سخن بزرگان سخن بزرگان | آروین دیوید یالوم

[~•°REZ-FA°•~]

فرد عاقل و خردمند، چه زن چه مرد، زندگی خود را صرف تعقیب محبوبیت نمی‌کند. این سراب و امیدی واهی است. محبوبیت تعیین نمی‌کند چه چیزی درست یا پسندیده است، بلکه کاملاً بر عکس محبوبیت نقش یکسان سازی و سقوط دهندگی بی‌صدا را دارد. خیلی بهتر است که در جستجوی ارزش‌ها و اهداف خود باشیم.

 

[~•°REZ-FA°•~]

انسان باید درونی آشفته و ناآرام داشته باشد تا موجب زایش ستاره‌ای درخشان شود.
***
هر چه فرد در خود بیشتر داشته باشد از دیگران کمتر خواهد خواست.

 

[~•°REZ-FA°•~]

معتقدم که خوشبخت‌ترین مردم کسانی هستند که بیشتر از هر چیزی به دنبال تنهایی و خلوت می‌روند.
***
او انسانی خوشبخت است که می‌تواند یک بار برای همیشه از فریب دادن بسیاری از مخلوقات همنوع خود اجتناب ورزد.

 

[~•°REZ-FA°•~]

ربکا اولین نفر بود که اظهار نظر کرد «خیلی راضی و قانع بودن، نیازی اندک به دیگران داشتن، هرگز اشتیاق همراهی دیگران را نداشتن. فیلیپ، این تنهایی و انزواست.»
فیلیپ گفت: «بر عکس، در گذشته در آرزوی همراهی دیگران بودم چیزی را تقاضا می‌کردم که آن‌ها واقعاً نمی‌توانستند و نداشتند که به من بدهند. آن موقع بود که تنهایی را شناختم. با آن کاملاً آشنایی دارم. نیاز نداشتن به دیگران هرگز به معنای تنها بودن نیست. خلوت‌گزینی دلخواه چیزی است که در پی آنم.

 

[~•°REZ-FA°•~]

همگی اسیر هستی و زندگی خود هستیم که انباشته از مصیبت‌های اجتناب ناپذیر است. اگر حقیقت هستی و زندگی را از پیش می‌دانستیم آن را انتخاب نمی‌کردیم. شوپنهاور می‌گوید همه ما هم قطارانی بیمار هستیم که همواره به تحمل و عشق همسایگان خود محتاجیم.

 

[~•°REZ-FA°•~]

فلسفه ، جاده کوهستانی رفیعی است… جاده‌ای خلوت که هر چه بیشتر به سمت بالا صعود می‌کنیم، خلوت‌تر می‌گردد. هر کسی که این مسیر را دنبال می‌کند باید بدون بیم و هراس هر چیزی را پشت سر رها کرده و با اطمینان خاطر راه خود را از میان برف زمستان باز کند… او به زودی جهان را زیر پای خود می‌بیند، سواحل شنی و باتلاق‌ها از دید وی ناپدید می‌شوند، نقاط ناهموار آن هموار می‌گردد، اصوات ناموزون دیگر به گوشش نمی‌رسد، و کروی بودن آن برایش نمایان می‌گردد. او همواره در هوای پاک و سرد کوهستان باقی می‌ماند و می‌تواند وقتی سرتاسر زمین در مردگی و ظلمت شب محصور است، خورشید را نظاره کند.

 

[~•°REZ-FA°•~]

هر کسی به آنچه فاقد آن است عشق می‌ورزد، اما مکرراً تأکید می‌کند که در واقع این انتخاب با نبوغ گونه‌ی انسان صورت گرفته است. بشر با روح گونه و نوع خود تسخیر شده است و این روح بر انسان فرمانروایی می‌کند، انسان دیگر به خود تعلق ندارد… زیرا در نهایت علایق خود را نمی‌جوید، بلکه علایق فرد سومی را جستجو می‌کند که قرار است به هستی پا گذارد.

 

[~•°REZ-FA°•~]

اگر نمی‌خواهیم بازیچه دستان هر فرومایه و مایه تمسخر هر نادانی شویم، اولین قدم خویشتن داری و تنهایی است.
***
شخص باید نسبت به از دست رفتن خودش در مطالب فرعی زندگی آگاه باشد. هایدگر آن راسقوط یا غرق شدن در روزمرگی نامیده است.

 

[~•°REZ-FA°•~]

می‌توان زندگی را با قطعه‌ای پارچه گلدوزی شده مقایسه کرد که هر کس در نیمه اول عمر خود روی آن را می‌بیند، اما در نیمه دوم پشت آن را. آنچه در نیمه دوم می‌بیند آنقدرها زیبا نیست، اما بیشتر آموزنده است، زیرا او را قادر می‌سازد که ببیند چگونه نخ‌ها به یکدیگر متصل شده اند.

 

[~•°REZ-FA°•~]

در تبادل نظر مکتوبی از شوپنهاور سؤال شد که آیا ازدواج خواهد کرد؟
- قصد ندارم ازدواج کنم، زیرا تنها باعث نگرانی‌ام می‌شود. -چرا این طور خواهد شد؟
-حسودی خواهم کرد، زیرا همسرم به من خیانت خواهد کرد.
- چرا این اندازه اطمینان دارید؟
- زیرا لایق آن خواهم بود.
-چرا اینگونه است؟
- زیرا ازدواج کرده‌ام!