نقد و بررسی نقد و بررسی | فیلم جیغ ۶ (Scream VI) | میراث وس کریون

[*WINCHESTER*]

چرا؟ چون کاملا امکان رفتن ذهن مخاطب به سمت اشتباه وجود دارد. اصلا بعید نیست که هویت قاتل را غلط حدس بزنید و موقع شناخت قاتل اصلی سورپرایز شوید. در عین حال وقتی گوست فیس اصلی نقاب از چهره برمی‌دارد، داستان مزخرف نمی‌شود. چون اگر به عقب برگردید، طی چند سکانس فیلم می‌توانید نشانه‌هایی را پیدا کنید که به قاتل بودن او اشاره دارند.



البته که فیلم Scream VI به‌طور کامل پیرو ساختار سینمای اسلشر است و در این نوع از فیلم اسلشر، همه‌ی ترفندهای داستانی باید کم‌وبیش روی دلهره‌آور بودن تاثیر بگذارند. فیلم در زمانی نشان می‌دهد کار خود را بلد است که طی یکی از مهم‌ترین سکانس‌ها، فریب خوردن مخاطب در زمینه‌ی شناخت قاتل اصلی، باعث افزایش تعلیق می‌شود. در...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[*WINCHESTER*]

ابزارهای داستانی فیلم‌های اسکریم همچون قدرت بیش از اندازه زیاد برخی از کاراکترها در چند موقعیت، این‌جا هم حضور پررنگی دارند. همان ابزارهایی را می‌گویم که می‌توانند به‌شدت این فیلم‌ها را در نگاه افراد بی‌علاقه به نسخه‌ی عامه‌پسند سینمای اسلشر هالیوود، مسخره جلوه دهند. همین ابزارهای داستانی می‌توانند برای خیلی‌ها جذاب باشند؛ مخصوصا باتوجه‌به شجاعت Scream 6 در تبدیل شدن به یکی از خونین‌ترین فیلم‌های مجموعه.

 

[*WINCHESTER*]

موقعیت‌های عجیب‌وغریب غیر واقعی مثل مورد حمله قرار گرفتن شدید در مترو جلوی چندین و چند نفر بدون اینکه حتی یک آدم ببیند، در ساختار این فیلم‌ها جا می‌گیرند. چون داستان را جلو می‌برند و کاراکترها را بیشتر درگیر فرار از دست قاتل می‌کنند.

 

[*WINCHESTER*]

همه می‌دانند که یک داستان درگیرکننده باید منطق روایی داشته باشد. ولی بعضی از مواقع فراموش می‌کنیم که منطقِ داستانی یک اثر باید در جهان خود آن قصه برقرار شود؛ نه اینکه همه‌ی داستان‌گویی‌ها بخواهند از منطق دنیای واقعی پیروی کنند. البته که هر مخاطب می‌تواند منطق‌های روایی یک زیرژانر یا یک مجموعه را دوست داشته باشد یا نداشته باشد. ولی دیدگاه او نباید با منطق روایی داشتن یا نداشتن یک اثر، اشتباه گرفته شود.



در این بین یکی از ایرادهایی که فیلم Scream VI هم مثل تعداد زیادی از آثار چند سال اخیر ژانر وحشت از آن رنج می‌برد، شکست خوردن در پر کردن درست سکانس‌های غیرترسناک است. بسیاری از فیلم‌های ترسناک عامه‌پسند چند سال اخیر به‌شدت در حفظ جذابیت...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[*WINCHESTER*]

ماجرا از این قرار است که در چنین فیلم‌هایی، فیلم‌سازها معمولا الگوهای جواب پس‌داده برای سکانس‌های قتل، سکانس‌های فرار از دست قاتل، سکانس‌های مبارزه با قاتل و سکانس‌های مخفی شدن از دست قاتل را می‌شناسند. مشکل وقتی به وجود می‌آید که برنامه‌ی خاصی برای سکانس‌های دیگر وجود ندارد. یک‌جورهایی مخاطب همواره منتظر است که سکانس قابل‌توجه بعدی از راه برسد. البته که قضیه محدود به سینمای اسلشر نیست. در بسیاری از فیلم‌های ترسناک دیگر هم مانور اصلی روی سکانس‌های ترسناک داده می‌شود. گویا فقط سکانس‌هایی بین آن‌ها وجود دارد تا صرفا در آن‌ها یک‌سری اتفاقات رندوم برای کاراکترها رخ دهند.

 

[*WINCHESTER*]

هنگامی که به بیشتر از دو دهه‌ی قبل برگردیم و فیلم جیغ سال ۱۹۹۶ میلادی را ببینیم، متوجه می‌شویم که چه‌طور سینمای اسلشر می‌تواند حتی خارج از فضای سکانس‌های کلیدی هم پرمحتوا باشد. وس کریون در آن اثر از تک‌تک فضاسازی‌ها و دیالوگ‌ها برای بحث در رابطه با تاثیر آثار ترسناک روی مخاطب بهره برد و نقش آن‌ها در زندگی افراد متفاوت را به تصویر کشید.



در آخر برای قضاوت منصفانه‌ی فیلم Scream 6 باید به یاد داشت که کارگردان‌های آن، قصه را از شهر خیالی و کوچک Woodsboro ایالت کالیفرنیا بیرون آوردند، بدون سیدنی پرسکات داستان گفتند و هویت یک قاتل ماسک‌دار را طی سکانس افتتاحیه تماشا کردند. آن‌ها در حالی موفق به ساخت یک فیلم جیغ قابل پذیرش شدند که چند اِلِمان...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[*WINCHESTER*]

Scream 6 دستاورد تازه‌ای برای سینمای اسلشر ندارد، اما ارزش میراث وس کریون را می‌فهمد و طرفدارهای جیغ را سرگرم می‌کند. سینمای عامه‌پسند امروز، پر از دنباله‌های غیر قابل تحملی است که به هویت مجموعه‌ها توهین می‌کنند. در این شرایط درود بر اثری که از خودش و مجموعه‌اش خجالت نمی‌کشد.

منبع: زومجی