نقد نقد و بررسی | فیلم بلندی‌های بادگیر (Wuthering Heights)

[لیلیوم]

جای تعجب نیست که امرالد فنل، فیلم‌سازی که علاقه خاصی به شوکه کردن و برانگیختن مخاطبانش دارد، جذب رمان بلندی‌های بادگیر (Wuthering Heights) اثر امیلی برونته شده باشد. این رمانی است که از همان ابتدا منتقدان را آزار داده است؛ تا جایی که یک منتقد در سال ۱۸۴۸ آن را به خاطر «فساد مبتذل و وحشت‌های غیرطبیعی‌اش» محکوم کرد. اکنون با گذشت نزدیک به ۱۷۹ سال از زمان انتشار، شاید بلندی‌های بادگیر (Wuthering Heights) به عنوان یک شاهکار کلاسیک بازشناسی شده باشد، اما همچنان با آن «دخترک سرکش و شرور» یعنی کاترین ارنشاو و رابطه پر فراز و نشیبش با هیتکلیف (مردی با درنده‌خوییِ نیمه‌متمدنانه)، افکار را تسخیر می‌کند.


دلیل ماندگاری این اثر فقط به خاطر دو...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[لیلیوم]

فنل در تلاشی جسورانه برای انجام کاری متفاوت، تصمیم گرفت فیلمی بسازد که نشان دهد وقتی برای اولین بار در ۱۴ سالگی بلندی‌های بادگیر (Wuthering Heights) را خوانده، چه احساسی به او دست داده است. این یک آزمایش سرمست‌کننده است؛ یک تفسیرِ عامدانه ضدآکادمیک که بالاخره به کاترین (با بازی مارگو رابی) و هیتکلیف (با بازی جیکوب الوردی) اجازه می‌دهد تا برای آن‌همه شهوت سرکوب‌شده کاری کنند. علامت‌های نقل‌قولی که در تیتراژ روی نام فیلم قرار گرفته‌اند، از همان ابتدا نوید می‌دهند که این اصلاً کتاب برونته نیست.

فنل داستان خود را به روایتی ساده‌تر درباره «نفرت» و موجِ اثرات آلوده‌کننده‌ی آن تقلیل می‌دهد. فیلم با یک مراسم اعدام با طناب دار آغاز می‌شود که...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[لیلیوم]

سبک زندگی فلاکت‌بار خانواده ارنشاو در تضاد آشکاری با همسایگان شادتر و مهربان‌ترشان، یعنی خانواده لینتون قرار دارد؛ کسانی که در عمارتِ با دقت آراسته‌شده‌ی «تراش‌کراس گرینج» زندگی می‌کنند. خانه آن‌ها تا بلندی‌های بادگیر فاصله چندانی (در حد پیاده‌روی) ندارد، اما چون در دره‌ای محافظت‌شده قرار گرفته، گویی دنیایی با آن فاصله دارد. کتی، درست مانند کتاب، تصمیم می‌گیرد برای داشتن یک زندگی راحت در کنار ادگار لینتون، قلب خود را نادیده بگیرد. هیتکلیف می‌شنود که کتی می‌گوید ازدواج با او باعث کسر شأنش می‌شود، و برای سال‌ها ناپدید می‌شود؛ فقط برای اینکه سال‌ها بعد، ثروتمند، تمیز و با ذهنی پر از انتقام و کمی تمایلات سلطه‌گرانه دوباره ظاهر شود. وقتی آن‌ها دوباره با هم روبرو می‌شوند، پویایی رابطه‌شان شبیه...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[لیلیوم]

الوردی در نقش هیتکلیف، مسلماً عبوس است اما برای شخصیتی که به خشمش معروف است، در اینجا اثری از آن درنده‌خویی بدوی که الوردی با وجود گریم سنگین در فیلم فرانکنشتاین (Frankenstein) به خوبی نشان داده بود، دیده نمی‌شود. این هیتکلیف بیشتر برای این در داستان حضور دارد که غصه کتی را بخورد، از او محافظت کند و او را مجازات کند. فنل با انتخاب شازاد لطیف برای نقش ادگار لینتون، عنصر نژادی مربوط به «غریبه بودن» هیتکلیف را به کلی حذف کرده است. در عوض، هیتکلیف در اینجا فقط یک یتیم اهل لیورپول است که کینه‌ای به دل دارد.رابی نقش خود را شبیه به یک «اسکارلت اوهارا»ی گوتیک بازی می‌کند؛ خودخواه، مغرور، کینه‌توز و بی‌حوصله. جالب‌ترین لحظات او زمانی است که به خاطر احساساتی که کاملاً درکشان نمی‌کند، آشفته می‌شود...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[لیلیوم]

میل به تابوشکنی و برانگیختن احساسات، فنل را با فیلم زن جوان آتیه‌دار (Promising Young Woman) (یک داستان انتقام‌جویانه، رنگارنگ و ساختارشکنانه‌) بر سر زبان‌ها انداخت. فیلم سالتبرن (Saltburn) نیز شاید در میان تمام آن عیاشی‌های سرخوشانه‌اش مسیر داستان را گم کرده باشد، اما معمولاً برای هر چیزی که فنل تصمیم می‌گیرد نشان دهد (حتی صحنه بلعیدن آب وان حمام توسط یک فرد جاه‌طلب) حداقل یک توجیه نسبی وجود دارد.

او به روش آشفته اما ادیبانه خود، ظرفیت انسان برای ابتذال را کاوش می‌کند و در مقابل، توده‌ی مخاطبان را به لبه‌ی مرزی از سرگرمی و خجالت‌زدگی می‌کشاند که گاهی وسوسه‌انگیز و گاهی طاقت‌فرساست. شاید فکر کنید که واژه «عوام‌پسند» بزرگترین توهینی است که می‌توانید به فیلم‌های او بکنید؛ با این حال، به...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.