سخن بزرگان گزیده‌ای از سخنان آلبرکامو

[ₕₒᵣzₐd]

بیشتر از هر چیزی دلم می‌خواست می‌توانستم تمام روحم را در چشمانم بگذارم و تا ابد، تا هنگام مرگم به تو نگاه کنم.​

 

[ₕₒᵣzₐd]

عشق برای مرد‌ها مثل یک زخم عمیق می‌ماند، به همین دلیل بی آن که چراییش را بدانند از کسی که بیش از همه دوست دارند، می‌گریزند، آنها از این زخم می‌هراسند!​

 

[ₕₒᵣzₐd]

رابطه‌ها در دو حالت قشنگ می‌شوند، اول پیدا کردن شباهت‌ها، دوم احترام گذاشتن به تفاوت‌ها.​

 

[ₕₒᵣzₐd]

انسان نیمه‌ی اول عمرش را سر غرورش می‌جنگد و در نیمه‌ی دوم عمرش به دنبال چیزهایی می‌افتد که به خاطر غرورش از دست داد.​

 

[ₕₒᵣzₐd]

اما اگر ترکم کردی، فراموشم مکن.​

 

[ₕₒᵣzₐd]

انسان به خودی خود هیچ نیست،
صرفاً یک احتمال نامحدود است.
اما مسئولیتی نامحدود هم در قبال این احتمال دارد.​

 

[ₕₒᵣzₐd]

برای آن‌که اندیشه‌ای جهان را تغییر دهد، اول باید زندگی خود صاحب اندیشه را تغییر بدهد. باید او را به‌ صورت یک الگو درآورد.​

 

[ₕₒᵣzₐd]

ما به هر قیمتی قهرمان نمی‌خواهیم. دلایل قهرمانی مهم‌تر از خود قهرمانی هستند. بنابراین، ارزش نتیجه‌ی کار مقدم بر ارزش قهرمانی است. آزادی نتیجه‌ی یک تعالی است.​

 

[ₕₒᵣzₐd]

آنچه انسان سخت‌تر از هر چیز تحمل می‌کند داوری‌شدن است. از همین‌جاست وابستگی به مادر، یا به معشوق هوش‌باخته، و از همین‌جاست عشق به حیوانات.​

 

[ₕₒᵣzₐd]

بر تمام راه‌های جهان میلیون‌ها انسان پیش از ما گذشته‌اند و ردپای آن‌ها را می‌شود دید. اما بر کهن‌ترین دریاها، سکوت ما همواره نخستین است.​