نظرسنجی نظرسنجی | نظرسنجی مسابقه‌ی شاهنامه‌نویسی

[MAEIN]

درود به تمامی کاربران و شرکت‌کنندگان مسابقه‌ی شاهنامه‌نویسی.

در ادامه تعدادی از اشعار ارسال‌شده‌ی داوطلبان قرار می‌گیرد که تا تاریخ ۱۴۰۵/۳/۷ فرصت دارید به پایانی تغییریافته‌ی از شاهنامه که مورد پسند شما واقع شده است رای دهید.​

 

[MAEIN]

شعر اول:
عنوان اثر: پس از آخرین بیت فردوسی

به نام خداوند جان و خرد
کز او برتر اندیشه برنگذرد
چو فردوسی آن نامه‌ی نامدار
به فرجام آورد از کارزار
نشست از پیِ رنجِ سالِ دراز
نگه کرد بر گردشِ دیرساز
به یاد آمدش رزم‌های کهن
دلیرانِ بیدارِ ایران‌سخن
ز رستم، ز سهرابِ گردِ جوان
ز سیاوشِ پاکیزه‌دل در جهان
ز کاوه که بگشاد راهِ نبرد
ز فریدون که بیدادِ ضحاک کُرد
همه نامدارانِ ایران‌زمین
شدند از جهان سوی خوابِ پسین
دلِ پیرِ دانا پراندیشه شد
که آیا بدین‌جا سخن پیشه شد؟
چو شب پرده افکند بر کوه و دشت
ز مهتاب سیمین جهان تازه گشت
پدید آمد از دور آوای گام
چو رعدی که پیچد میانِ ظلام
نخست آن یلِ نامدارِ جهان
بیامد چو کوهی میانِ مهان
بدانست شاعر که رستم بُوَد
که...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[MAEIN]

شعر دوم:

چو این‌نامه آمد به فرجام خویش
خرد شد بر من، همی‌دوست و خویش
گذشت از مه و سال، روزی شمار
بماند این سخن، یادگار و بهار
نهادم بر این قصه، مُهرِ سِپهر
که تیره نگردد، به گیتی سپهر
جهان بی‌سخن، کالبد بی‌روان
سخن زنده دارد، تن جاودان
چو من رفتنی گشتم از این سرای
به‌نام سخن، مانده‌ام در بقای
بخوانید و دانید، راز نهان
که خرد است، تاج سرِ مردمان
نیامد به گرد زبانم، دُژَم
به پایان رساندم، چو رستم عَلَم
سخن چون دُر شاهوار است و گنج
نماند به‌جا، جز به رنج و گنج
کسی کو ز دانش، به‌گیرد فروغ
نبیند در این راه، جز راه سوگ
چو فردوسیِ پاک، خفت از جهان
به‌نامش بماند، سخن، جاودان​

 

[MAEIN]

اثر سوم:

به سرما گرچه رنجید از خزان، / جوان شد دوباره گلِ بوستان.
نه شمشیرِ فتح آورد این بار، / که دانایی و عشق و پندار.
فردوسی، آن گوهرِ نابِ سخن، / نکاشت جز عشق و رَست از وَهَن.
چو رستم، دگر بار، جان یافت، لیک، / نه در تیغ و گرز و نه در روبه شیک.
بلکه در واژگانِ پارسیِ ناب، / در علم و هنر، در دلِ کارتاب.
حماسه‌ست کوشیدنِ هر سحر، / به سازندگی، عشق، با یکدگر.
به تاریخ چون بنگری، بازبین، / که ایران نمرده‌ست، ای نازنین.
زِ خاکِ سیاوش، گلی دیگر است، / که فرهنگِ ما، مَشعلِ انور است.
به گیتی، همین است رازِ بقا، / که جانِ هنر زنده باشد، روا.
هر آن کس که شد با سخن همنشین، / زِ بندِ زمان گشت آزاد و دین.
بماند به گیتی، همین یادگار، / نه از جنگ و خون، بلکه از جانِ یار.
پس ای...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[MAEIN]

شعر چهارم:

چو یزدگرد آمد به پایان کار
برفت از جهان آتش و نوبهار
ز خونِ سواران گل‌آلود مهر
نماند از کهن آتشِ بلند مهر
چو آمد شب تازیان تنگ‌تر
نبود افسر و تاج و آوازِ سر
ولی در دل هر زنی سوگوار
نیامد به گور آن سخن‌های پار
شبی از دل مادری نغمه خاست
که رستم نمرده، هنوز است و راست
پسر خواند از مادر آن داستان
ببستند از آن بیت، دیوانِ جان
ز تازی و پارسی، آمیخته
جهانی از آن رستم، انگیخته
هرکس که ایران زمین را بخواند
به گفتارِ فردوسیان زنده مانَد.
من آن چَمْروش البرزم با بالِ خون
که هر شب نوا گویم از دل برون
بسوز ای دلم، سوخت افسانه‌ام
نگه کن به گورِ شبِ خانه‌ام
بگفت این سخن فردوسی از نهان
که من ماندگارم به گاهِ خزان
من این نامور نام را سوختم
به گفتارِ پارسی...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[MAEIN]

درود به تمامی کاربران، برنده‌ی مسابقه‌ی شاهنامه‌نویسی طبق نتایج آراء کاربران، شعر اول و شاعر @✭NiLdA☽ می‌باشد.
تبریک به شرکت‌کننده‌ی گرامی، مدال مسابقات به‌زودی به شما تعلق خواهد گرفت.
سپاس از همراهی تمامی عزیزان یک‌رمانی.​