- تاریخ ثبتنام
- 10/5/21
- ارسالیها
- 1,359
- پسندها
- 44,688
- امتیازها
- 60,573
- مدالها
- 33
- نویسنده موضوع
- #1
استفاده از ترکهای سطحی به عنوان عضوی از ترکیببندی
از اولین باری که گواش را برداشتی، یک قانون را بارها شنیدهای: گواش را نازک بزن، لایهات را زیاد نکن، هرگز ضخیم نکش چون ترک میخورد. ترک خوردن بد است، نشانهی اشتباه است، نشانهی عجله است، نشانهی بیتجربگی. تمام کتابها و همهی آموزشها روی این نکته اتفاق نظر دارند. اما بیا برعکس فکر کنیم. اگر ترک خوردن نه یک نقص، بلکه یک تکنیک باشد چه؟ اگر همان ترکهایی که همه از آن فرار میکنند، تبدیل بشوند به عضوی از نقاشی تو، به خطوطی که هیچ قلمویی نمیتواند بکشد، به شبکهای از مسیرهای تصادفی که به اثر تو عمق و تاریخ میدهند؟ این همان چیزی است که هیچ استادی به تو یاد نمیدهد، چون خودشان هم یاد نگرفتهاند.
تکنیک پایه بسیار...
از اولین باری که گواش را برداشتی، یک قانون را بارها شنیدهای: گواش را نازک بزن، لایهات را زیاد نکن، هرگز ضخیم نکش چون ترک میخورد. ترک خوردن بد است، نشانهی اشتباه است، نشانهی عجله است، نشانهی بیتجربگی. تمام کتابها و همهی آموزشها روی این نکته اتفاق نظر دارند. اما بیا برعکس فکر کنیم. اگر ترک خوردن نه یک نقص، بلکه یک تکنیک باشد چه؟ اگر همان ترکهایی که همه از آن فرار میکنند، تبدیل بشوند به عضوی از نقاشی تو، به خطوطی که هیچ قلمویی نمیتواند بکشد، به شبکهای از مسیرهای تصادفی که به اثر تو عمق و تاریخ میدهند؟ این همان چیزی است که هیچ استادی به تو یاد نمیدهد، چون خودشان هم یاد نگرفتهاند.
تکنیک پایه بسیار...
