نقد نقد و بررسی | فیلم جیغ ۵ (5 Scream )

[ᗯIᑎᑕᕼEᔕTEᖇ]

فیلم تایلر و بتینلی پر از اشاره‌های طعنه‌آمیز به فیلم‌های ترسناک معاصر است. در جایی از فیلم، میندی در توضیح چرایی خشم طرفداران مجموعه زخم از جدیدترین دنباله آن، به تفاسیر اجتماعی به روز شده آن اشاره می‌کند. اینکه چگونه تزریق زورکی اشاره‌های اجتماعی باعث شده که مجموعه زخم از دنیای اسلشر و ترسناک واقعی خود فاصله بگیرد و همین موضوع خشم طرفداران آن را برانگیخته است. به این ترتیب، فیلم به شکل صریحی به فرایند دنباله‌سازی از آثار کلاسیک شده سینمای وحشت واکنش نشان می‌دهد (اشاره‌ای که به‌راحتی می‌توان آن را به دنباله‌های فیلم‌هایی مانند کندی‌من و حتی کشتار با اره برقی در تگزاس 2022 نسبت داد) و در لحظات مختلف با اشاره‌های بازیگوشانه متنوعی آن را دست می‌اندازد. اینکه چگونه دنباله‌های جدید فقط به...

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[ᗯIᑎᑕᕼEᔕTEᖇ]

استراتژی دو فیلمساز باعث شده جهان چند لایه، خودآگاه و بازیگوش فیلم کریون در اینجا به یک بازی حدس و گمان ساده تبدیل ‌شود.

در این حین، افسر بازنشسته پلیس، دویی رایلی با بازی دیوید آرکت، در قالب کاراکتری بازمانده از فیلم‌های قبلی که بعد از بارها صدمه دیدن از سوی قاتلین نقاب‌دار از قواعد و فرمول‌های جهان آن شناخت لازم را دارد، نقش راهنمای آن‌ها را ایفا می‌کند. هرچند فیلم درنهایت با واژگونی انتظارات شکل گرفته از دنیای مجموعه، بخش زیادی از تئوری‌ها و فرضیه‌های دویی را نقض می‌کند تا به این ترتیب علاوه‌بر دست انداختن قواعد شکل‌گرفته دنیای خود جیغ، ذهن مخاطبان و شخصیت‌های داستان را به بازی بگیرد.

 

[ᗯIᑎᑕᕼEᔕTEᖇ]

البته فیلم درنهایت به کلیشه‌های جاافتاده‌ای مثل اتحاد بین نسلی (میان شخصیت‌های جدید و قدیمی مجموعه) رو می‌آورد. چراکه طولی نمی‌کشد که گیل ویترز (کورتنی کاکس) خبرنگار محلی دیروز و مجری مشهور امروز و سیدنی پرسکات (نو کمبل) شخصیت بازمانده فیلم اصلی به گروه کاراکترهای جوان فیلم می‌پیوندند.



بجز کاراکتر جدید سم کارپنتر که نقش اصلی فیلم است و سه شخصیت قدیمی دویی رایلی، گیل ویترزِ و سیدنی پرسکات، سایر گروه بازیگری فیلم مجموعه‌ای از شخصیت‌های سطحی و بی‌اهمیت هستند که همگی آن‌ها بالقوه می‌توانند آدم‌های بی‌رحمی باشند. بنابراین هر کسی می‌تواند قاتل باشد و به هیچ‌کس نمی‌شود اعتماد کرد.

 

[ᗯIᑎᑕᕼEᔕTEᖇ]

چراکه هر کسی از دایره شخصیت‌های فیلم در ظاهر می‌تواند انگیزه‌ای برای تبدیل شدن به یک قاتل سریالی داشته باشد. یک شخصیت فقط زمانی از دایره مظنونین احتمالی خارج می‌شود که یک صحنه دوتایی با گوست فیس داشته باشد. در آن صورت می‌توانیم با خیال راحت او را از فهرست مظنونی خود خط بزنیم و نامش را به فهرست قربانیان اضافه کنیم. این رویکرد اگرچه باعث شده فیلم‌ ساختار پازل‌گونه‌ای پیدا کند که در لحظه‌هایی سرگرم‌کننده و جذاب است اما درنهایت از درون آن یک جهان فاقد عمق و پیچیدگی حاصل می‌شود.

 

[ᗯIᑎᑕᕼEᔕTEᖇ]

افشای نهایی هویت قاتلین نقاب‌دار، به‌جز در نسخه اصلی، همیشه باعث ناامیدی بوده است. اما در مورد جیغ جدید، بدتر از آنچه است که تصورش را می‌کنیم. اگرچه که افشاگری نهایی، به ظاهر در راستای دنیای پارودیک و خوآگاهانه فیلم است، اما نه آنچنان هوشمندانه و نه آنقدر شوکه‌کننده و ویژه است که در خاطرمان بماند و بخش زیادی از آن به‌خاطر شخصیت‌پردازی احمقانه و سطحی قاتلین نقاب‌دار فیلم است.

 

[ᗯIᑎᑕᕼEᔕTEᖇ]

همان‌طور که گیل در انتهای فیلم درباره موضوع کتاب جدیدش رو به سم می‌گوید: «هر چیزی جز این. همون بهتر این عوضی‌ها (قاتل‌های نقاب‌دار فیلم) در گمنامی بمیرن».

منبع: زومجی