کتابخانه کاربران کتابخانه اختصاصی ـSETAREH- | کاربر انجمن یک رمان

[vanıa]

«به نام نور»
کتاب بخوانید؛ رقصی آرام است میان شما و جهانِ پنهان پشت هر واژه



این دفتر تنها به کاربر @Setareh lotfi متعلق است و هیچکس اجازه ارسال پستی در آن ندارد.
«مدیریت تالار ادبیات» ​

 

[-SETAREH-]

---

آرزو می‌کنم که آسمان سعادتت همیشه نورانی باشد و لبخند شیرینت همیشه روشن و مصفا باشد و تو را برای آن دقیقه شادی و سعادتی که به دلی تنها و قدرشناس بخشیدی دعا می‌کنم.
شب‌های روشن
فئودور_داستایفسکی​

---

 

[-SETAREH-]

---

«کارین» در جوابشان گفت: «
خداوند مهربان و بخشنده است
و به تمام انسان‌ها نظر لطف دارد...!🌱

•کفش های قرمز​

---

 

[-SETAREH-]

---

ادبیات چیز عمیقی است!
ادبیات دل آدم‌ها را قوی می‌کند
و به آن‌ها خیلی چیزها یاد می‌دهد.🌱💫

•کتاب بیچارگان​

---

 

[-SETAREH-]

---

در این روزگار، که ما بیش از هر چیز به امید و ایمان احتیاج داریم، مگذار ناامیدی، روزنی به اندازه‌ی سر سوزنی در قلبت پیدا کند و از آن‌جا هجوم بیاورد.
امید را برای روزهای بد ساخته‌اند؛ چراغ را برای تاریکی.
انسان اگر با مشقت و درد و مصیبت روبه‌رو نمی‌شد، نه به چیزی ایمان می‌آورد، نه به آینده‌ای دل می‌بست و نه از امید، سلاحی می‌ساخت به پایداری کوه...

#نادر_ابراهیمی

برشی از کتاب آتش بدون دود که واقعا دوستش داشتم و حس خوبی بهم می‌داد🫶​

---

 

[-SETAREH-]

---

‏بله، ما غمگینیم یا من غمگینم، می‌دانم، ولی همین است که هست. شاید نسل بعد بتوانند از چیزهای شاد هم بگویند.

‏آینه‌های‌ دردار - هوشنگ‌ گلشیری

امیدوارم نسل بعد از ما، کمتر معنای غم و سختی رو درک کنه... ​

---

 

[-SETAREH-]

---

به صنم بانو نگاه کرد:
می‌دانی، ما می‌خواستیم دنیا را عوض کنیم،
حالا می‌بینیم فقط خودمان عوض شده‌ایم.

آینه‌های دردار
هوشنگ گلشیری​

---

 

[-SETAREH-]

به من بگو فراموشي را
کجا مي‌فروشند؟
و کجا مي‌توانم . .
رخسارِ پیشین خود را بیابم،
و چگونه مي‌توانم به خود بازگردم؟
-محمود درویش؛​

 

[-SETAREH-]

خیلی قدیمترها، سر کسی را که میبریدند، روی گردن روغن داغ میریختند. اینگونه جلوی خون‌ریزی گرفته میشد، خون در داخل بدن گردش داشت و قلب میتوانست خون را پمپاژ کند. شخص بی سر همینطوری میچرخید دور خودش، میچرخید و میرقصید! اسمش را گذاشته بودند رقص بسمل!

برای رقص بسمل سر لازم نبود! حال و روز این روزهایمان را که میبینم، به این فکر میکنم که انگار از بدو تولد، بجای ناف سرمان را بریده‌اند! فقط دور خودمان میچرخیم، دور خودمان میگردیم، زندگی کردن ما کمتر از رقص بسمل ندارد، خوش به حال آنها، دیگر سرشان گیج نمیرفت...

- چهل سالگی ، ناهید طباطبایی
​