نقد و بررسی نقد بررسی | Hyakuemu (100 Meters)

vanıa · 15/4/26

در نگاهی ساده‌انگارانه، انیمه‌ی Hyakuemu (100 Meters) می‌رود کنارِ همان آثارِ انگیزشی‌ِ خاک‌‎خورده‌ای می‌نشیند که تاریخِ انقضای‌شان، یک روز بعد از تماشا است. اما «صد متر» چنین باورهایی را زیر پا له می‌کند تا با واقعیتِ بُرد و باختِ زندگی مواجه شود و حتی درک‌ِ ما را از این واقعیت به چالش بکشد. ماجرا از این قرار است: دونده‌ای بااستعداد به نامِ توگاشی (Togashi)ُ تصمیم می‌گیرد هم‌کلاسیِ جدیدش به نامِ کومیا (Komiya) را تمرین دهد؛ غافل از اینکه در حالِ خلقِ رقیبی است که تا سال‌ها او را به چالش خواهد کشید.

برای توگاشی – پسری که با استعدادِ دوندگی زاده شده – تعریف‌ها و تمجیدهای دوستانش آن‌چنان به چشم نمی‌آید، چون از آن موقع که به یاد دارد، بهترین بوده. برای او این موفقیت طبیعی است...

vanıa · 15/4/26

همان‌طور که از یک انیمه‌ی مدرسه‌ای/دبیرستانی انتظار می‌رود، یک دانش‌آموزِ انتقالی می‌تواند دنیایی را تغییر دهد اما حداقل در پرده‌ی نخستِ «صد متر»، این دنیای توگاشی‌ است که با ورودِ کومیا به کلاس دگرگون می‌شود. کومیا، پسری است خجالتی، تنها و مضطرب در افکارِ خود. شاید حتی بتوان گفت در این نقطه از داستان، کومیا هر آنچه است که توگاشی نیست... جز یک علاقه‌ی مشترک: دوندگی. همان‌طور که پیروزی و سر بلند کردن به آسمان برای توگاشی طبیعی است؛ برای کومیا، شکست و افتادن به زمین. هنگامی که توگاشی در اولین برخورد، از حالِ کومیا می‌پرسد، او پاسخ می‌دهد: «من بهش عادت دارم، این برام عادیه».

یاری دادن توگاشی به کومیا شاید برای همین باشد که انگیزه‌ی حقیقی خود را از دویدن کشف کند.

«دویدن» برای کومیا...

vanıa · 15/4/26

اما توگاشی و کومیا تنها ستارگانِ این میدان نیستند. با گذشتِ زمان، جهانِ شخصیت‌های ما بزرگ‌تر می‌شود و شخصیت‌های تازه‌ای هم پا به داستان می‌گذارند. تاکرو نیگامی (Takeru Nigami) یکی از آن‌‌هاست. نیگامی، دیدگاهِ پخته‌تری نسبت به انگیزه‌ی حقیقیِ دویدن مطرح می‌کند. او در مصاحبه‌اش با توگاشی می‌گوید هدفش از دویدن، اول شدن است اما بهایی که برای اول شدن پرداخت می‌کنیم، انکارناپذیر است. دویدن دیگر صرفِ لذتِ دویدن و خوردنِ بادِ خنک به صورت‌مان نیست، یک عدد روی تخته‌ی نتایج و ثانیه‌شمار است. پس اگر می‌خواهی اول شوی، باید از خودگذشتگی داشته باشی. جمله‌ای که در آینده می‌فهمیم از پدرش، قهرمانِ ملیِ ژاپن به ارث برده است. ناگفته نماند که جایگاهِ پیشینِ پدرِ نیگامی، فشار و انتظارِ ناخواسته‌ای را...

