در حال تایپ رمان من ارگ بمُ تو نقش جهانی | فاطمه محمدی اصل کاربر انجمن یک رمان

[میم.فـــا๛]

نام رمان:

من ارگ بمُ تو نقش جهانی

نام نویسنده:

فاطمه محمدی اصل (آتریامین)

ژانر رمان:

عاشقانه‌، اجتماعی، درام، تراژدی، معمایی

کد رمان: 5798
ناظر: @ANAM CARA



در حال بررسی برای BNY... .


خلاصه:
هیچ‌کس نمی‌دانست پشت نقابِ سفیدِ آن بازیگرِ تازه‌وارد، چه گذشته‌ سیاهی پنهان است!
شیده سازگار، آن عروسک چینی بلوطی آمده بود تا شهرت پیدا کند، اما صحنه، قتلگاه آرامشش شد.
دیدار ناگهانی‌اش با هنرپیشه‌ای معروف، همچون تماشای سقوط فرشته‌ها نحس رقم می‌خورد.
هر پرده از نمایش آن دو نفر، گره‌ای از گذشته باز می‌کند. رازهایی که سال‌ها در سکوت مانده‌اند، حالا باید یکی‌یکی خون پس بدهند.
و میان عموم قصه، تنها یک حقیقت باقی می‌ماند:
«در این اپرا، همه...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[Mobina.Yahyazade]

«به نام داعیه‌ی سر متن‌ها»

نویسنده‌ی عزیز، ضمن خوش‌آمد گویی، سپاس از انتخاب این انجمن برای منتشر کردن رمان خود،
خواهشمندیم قبل از تایپ رمان خود قوانین زیر را به دقت مطالعه فرمایید!
قوانین جامع تایپ رمان

آموزش قرار دادن رمان را در تاپیک زیر دنبال کنید.
نحوه‌ی قرار دادن رمان در انجمن برای مطالعه کاربران

و برای پرسش سوالات و اشکالات خود در رابطه با رمان به لینک زیر...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[میم.فـــا๛]

سخن نویسنده:
قبل از شروع باید بگم این رمان رو یک قوانین و عقیده موجود نمی‌چرخه. تماما، هرچه هست رو ذهن من ساخته.
( من اگر بمُ تو نقش جهانی) اولین کار جدی من به حساب میاد که حدود چهار سالی روی ایده و بازنویسی فکر کردم. سرگذشت واقعی نیست، اما بدونید خیال هم نیست.
در آخر منو و این قصه‌ با تمام کم و کاستی‌ها مشتاق نظرات مثبت و منفی شما هستیم، مرسی که حمایت می‌کنید.
_______________________________________________...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[میم.فـــا๛]

به نام تو که هم قصه نانموده دانی
هم نامه نانوشته خوانی​

پردهٔ آغازین بالا می‌رود.
نمایش شروع می‌شود،
و راوی اینچنین می‌گوید:
«آدمی در آستانهٔ مرگ، همه چیز را از یاد می‌برد،حتی عشق را؛ اما دخترک، احمقانه نگران انگشتان مردی‌ است که داشت گورش را می‌کند!»
در عصر یکی از روزهای مرداد ماه، من بودم با دندان‌های خرگوشی و موهای بسیار موج‌دارم. شال‌گردن قهوه‌ای سوخته‌ام را دور بینی پیچیده و لبهٔ کلاه بارانی‌ام را تا ابرو پایین آوردم. دور از چشم مادر، گلی از باغچه کنده و در بارانِ ریزِ عصرگاهی یواشکی از خانه گریختم.
در آن هوای سرد سگ هم کتک می‌زدی بیرون نمی‌آمد؛...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[میم.فـــا๛]

در خیابان ولیعصر، بی‌باران و بی‌خنده چکمه‌هایم راه را طی می‌کردند.
دقیقه‌ها می‌گذشت و در هر ثانیه‌‌اش دائم زمزمه می‌کردم:
«دیدی هیچکس دوست نداره؟ همه مثل بابا ولت می‌کنن میرن. تو خیلی بدبختی شیده، خیلی بدبخت!»
آن عصر بارانی تمام شد؛ اما عشقم به تو هرگز... .
بارها و بارها به کوچه مهین و کارگاه آمدم.
بارها و بارها برخلاف محبتی که ازت دیده بودم؛ بیرونم کردی و قلبم را شکستی؛ ولیکن روحم انگار آنجا کسی را جا گذاشته بود که نمی‌توانست دست بکشد.
شرط کردم یک بار دیگر بیایم و اینبار یواشکی شما را، جانم را بنگرم.
آمدم و جان دادم!
آمدم و این آمدن شد بار آخر، آخرین باری که چنان ورق را برگرداند گویی سیل باغ شکوفه را ببلعد.
در میان این سیل، نگاه مینافام توست که برایم ابدی می‌شود؛...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[میم.فـــا๛]

