سخن بزرگان سخن بزرگان | گوستاو فلوبر

[~•°REZ-FA°•~]

آینده نگرانمان می‌کند، گذشته ما را رها نمی‌کند و به همین خاطر، سر از حال در نمی‌آوریم.
***
و اما تظاهر به شادی، رنجی‌ست ژرف‌تر از خود اندوه.

 

[~•°REZ-FA°•~]

آه! کاش می‌توانستم به سرزمینی بگریزم که در آن لباس نظامی به چشم نخورد، که صدای طبل جنگ به گوش نرسد، که سخن از کشتار به میان نیاید... ای کاش می‌توانستم ...!
***
انسان اندوهش را فراموش نمی کند،
بلکه خود را وادار می کند آن را تاب بیاورد.

 

[~•°REZ-FA°•~]

سفر کردن آدمی را متواضع می‌سازد. تازه می‌فهمیم چه جای کوچکی را در این دنیا اشغال کرده‌ایم.
***
بیایید به یکدیگر عشق بورزیم، وگرنه از دست می‌رویم...
بیایید ویران کنیم. حاشا کنیم،‌ سیاست را نابود کنیم؛ چرا که بینمان جدایی می‌افکند و در برابر هم مسلّح‌مان می‌سازد... .

 

[~•°REZ-FA°•~]

مطمئن باش که این روزها هر کسی از مشکلی غیرقابل درک رنج می‌برد. زندگی تشکیل شده از بلاهایی پی در پی است که به قلب انسان مشت می‌کوبد. اما وظیفه در همین‌جاست؛ باید ادامه دهیم.

 

[~•°REZ-FA°•~]

احتیاجی نمی‌بینم بروم کلیسا، وسایل نقره‌اش را ببوسم و به خرج خودم یک مشت دلقک را پروار کنم که خورد و خوراکشان از خود ما بهتر است. چون که خدا را می‌شود توی جنگل، توی مزرعه هم نیایش کرد، یا حتی فقط با تماشای گنبد... .

 

[~•°REZ-FA°•~]

باید خندید و گریست، عشق ورزید، کار کرد، لذت برد و رنج کشید… . این به نظر من هستی حقیقی انسان است.
***
تو را دوست دارم، آن سان که هرگز کسی را دوست نداشته‌ام و دوست نخواهم داشت. تو یگانه هستی و خواهی ماند. بی‌هیچ قیاسی با دیگری.

 

[~•°REZ-FA°•~]

با همه سرخوردگی‌هایی که در زندگی هست خیلی لذت بخش است که آدم بتواند فکرش را روی شخصیت‌هایی والا، احساس‌هایی پاک و چشم اندازهای پر از خوشبختی متمرکز کند.