- تاریخ ثبتنام
- 29/7/25
- ارسالیها
- 1,291
- پسندها
- 4,095
- امتیازها
- 20,073
- مدالها
- 19
- نویسنده موضوع
- مدیر
- #1
اگر به فیلمهای سفر در زمان علاقه دارید، فیلم Predestinantion را نباید به عنوان یکی از جالبترینشان از دست بدهید.
نقد و بررسی نقد و بررسی | فیلم Predestination – تقدیر
- نویسنده موضوع *WINCHESTER*
- تاریخ شروع
- پاسخها 8
- بازدیدها 9
- کاربران تگ شده هیچ
- تاریخ ثبتنام
- 29/7/25
- ارسالیها
- 1,291
- پسندها
- 4,095
- امتیازها
- 20,073
- مدالها
- 19
- نویسنده موضوع
- مدیر
- #2
تماشای فیلمهایی که به سفرهای زمانی میپردازند و داستانشان حول و حوشِ خطهای زمانی موازی و پارادوکسها و پیچیدگیها و توضیحات علمی و اتفاقات عجیب و غریبی که بازی با زمان به همراه میآورند میچرخند خیلی کیف میدهد! البته اگر تعریف شما از کیف بُردن مثل من آزار دادن مغز بیچارهتان باشد. لذت تماشای اینجور فیلمها این است که از یک طرف در حال تماشای یک فیلم هستیم که به خودی خود سرگرمکننده است و از طرف دیگر این فیلم قرار است به موضوعی بپردازد که همیشه آدمهای عادی که هیچ، بلکه دانشمندان را هم شیفته و سردرگم خودش کرده است: زمان. بهترین فیلمهای سفر در زمان نه تنها بهمان نشان میدهند که عنصر زمان که برای اکثر ما به حرکتِ سه عقربه در ساعتهایمان خلاصه شدهاند، در واقع چقدر پیچیدهتر از چیزی...
امضا : *WINCHESTER*
- تاریخ ثبتنام
- 29/7/25
- ارسالیها
- 1,291
- پسندها
- 4,095
- امتیازها
- 20,073
- مدالها
- 19
- نویسنده موضوع
- مدیر
- #3
فیلمهای سفر در زمان زیادی هستند که مغزهایمان را تا مرز آب شدن بردهاند. از «۱۲ میمون» و «لوپر» گرفته تا «جرایم زمانی» و البته «پرایمر»، خدای فیلمهای سفر در زمان. بنابراین چالش اینجور فیلمها این بوده است که به دنبال ایدهی تازهای در این حوزه باشند و خلاقیت به خرج بدهند. چون طبیعتا دیگر یک سفر معمولی به گذشته و آینده و برخورد با عواقبش هیجانانگیز نیست. بعضیوقتها فیلمی مثل «جرایم زمانی» را داریم که حال و هوای ترسناکی به خود میگیرد و بعضیوقتها مثل کاری که «پرایمر» انجام داد، سفر در زمان به حدی واقعگرایانه و بدون کمک روایت میشود که حتی توضیح فیلم را هم به امری تقریبا غیرممکن تبدیل میکند. یکی از بهترین فیلمهای سفر در زمان قرن بیست و یکم که به اندازه دیگر فیلمهای این زیرژانر...
امضا : *WINCHESTER*
- تاریخ ثبتنام
- 29/7/25
- ارسالیها
- 1,291
- پسندها
- 4,095
- امتیازها
- 20,073
- مدالها
- 19
- نویسنده موضوع
- مدیر
- #4
اگر قرار باشد فهرستی دربارهی پیچیدهترین فیلمهای سفر در زمان تهیه کنم، مطمئنا «تقدیر» جایی در بالاترین ردههای آن قرار میگیرد.
امضا : *WINCHESTER*
- تاریخ ثبتنام
- 29/7/25
- ارسالیها
- 1,291
- پسندها
- 4,095
- امتیازها
- 20,073
- مدالها
- 19
- نویسنده موضوع
- مدیر
- #5
اگر قرار باشد فهرستی دربارهی پیچیدهترین فیلمهای سفر در زمان تهیه کنم، مطمئنا «تقدیر» جایی در بالاترین ردههای آن قرار میگیرد. اگر از صحنههای افتتاحیهی مبهم فیلم فاکتور بگیریم، موتور اصلی داستان زمانی روشن میشود که مرد جوانی که خیلی شبیه نسخهی زنِ لئوناردو دیکاپریو است وارد کافهای خلوت در نیویورک میشود و به متصدی بار میگوید داستان زندگیاش چیزی است که او تاکنون نشنیده است. متصدی بار که به شنیدن داستانها و وراجیهای مردم عادت کرده، یک بطری نوشیدنی سر اینکه آیا داستان زندگی مرد شگفتزدهاش میکند یا نه شرط میبندد. دیکاپریو شروع به تعریف کردن داستان زندگیاش میکند؛ داستانی که شامل چیزهای عجیب و غریبی میشود. داستانی که از قرار گرفتن دختر نوزادی روی پلههای یک یتیمخانه شروع...
امضا : *WINCHESTER*
- تاریخ ثبتنام
- 29/7/25
- ارسالیها
- 1,291
- پسندها
- 4,095
- امتیازها
- 20,073
- مدالها
- 19
- نویسنده موضوع
- مدیر
- #6
«تقدیر» فیلمی است که گرچه با بودجه و پروداکشنِ نه چندان بزرگی ساخته شده، اما تا دلتان بخواهد از لحاظ ایده و خلاقیت، جاهطلبانه است.
