سخن بزرگان سخن بزرگان | آنتوان دوسنت اگزوپری

[~•°REZ-FA°•~]

اگر به آدم‌بزرگ‌ها بگویی: «یک خانه‌‌ی آجری قرمز و قشنگ دیدم که پنجره‌هایش پر از شمعدانی و پشت بامش پر از کبوتر بود»، محال است که هیچ تجسمی درباره‌ی این خانه در ذهنشان به‌وجود بیاید. باید به آن‌ها بگویی: «خانه‌ای دیدم که صدهزار فرانک می‌ارزه.» تا با هیجان فریاد بکشند: «وای چقدر قشنگه!»

 

[~•°REZ-FA°•~]

شماره‌ی یکم را که به‌عنوان آزمایش هنوز پیش خودم نگه داشته‌ام، نشانش می‌دادم و از او می‌خواستم بگوید که آن نقاشی چیست؟ اما جواب آن‌ها همیشه این جمله بود: «خب! معلومه؛ این یک کلاهه»! درنتیجه من دیگر نه راجع به مار بوآ و نه درباره‌ی جنگل‌های بکر و نه ستارگان با آن‌ها حرف نمی‌زدم.

 

[~•°REZ-FA°•~]

«همه‌ی آدم‌ها ستاره دارند؛ اما ستاره‌ها برای آدم‌های مختلف معناهای مختلفی دارند. برای بعضی از آن‌ها که مسافرند، ستاره‌ها حکم راهنما را دارند. برای بقیه چیزی بیشتر از چراغ‌های کوچک آسمان نیستند. برای آن‌ها،‌ که کاشف هستند، ستاره‌ها در حکم معما هستند. برای دوست تاجرم ستاره حکم ثروت را داشت؛ ولی ستاره‌ها همگی ساکتند. تو، ‌ستاره‌های تو با همه فرق داری.»

 

[~•°REZ-FA°•~]

تو بر می‌گردی، همه چیز از نبودن تو حکایت می‌کند؛ به جز دلم که همچون دانه‌ای در تاریکی خاک، در انتظار بهار می‌تپید، تو برمی‌گردی، می‌دانم... .
***
در زیر سکوت تو گنجی است، خاموش و مغرور، همچون میراث یک دهکده دور، گنجی پنهان در خطر هجوم غارتگران، گنجی که من دیده‌ام و خود را به ندیدن می‌زنم... .

 

[~•°REZ-FA°•~]

همیشه شانس دیگرى خواهد بود، دوستى دیگر، عشقى دیگر، نیرویى دیگر. براى هر پایانى همیشه آغازى خواهد بود... .
***
از دورها، از دورها می‌آیی و فقط یک چیز، یک چیزِ کوچک در زندگی من جا به جا می‌شود. این که دیگر بدون تو در هیچ کجا نیستم!

 

[~•°REZ-FA°•~]

بزرگ مردمان بخشنده این است که با همه‌ی توان خود، افق‌های بیکران را در برمی‌گیرند.
***
راستی و درستی، زبانیست که همگان را آزادگی می‌بخشد.

 

[~•°REZ-FA°•~]

در صحرا، آدم‌ها همیشه آزاد هستند و از گنج‌های آشکار و دیدنی، جانبداری نمی‌کنند؛ چرا که صحرا برهنه است و فقط می‌توان از یک گستره‌ی پنهان و ناپیدا جانب‌داری کرد.