شایسته دلنوشته‌ی شکسته‌های خط زمان | ف.اسدی کاربر انجمن یک رمان

[G.ASADI]

***
زمان، تاریخ را نمی‌شناخت.
او عادت داشت فارغ از هرجا، در گوشه‌ای، با ثانیه‌ها و دقیقه‌هایش بازی کند،
و ساعت را به اتمام برساند... .

 

[G.ASADI]

***
تاریخ تا خواست سخنی به دفاعیه بگشاید،
زمان دهانش را مهر و موم کرد.
نمی‌دانم!
شاید هم، تاریخ مقصر بود و ترسان از حقیقت... .
کسی چه می‌داند؟!

 

[G.ASADI]

***
ذهن منفی‌باف تاریخ، شروع به کار کرد:
«زمان، می‌خواست نهایت تورا ببیند، اما عمرش کفاف نداد!»

 

[G.ASADI]

***
زمان، ترسید!
فردایش را خواباند تا نیاید؛
اما تاریخ،
زرنگ‌تر از او بود:
امروز را تکرار کرد... !

 

[G.ASADI]

***
زمان می‌خواست زودتر بگذرد، تا تاریخ را، بیشتر بفهمد.
تاریخ با او کامل می‌شد و
او بدون تاریخ، هیچ بود!
درک نمی‌شد!

 

[G.ASADI]

***
تاریخ، خواست زمان را ببیند، اما نبود!
زمان، به خاطر تاریخ، از او گذشته بود.
ولی تنها چیزی که تاریخ می‌توانست ببیند، نفس‌های تند ساعت و دقیقه بود، برای رسیدن به آینده.
به راستی کدام آینده؟!

 

[G.ASADI]

***
زمان،
با گذرش، از تاریخ جلو افتاد.
باز هم ایستاد تا هاله‌ی حضور تاریخ را، از دوردست‌ها، بشناسد.
«چه خوش‌باور و خجسته طی می‌کرد»

 

[G.ASADI]

***
عصاره‌ی غیرت جان و جنون زندگی‌اش زمان شد!
از وقتی که زمان، حاضر به پا به پا بودن، در ماموریت‌های تاریخ، شد!
تا خاطره، دست از یادآوری سختی‌ها بکشد؛
تا به هدف خود برسد؛
تا عقده‌ی جاودان شدنش، ارضا شود... !
زمان فدا شد یا تاریخ؟
هیچکس نمی‌داند!

 

[G.ASADI]

***
تاریخ، با خشم بی‌سابقه‌اش،
پا روی پله‌های زمان می‌گذاشت،
و از آن فراتر می‌رفت.
از نظر تاریخ،
با خاطره بودن،
گناهی‌ست کبیره!

 

[G.ASADI]

***
نوایی از خاطره بر صفحه‌ی روزگار، ماندگار شد.
« تاریخ جان!
پله‌های ترقی را طی کردی.
پیشرفت چشمگیری بود،
تبریک جانا!»