اشعار کودکانه اشعار کودکانه | من بهارم

[تاسیان؛]

من بهارم فصل باراندوست دارم دانه ها را

سبز و خرم ، شاد و خندانبازی پروانه ها را

دوست دارم آسمان راآفتاب مهربان را

دوست دارم روی گل رارنگ گل را بوی گل را

دوست دارم ماهیان راتوی چشمه، توی دریا

دوست دارم هر کجا راباغ و بستان، کوه و صحرا

دوست دارم، دوست دارممن بهارم، من بهارم

 

[تاسیان؛]

باد
به چمن ها گفت
چمن ها
به درخت ها گفتند
درخت ها
به شاخ و برگ ها گفتند
شاخ و برگ ها
به زنبورها گفتند
زنبورها
به سینه سرخ گفتند
و سینه سرخ آواز سر داد که:
بیدار شوید
بیدار شوید
بهار این جاست!

 

[تاسیان؛]

بهار آمد
گل آمد
نسرین و سنبل آمد
گل‌های سرخ و زیبا
در باغ خانه‌ی ما
چشم‌ ها را باز کردند
با خنده ناز کردند
بنفشه دسته‌ دسته
کنار جو نشسته
در روز آفتابی
در آسمان آبی
پرنده‌ی خوش‌ آواز
پر زد و کرد پرواز
بهار آمد
گل آمد
نسرین و سنبل آمد

 

[تاسیان؛]

بهار یعنی تازگی
بهار یعنی بنفشه ها و بارون
بهار یعنی کوچه ای پر از عطر چوب
بهار یعنی آواز جدید پرنده
بهار یعنی روزهایی که طولانی تر می شن
بهار یعنی درخت جوونه زده و گودال های پر از گل
بهار یعنی بادبادک ها توی آسمون
این بهاره
برای همینه که عاشق بهارم

 

[تاسیان؛]

آهای آهای بهاره
عید اومده دوباره
گل های زرد و لاله
روئیده هر کناره
بهاره و بهاره
بهار صفا میاره
بلبل رو شاخه گل
گنجشکه رو چناره
داره آواز می خونه
این آغاز بهاره
بهاره و بهاره
بهار صفا میاره