vanıa · 15/4/26

جالب است که نیگامی در این نقطه با مصدومیتِ احتمالی دست‌وپنجه نرم می‌کند و نیمه‌ی راهِ مسابقه‌ی «نمایشی» از کمردرد می‌ایستد (موضوعی که در پرده‌ی دوم آشکارتر می‌شود). با تمامِ این‌ها، او حتی لحظه‌ای جویای یک رقابتِ ناسالم نیست، توگاشی را به چشمِ نسخه‌ی جوان‌ترِ خود می‌بیند و در مقاطعِ بعدی تکیه‌گاهی برای او می‌شود؛ قضیه‌ای که خلافِ آن در ذهنِ کومیا رشد می‌کند و شاید جرقه‌ی آن دقیقاً پیش از ملاقاتِ توگاشی و نیگامی زده شده باشد. برگردیم به آن مسابقه‌ی نمایشی، همان‌جایی که توگاشی در نیمه‌ی راه ایستاده بود. آخرِ خط، توگاشی همچنان خیره به جلویش است؛ بُن‌مایه/موتیفی (Motif) که بارها تکرار می‌شود تا پیروزی او را تُهی و بی‌شکوه قلمداد کند. توگاشی می‌داند این کمال‌گرایی‌اش است که او را به...

vanıa · 15/4/26

حال، نگاهی به جرقه‌ی رقابت‌جوییِ کومیا بیندازیم. او پیش از اولین بُرد زندگی‌اش تنها به دنبالِ مدالِ طلای مدرسه بود تا احساسِ خوبی در زندگی پیدا کند. اما با رسیدن به مدال، یک‌دندگیِ سابقش شعله‌ورتر می‌‌شود و حتی پیش از مهاجرت به شهری دیگر، توگاشی را به دوئلی فرامی‌خواند. زمانی که توگاشی از مصاحبه‌ی پیش‌رویش با نیگامی خبر می‌دهد، به نظر می‌رسد که کومیا به‌طور غیرمستقیم این سناریو را در ذهن توگاشی می‌کارد که به‌جای مسابقه‌ی نمایشی بهتر است او نیگامی را واقعاً به چالش بکشد و با این مصاحبه، مانند یک مسابقه‌ی واقعی رفتار کند. از سویی، توگاشی نسبت به این موضوع تردید دارد اما در انتهای همان مسابقه می‌بینیم که او فارغ از توقفِ آگاهانه‌ی نیگامی، ادامه می‌دهد و برنده می‌شود.

- «صد متر»...

vanıa · 15/4/26

در تمامِ این مدت، کومیا از سکوی تماشاگران، مسابقه را زیرِ نظر دارد. انگار که خودش در کنارِ توگاشی و نیگامی مسابقه می‌دهد. وقتی هم که با توگاشی به خانه برمی‌گردد، اشاره می‌کند نیگامی به این خاطر دست از دویدن برداشت، چون می‌دانست قرار بود به توگاشی ببازد. کومیا فکر می‌کند که روزی، توگاشی می‌تواند رکورد زایتسو (Zaitsu) نامدار را جابه‌جا کند؛ زایتسویی که سال‌ها بعد با او دیدار خواهیم کرد. پس اگر کومیا امروز بتواند در رقابت با توگاشی از او پیشی بگیرد، شاید بتواند روزی هم زایتسو را از میان بردارد، درحالی که توگاشی، شکستنِ رکوردِ زایتسو را یک رویای محال می‌داند
کمی قبل‌تر، هنگامی که توگاشی از کومیا می‌پرسد چرا یک کفشِ جدید نمی‌خرد، کومیا این‌طور جواب می‌دهد که از قضا خانواده‌اش هم...

vanıa · 15/4/26

می‌فهمیم که توجیهِ گذشته‌‌اش آن‌قدرها هم راست نبوده و در نهایت هم کفشِ خود را با چسبِ محکم‌تری سرهم می‌کند. این وسط، Hyakuemu در لحظاتِ آرامِ خود، حسابی از بسترِ صوتیِ معرکه‌اش سود می‌برد تا نه‌تنها جای خالیِ سکوت را پُر، بلکه اُفت‌ و خیزِ رقابت را به تصویر پمپاژ کند؛ مثلِ غرشِ موتورِ ماشین وقتی کومیا حرف از مسابقه با توگاشی می‌زند، پژواکِ هواپیما وقتی نیگامی نفسش را پس از سال‌ها خانه‌نشینی تازه می‌کند یا وقتی ضربِ قطارِ روی ریل، نقشِ شلیکِ آغازِ مسابقه را بازی می‌کند.

