دلایلِ همیشگیِ کومیا مسابقه نمی‌دهد؛ او نه به فکرِ مقام است و نه به فکرِ شهرت. آن سوی خط اما، زایتسو را داریم که تمامِ عمرش را پای عنوان...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[vanıa]

در طولِ انیمه‌، بارها و بارها توگاشی به سقفِ اتاقش خیره می‌شود اما آخرین باری که او را روی تخت می‌بینیم، دوربین دیگر در پشت اوست تا بفهمیم هنگامِ طلوعِ خورشید بالاخره انگیزه‌ی خود را از دویدن پیدا کرده، اما کومیا چطور؟ آیا این همه اشک و خون و عرق ارزشش را داشت؟ و اصلاً چرا یک فرد باید تا مرزِ متلاشی شدنِ پوست و گوشتش ادامه دهد؟ توگاشی به این پرسشِ حیاتی پاسخ می‌دهد: «هیچ‌چیز جای لذتی را نمی‌گیرد که در نقطه‌ی اوجِ تلاش‌مان حس می‌کنیم».

فینال درحالی آغاز می‌شود که روی صفحه‌ می‌نویسد مسابقه‌ی نهایی در ده ثانیه به پایان می‌رسد. اما آیا دیگر اهمیت دارد چه کسی از آن پیروز بیرون می‌آید وقتی انگیزه‌ی دوندگان، چیزی فراتر از برد و باخت باشد؟ وقتی هر انسان پاسخی مخصوص به این پرسش‌ها دارد؟...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.