مشکلی که بسیاری از افراد با روانکاوی دارند آن است که انگار روانکاوی به شکلی از واگشت (retreat) از جهان واقعی و در نتیجه سازش با آن بدل شده است. درمان روانکاوانه جامعه را به پرسش نمیگیرد؛ بلکه ما را به جهان باز میگرداند، تنها با اندکی توانایی بیشتر برای تحمل آن، بدون هرگونه امید. روانکاوی به عنوان چیزی ضداتوپیایی و ضدسیاسی درک میشود ــ تلاشی جانکاه ولی در اساس بدبینانه برای محافظت از فرد در برابر دعاوی سرکوبگر اما گریز ناپذیر جامعه.