شایسته دلنوشته‌ی شکسته‌های خط زمان | ف.اسدی کاربر انجمن یک رمان

[G.ASADI]

***
تاریخ، می‌دانست که خاطره،
دوستدار اوست... .
تاریخ، برای زنده بودن،
نیاز به مکملی همراه داشت،
نه مجموعه‌ای از به وقوع پیوسته‌ها!

 

[G.ASADI]

***
تاریخ، از تکرار خودش، بی‌زار بود.
محجبوب بود و سربه زیر.
تا که مشام‌اش،
بوی دردسر شنید... !

 

[G.ASADI]

***
زندگی گفت که من
همان کوچِ چلچله‌هایم
تو مرا سخت مگیر!
تیشه بر ریشه نزن!
آهی از کس تو مگیر!

من همان بادِ شبگردم
که زمان،
چون شقایقی وحشی،
در آن
رقصان و گویان است.
گویای حضور تاریخ و
گویای رفیق نا رفیق!

من فرزند روزگاری‌ام
که همچون پدرش،
خیری از ادعیه‌ی نیک نبرد
لعن و نفرین بِشِنید،
کینه از دل نربود.

خاطره، قاصدکی‌ست حاضر و محضور،
همدمی راضی،
گنجه‌ای پر نور!
دردِ عشقی به سراغش آمد،
لیک از ظن و گمان دور نبود!
چون که او خاطره بود... !

 

[G.ASADI]

***
خاطره، شد عاشق و معشوق تاریخ!
بی‌حیا عاشقانه‌هایش را در تک‌تک ثانیه‌های زمان بر رخ روزگار حک می‌کرد.
تاریخ ولی هنوز هم محجوب بود سر به زیر!
هنوز هم دلش برای کودکانه‌های زمان ضعف می‌رفت... !

 

[G.ASADI]

***
خاطره رو می‌کند شمشیر جواهرنشانش را!
زانوان تاریخ می‌لرزد و می‌افتد.
تیغه‌ی برنده‌ی شمشیر خاطره، قصد دارد گذر ثانیه‌های زمان را،
مهمان همیشگی روزگار کند... !

 

[G.ASADI]

***
ابهت تاریخ شکست!
با بهت از دست دادن زمان.
خون‌خاطراتی که از دل زمان، شره کرد...
خاطره چه‌ها که نکرده بود!
حال از کودکانه‌های زمان،
فقط آواهایی که بر صفحه‌ی روزگار حک شده به جامانده،
همین!
که دیگر،
تازیخ باید سودای داشتن آن را هم به باد فراموشی بسپارد!

 

[G.ASADI]

تاریِخِ محجوب به حیا و سربه زیر، حال،
طغیان کرده!
تکرار می‌شود و تکرار
در پی یافتن اثری از خبط و خطا به قیمت از دست دادن زمان!
خاطره مگر چقدر میتوانست ظلم کند در حق روزگار،
که ریش‌سفیدشان هم، ناامید، سکوت پیشه کند!