ایتن هاوک نقش مامورِ یک سازمان فوقسری دولتی را برعهده دارد که اسم و رسم خاصی ندارد و با استفاده از ماشین زمانی به شکل کیفِ ویولن در زمان سفر میکند. او در جستجوی تروریستی معروف به «بمبگذار شکستخورده» است؛ کسی که حملهی بعدیاش در نیویورکِ سال ۱۹۷۵ به کشته شدن هزاران نفر منجر خواهد شد. در نتیجه هاوک به این تاریخ عقب میرود و در ظاهر یک متصدی بار شروع به گفتگو با مردی به اسم جان (سارا اسنوک) میکند. به همین دلیل ما شک میکنیم که شاید جان همان بمبگذارمان است و مامور در حال سرگرم کردن او برای گرفتن مچش در زمان درست...
ایتن هاوک نقش مامورِ یک سازمان فوقسری دولتی را برعهده دارد که اسم و رسم خاصی ندارد و با استفاده از ماشین زمانی به شکل کیفِ ویولن در زمان سفر میکند. او در جستجوی تروریستی معروف به «بمبگذار شکستخورده» است؛ کسی که حملهی بعدیاش در نیویورکِ سال ۱۹۷۵ به کشته شدن هزاران نفر منجر خواهد شد. در نتیجه هاوک به این تاریخ عقب میرود و در ظاهر یک متصدی بار شروع به گفتگو با مردی به اسم جان (سارا اسنوک) میکند. به همین دلیل ما شک میکنیم که شاید جان همان بمبگذارمان است و مامور در حال سرگرم کردن او برای گرفتن مچش در زمان درست...
امضا : *WINCHESTER*
- تاریخ ثبتنام
- 29/7/25
- ارسالیها
- 1,291
- پسندها
- 4,095
- امتیازها
- 20,073
- مدالها
- 19
- نویسنده موضوع
- مدیر
- #7
معمولا در فیلمهایی که به جای شخصیتهایشان، نان داستان پرپیچ و تابشان را میخورند، بازیگران چندان به چشم نمیآیند. چنین چیزی اما دربارهی «تقدیر» صدق نمیکند. ایتن هاوک کسی است که همیشه به خاطر هنرنماییهایش در فیلمهای مستقل و هنری شناخته میشود؛ به عنوان کسی که آنقدر در مقابل دوربین راحت است که بعضیوقتها ممکن است جزییات و پیچیدگی بازیاش را نادیده بگیرید. کاریزمای خاص هاوک یکی از چیزهایی است که تاثیر مستقیمی در جذابیت این فیلم دارد. بخش قابلتوجهای از فیلم به گفتگوی طولانی و ساکنِ هاوک با مشتریاش در کافهای که گفتم اختصاص دارد. بخشی که در جریان آن هیچ اتفاقِ علمی-تخیلیای نمیافتد و همهچیز گردنِ بازیگران است تا تماشاگران را تا رسیدن به اصل ماجرا درگیر نگه دارند. همهچیز اما به...
امضا : *WINCHESTER*
- تاریخ ثبتنام
- 29/7/25
- ارسالیها
- 1,291
- پسندها
- 4,095
- امتیازها
- 20,073
- مدالها
- 19
- نویسنده موضوع
- مدیر
- #8
تقدیر از پیش نوشته شدهی انسانها یا آزادی عمل ما در تغییر مسیر زندگیمان، یکی از مهمترین سوالات فلسفی تاریخ بشر است که فیلسوفهای زیادی با آن دست و پنجه نرم کردهاند و میکنند. ما دوست داریم باور داشته باشیم که افسارِ تکتک لحظاتمان دست خودمان است، اما چه میشود اگر تمام کارهایی که میکنیم و تمام تصمیماتی که میگیریم جزیی از سرنوشتی باشند که راه فراری از آن نیست؟ «تقدیر» با این سوال سروکار دارد و جواب ترسناکی هم برایش دارد. در فیلم کاراکترها در یک چرخهی تکراری گرفتار شدهاند و سرنوشتشان طوری توسط نیرویی بالاتر برنامهریزی شده است که بارها اشتباه کنند و بارها در تلاش برای منحرف شدن از مسیرشان شکست بخورند. «تقدیر» دنیایی را به تصویر میکشد که زندگیت بدون اینکه خودت بدانی، حاصل سلسله...
امضا : *WINCHESTER*
- تاریخ ثبتنام
- 29/7/25
- ارسالیها
- 1,291
- پسندها
- 4,095
- امتیازها
- 20,073
- مدالها
- 19
- نویسنده موضوع
- مدیر
- #9
فقط بزرگترین گلهای که به برادران اسپیرگ دارم، تلاششان برای شیرفهم کردن تماشاگران است. شاید درخواست عجیبی به نظر برسد، اما جذابیت «تقدیر» بیشتر میشد، اگر سازندگان معمای مرکزی فیلم را مبهمتر روایت میکردند. در حال حاضر هم پس از اتمام فیلم مطمئنا مغزتان را منفجر پیدا میکنید، اما فیلم با وجود پتانسیلی که داشته، جای خاصی برای جستجوهای شخصی تماشاگران نمیگذارد. بعضیوقتها فیلم از مسیر اصلیاش خارج میشود و معمای مرکزیاش را همچون یک فیلم توضیحی یوتیوبی بهطرز بسیار آشکاری تشریح میکند. بنابراین به جای اینکه در پایان فیلم فقط از اتفاقی که افتاده سرنخهای پراکندهای داشته باشید و برای تماشا و جستجوی بیشتر اشتیاق داشته باشید، به لطف توضیحات آشکار سازندگان، از حدود ۹۰ درصد از اتفاقاتی که...