اَکتِ یک به دو؛ از دویدنِ تنهای توگاشی تا میدانِ مسابقه با مقصدی نامعلوم و سیاه شدنِ همه‌چیز، نوید از یک تغییرِ اساسی در سبکِ انیمه می‌دهد. ورودِ رسمی به پرده‌ی دوم مصادف است با پررنگ‌شدنِ تکنیکِ روتوسکُپی...

vanıa · 15/4/26

توگاشی به این علت از میدان فاصله گرفت که نمی‌خواست روزی با شکست مواجه شود. پس آسان‌ترین راهِ خروج را انتخاب کرد و وقتی از دهانش درمی‌رود که خود، شایعه‌ی مشکلاتِ سلامتی‌اش را به راه انداخته، خجالت‌زده می‌شود. او به درخواستِ آساکوسا سرانجام تن به بازگشت می‌دهد و باری دیگر آن حسِ جادوییِ ۱۰۰ متر را از نو پیدا و در عین حال با پوچیِ آخرِ خط آشناپنداری می‌کند. اما برای منحل نشدنِ کلابِ دو و میدانی توسطِ شورای دبیرستان، آن‌ها به یک عضوِ رسمیِ دیگر نیاز دارند و او کسی نیست جز نیگامی. عزمِ سفرِ گروه به خانه‌ی نیگامی، یکی از دلپذیرترین سکانس‌های Hyakuemu را رقم می‌زند و برای لحظاتی آن را به یک تجربه‌ی «شفابخش» (ایاشیکِی/Iyashikei) تبدیل می‌کند. این خصیصه‌ی شفابخشی با پذیرشِ نیگامی که هنوز...

vanıa · 15/4/26

«تو این دنیا، بعضی‌ها به دوی صدمتر اجازه می‌دن که تمامِ زندگی‌شون رو نابود کنه». نیگامی بی‌راه نمی‌گوید، تصور کنید سال‌ها تمرین و تلاش در ده ثانیه خلاصه شود و نتیجه‌ی همان ده ثانیه، آینده‌ی انسان را به او دیکته کند. می‌توانید «دوی صدمتر» را با هر هدفِ دیگری در زندگی عوض کنید تا ببینید غرق شدنِ بی‌پروا در آن هدف می‌تواند وجودیتِ یک فرد را به آن گره بزند، اسیرِ خود کند و با کوچک‌ترین ناکامی، او را به فروپاشی برساند. از‌ همین‌رو، جلوگیری تمام‌عیار از ناکامی، ترسِ اجتناب‌‌ناپذیری از شکست را در قلبِ انسان روشن می‌کند و نهایتاً پیروزی به هر قیمتی، تنها چیزی است که می‌تواند در مقابلِ این ترس قد علم کند و مواجهه با ناکامی را به تأخیر بیندازد.
اما زایتسو از آن دست کاراکترهای فرعی است که...

vanıa · 15/4/26

در غیابِ توگاشی، کومیا نیاز به یک خطِ مشیِ جدید برای پیروزی دارد. او حتی در این بُرهه نه با تکنیک و استعداد، بلکه با زور و فشار خود را به پایانِ خط می‌رساند. مسئله‌ای که کاپیتان سونِدا (Tsuneda) به شکلِ حسادت‌بار و رقت‌انگیزی به رویش می‌آورد. کومیا در گردهمایی با زایتسو به این نتیجه می‌رسد که کسبِ «افتخار» به هر قیمتی، جایز است. با این وجود که معنای زایتسو از حرف‌هایش، گذرا بودنِ زندگی و نبودنِ تضمینی در فردای بدونِ زیستن است. اما کومیا از آن روز، زندگی‌اش را وقفِ شکستنِ رکوردِ زایتسو می‌کند. داستان در انتهای پرده‌ی میانی سرعت می‌گیرد. به موازاتش، روتوسکپی انیمه شدیدتر می‌شود و جهانِ نوجوانی هر آن در تب‌‌وتابش می‌سوزد.

یوئوتو ناکاجیما (Uoto)، خالقِ «۱۰۰ متر» پیش‌تر با Orb: On...

نقد و بررسی نقد بررسی | Hyakuemu (100 Meters)

موضوعات مشابه