دیالوگ نویسی تمرین دیالوگ نویسی | فاطمه محمدی اصل کاربر انجمن یک رمان

[میم.فـــا๛]

- خانم مینو پیمانی، متهم ردیف اول پرونده‌‌پهلوشکسته. قصدت از هفیده بار فرو بردن قیچی در پهلوی قربانی، آقای خردمند چی بوده؟
+ هی ترمز! قبل بازجویی، اسمتو بگو.
- خانم پیمانی، اینجا ته خطه مثل آدم جواب منو بده.
+ اسمتون؟
- حق دونستن نداری.
+ شل کن. یه اسمه دیگه.
- چرا انقد کنجکاو اسم منی؟
+ نترس، بالاخره باید بدونم قربانی بعدیم کیه!

 

[میم.فـــا๛]

- شما چه فکری با خودتون کردین؟
+ هیچ!
- اقای محترم هیچ نشد جواب.
+ چی میخوای بشنوی؟
- حقیقتو.
+ یاد بگیر حقیقت و فقط باید دید. اونم با دوتا چشمای خودت!

 

[میم.فـــا๛]

- ترو به خدا حرف چرند نزن نینا.
+ اینکه میگم ببخش چرنده؟
- آدما لایق بخشش نیستن دختر جون.
+ آهان...پس یادت باشه یکی هم پیدا میشه تورو نمی‌بخشه!
- ببین، بخششی که فقط زبونن باشه رو نمی‌خوام. لای جرز دیوار میخوره.
+ باور کن الان تو داری چرند میگی!
- باشه نینا اصلا من چرند میگم. آدما شاید بگن بخشیدنت؛ اما همیشه ‌ته‌ته قلبشون یه کینه‌ای از تو دارن. نیازی نیست هم دیگرو سیاه کنیم، بهتره همیشه رو بازی کنیم.
+ نمی‌بخشی؟
- بیا باز چرند گفت... .

 

[میم.فـــا๛]

ـ این شاید آخرین راهمون باشه.
+ هیس! یادت باشه آخرین راه‌ها، همیشه شروع یه راه‌های دیگه هستن... .