قد بسیار بلند و بالایی دارد. برای نگاه کردن به چهره‌اش باید آنقدر سرم را بالا بگیرم که ناگهان گردنم صدای«قرچ» بدهد. بابا لنگ‌درازی است برای خودش.
هیچ نمی‌گوید و تنها با ابرو به ساعتِ بندِ سبزش اشاره می‌زند؛ این یعنی هرچه سریع‌تر بگو و شرت را کم کن.
آب دهانم را از روی استرس پر صدا قورت می‌دهم و کلاسورم را بیشتر بغل می‌گیرم.
حسابی از مرد جدی و عبوس روبه‌رویم می‌ترسم؛ ولی اگر او استادِ دانشگاه است منم استادِ مخفی کردن ترس‌هایم هستم.
ابرو درهم کشیده شاکی می‌گویم:
- دلیل؟
باز هم ساعتش را نگاه می‌کند و دمِ دست‌ترین جواب را می‌دهد:
- دلیل بی‌دلیل!
- حق ندارین بی‌دلیل از کلاس حذفم کنید.
مقاومت نمی‌کند، کنج لب‌های باریک و بی‌انعطافش بالا می‌روند و پوزخند می‌زند:
- اعتماد بنفست ستودنی...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[میم.فـــا๛]

قدم از قدم که برمی‌دارد، به دنبالش راه می‌افتم و با ولع، کلمات را ردیف می‌کنم.
- دارم حرف می‌زنم... من از نگاه هیچ استادی ضعیف نیستم. شما تنها کسی هستید که با من مشکل دارید و به‌نظرم به استعدادم حسادت می‌کنید.
حرفم آبی خنکی می‌شود روی تب حرصم، لبخند ملیحی می‌زنم، جایش بود بندری هم می‌رقصیدم.
او ناگهان می‌ایستد و منی که انتظار ندارم کفش‌های براق و مردانه‌اش را لگد می‌کنم.
از دست و پاچلفتی بودنم صورتم را جمع کرده، کلاسور را بیشتر به سینه فشار می‌دهم.
نفس عمیقی می‌گیرد و گردنش را به سمتِ مخالفم می‌چرخاند. چشمانِ آبی‌ تیره‌اش نه مرا، بلکه جای‌جای سالن را...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[میم.فـــا๛]

فریادهای بلندِ فرشاد و خیرگی بقیه‌ کلافه‌ام می‌کند. کیف پول را شلخته داخل کوله می‌اندازم و با غیظ سر جایم می‌ایستم. به عقب چرخیده با اخم نگاهش می‌کنم تا صدایش را خفه کند.
با سرعتی عجیب خودش را می‌رساند. وقت کافی نداشتم. تلخ و گزنده می‌گویم:
- فرمایش؟
هنوز هم شبیه بچه‌ای خطاکار دستپاچه است. با انگشت اشاره عینکش را عقب‌تر هل می‌دهد و دستی به موهای یک‌دست و عرق کرده‌اش می‌کشد. سادگی در این پسر فریاد می‌زد.
سری از خجالت پایین می‌اندازد و با گونه‌های سرخ، باز هم زبانش به لکنت می‌رود.
- سازگار خانم... شما... یعنی با شما... .
مِن‌مِن کردنش را که می‌بینم، سری از تأسف تکان می‌دهم. بی‌توجه به او سمت خروجی سرازیر می‌شوم. دو سه بار دیگر صدایم می‌زند. فرصتش را سوزاند دیگر وقتی برای بچه‌بازی...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[میم.فـــا๛]

هلیا پیگیرتر از این حرف‌هاست که بی‌خیال شود.
آن شازده لعنتی را طوطی‌وار تکرار می‌کند.
صبرم حدی دارد. با بی‌حوصلگی از شانه نگاهی طرفش می‌اندازم.
- شازده کدوم خریه. سوزنت گیر کرده؟
دست به چتری‌های پرده‌ای و اتو کشیده‌اش گرفته تا آفتاب چشمانش را نزند. باز لابد شیشه‌‌ی عینک آفتابی‌اش از جا در آمده.
روبه‌رویم می‌ایستد و طلبکار انگشت استخوانی‌اش را در بازویم فرو می‌برد.
- اون خره تویی! مگه نمی‌بینی این نیمکت خرابه چرا روش ولو میشی؟
لبانم را روی یک دیگر فشار می‌دهم.
- حیف این مانتوی تو تنت شازده.
دست دراز شده‌اش را که می‌خواست خاک مانتوام را بتکاند با جمله «برو رد کارت» قطع کردم، ولی هلیا انگار زبان آدمیزاد سرش نمی‌شود. باز به سمتم میاید و کنارم می‌ایستد. برعکس لحن تهاجمی ثانیه‌های...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[میم.فـــا๛]

جهت مشاهده متن کامل باید عضو انجمن شوید

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.