در حال تایپ رمان از این‌جا تا هیچ‌جا | ویدا کاربر انجمن یک رمان

[vida1]

مادرم وقتی خودش با کوروش تماس گرفت، درحالی که دستانش از عصبانیت می‌لرزیدند و گویی آماده‌ی منفجر شدن بود، برعکس تصوراتم، بعد از چند بوق کوروش جواب داد. باورم نمی‌شد. من خودم را به‌خاطر فردی اذیت می‌کردم که فقط وقتی از فردی بترسد تماسش را پاسخ می‌دهد؟ ولله که این دیگر نوبر است. گوشی را بلافاصله از دست مادرم گرفتم و درحالی که با صدای بلند می‌گفتم:
- چه عجب! آقا کوروش. نمردیم و شما تلفنتان را پاسخ دادید. لطف بزرگی بود واقعاً. دست شما درد نکند!
از روی مبل بلند شده بودم و مانند مرغ سرکنده این‌طرف و آن‌طرف می‌رفتم. کوروش جوابی نداد. سکوت کرده بود. بعدش تماس را بی‌معطلی قطع کرد. می‌توانستم دلیلش را حدس بزنم. اصلاً حدس دیگر چیست؟ به خوبی می‌دانستم برای چه این‌طور می‌کند. نمی‌خواست با من حرف بزند...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[vida1]

مادرم مانتویم را روی سرم انداخت و با فریاد گفت:
- پاشو راه بیفت.
مانتویم را که جلوی دیدم را گرفته بود با خشم کنار زدم و با کلافگی نالیدم:
- باز کجا می‌رویم؟
مادرم درحالی که برعکس همیشه، روسری‌اش را تا روی پیشانی‌اش پایین می‌کشید، گویی که نمی‌خواست آشنایی او را بشناسد، با طعنه گفت:
- خوشحال باش، قرار است برویم تا رفیق شفیقت را ببینی‌.
نفس را می‌گفت. شاید چون نمی‌توانست این را قبول کند که کوروش سرخود چنین کاری کرده است. و شاید هم چون اعتقاد داشت که تمام خواهر شوهرها فتنه و دوبرهم‌زن هستند، مانند عمه آوای من. عمه آوا همیشه باور داشت که پدرم از سر مادرم هم زیادی است. حرف مفت می‌زد. هیچ‌کدام از حرف‌هایش هرگز حقیقت نداشتند. اگر هم حقیقت داشتند، پیاز داغشان را زیاد می‌کرد و بعد از آن‌که دعوایی...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.