فلسفی فلسفه | قدرت قلم

[ANAM CARA]

چرا خداوند به قلم قسم خورد؟​

«ن ۚ وَالْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ»

شاید در نگاه اول قلم فقط وسیله‌ای برای ثبت کلمات باشد. اما اگر عمیق‌تر نگاه کنیم، قلم یکی از عجیب‌ترین قدرت‌هایی است که به انسان داده شده است.
زیرا انسان دو بار زندگی می‌کند:
یک بار در جهان بیرون،
و یک بار در جهان درون.
بخش بزرگی از رنج‌ها، ترس‌ها، آرزوها و حتی هویت ما در جهان درون اتفاق می‌افتد.
اما جهان درون تا زمانی که نوشته نشود، مبهم است.
شاید مهم‌ترین قدرت قلم همین باشد:
نوشتن، نامرئی را مرئی می‌کند.
وقتی چیزی فقط در ذهن ماست، شکل ثابتی ندارد. احساسات، افکار و ترس‌ها در ذهن مدام تغییر می‌کنند، بزرگ می‌شوند، کوچک...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[ANAM CARA]

بعضی‌ها می‌گویند:
«شکرگزاری را بنویس.»
«اهدافت را بنویس.»
«آرزوهایت را بنویس.»

و بسیاری تصور می‌کنند این صرفاً یک توصیهٔ انگیزشی است. اما مسئله عمیق‌تر از این حرف‌هاست.
انسان به چیزی که به آن توجه می‌کند، جان می‌دهد.
نوشتن، نوعی توجه متمرکز است. وقتی نعمتی را می‌نویسی، ذهنت مجبور می‌شود آن را ببیند.
وقتی هدفت را می‌نویسی، ذهنت مجبور می‌شود آن را جدی بگیرد. وقتی رنجت را می‌نویسی، ذهنت دیگر نمی‌تواند آن را در تاریکی پنهان کند.
قلم، نور آگاهی را روی چیزهایی می‌اندازد که پیش‌تر در سایه بودند.​

 

[ANAM CARA]

اما قدرت واقعی قلم شاید در جای دیگری باشد.
انسان موجودی است که با روایت زندگی می‌کند.
ما جهان را آن‌گونه که هست تجربه نمی‌کنیم؛ما جهان را آن‌گونه که برای خود روایت می‌کنیم تجربه می‌کنیم.
دو نفر ممکن است دقیقاً یک اتفاق را پشت سر بگذارند، اما یکی آن را شکست بداند و دیگری آن را آغاز یک مسیر جدید.
چه چیزی تفاوت را ایجاد کرده است؟
روایتی که هرکدام از آن اتفاق ساخته‌اند.
نوشتن، ابزار ساختن روایت است. وقتی می‌نویسی، در حال معنا دادن به زندگی خود هستی.
و انسانی که بتواند معنای زندگی خود را تغییر دهد، زندگی خود را تغییر داده است.​

 

[ANAM CARA]

شاید به همین دلیل باشد که در بسیاری از سنت‌های عرفانی و دینی، کلمه و نوشتن جایگاه مقدسی دارند.
زیرا پیش از آنکه جهان ساخته شود، معنا ساخته می‌شود. و معنا از کلمه متولد می‌شود.
انسان ابتدا چیزی را در ذهن خود می‌نویسد،سپس آن را در زندگی خود می‌سازد.
هر ساختمانی قبل از آنکه از سنگ ساخته شود، از یک طرح آغاز شده است.
هر تمدنی پیش از آنکه در زمین شکل بگیرد، در کلمات شکل گرفته است.
هر انقلاب، هر کتاب، هر اختراع و هر شاهکار هنری، روزی فقط چند کلمه روی یک صفحه بوده است.​

 

[ANAM CARA]

شاید راز قسم خوردن خدا به قلم همین باشد.
قلم فقط ابزار نوشتن نیست.
قلم، ابزار آفرینش است.
البته نه آفرینش جهان، بلکه آفرینش «نسخهٔ انسانی جهان». ما با قلم، واقعیت بیرونی را خلق نمی‌کنیم؛اما شیوهٔ دیدن، فهمیدن و معنا کردن آن را خلق می‌کنیم.
و گاهی تغییر معنا،از تغییر واقعیت هم قدرتمندتر است.
شاید به همین دلیل است که یک قلم می‌تواند سرنوشت یک انسان را عوض کند.
زیرا پیش از آنکه زندگی تغییر کند،باید داستانی که دربارهٔ آن برای خود تعریف می‌کنیم تغییر کند.

منبع: Al​